Meer dan 420 kilometer reed Tourdebutant Baptiste Veistroffer op kop. Dat is bijna een kwart van de tot nu toe afgelegde afstand. Ook donderdag trekt hij weer ten aanval in de twaalfde etappe, maar hij zal ver achter ritwinnaar Tim Merlier eindigen.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Als iemand deze Tour de France smoel heeft gegeven, is het Baptiste Veistroffer. In letterlijke zin dan. Niet vanwege zijn aandeel in de strijd om het geel – de 26-jarige Fransman bezet de 152ste plaats in het algemeen klassement – maar om zijn aanvalslust. Meer dan 420 kilometer, bijna een kwart van de tot nu toe afgelegde afstand, reed Veistroffer voor het peloton uit.
Donderdagmiddag doet hij dat grotendeels in gezelschap van Ewen Costiou, Damiano Caruso en Mattéo Vercher. Zij vullen het grootste deel van de televisie-uitzending. Maar ze zijn al lang buiten beeld als, na een opvallend onrustige finale met een grote val in de slotmeters, Tim Merlier naar zijn derde zege van deze Tour spurt in Chalon-sur-Saône.
Veistroffer is een late bekeerling tot het wielrennen. Aanvankelijk deed hij aan triatlon. Maar toen hij dat niet langer kon combineren met zijn masterstudie klimaattechnologie, besloot hij het zwemmen en hardlopen te vergeten en zich op de fiets te richten.
In 2022 reed hij zijn eerste grotere wedstrijden. Op papier was hij nog amateur maar hij reed al een aantal kleinere profkoersen in eigen land. Hij bleek over veel talent te beschikken. Na een stagecontract bij wat toen nog AG2R Citroën heette en nu de Decathlon-formatie is, werd hij voltijdprof. Sinds vorig seizoen komt hij uit voor Lotto-Intermarché en in het rode shirt van die ploeg mocht hij dit jaar, slechts vier jaar na zijn entree in de sport, al debuteren in de Tour de France.
Zijn debuut grijpt Veistroffer met beide handen aan. In de eerste rit in lijn, de tweede etappe, probeerde hij al in de kopgroep te raken, maar hij was te laat. In de vijfde etappe was hij de enige die een aanvalspoging deed. Urenlang reed hij in zijn eentje voor het peloton uit. In de zevende rit had hij gezelschap van Jakub Otruba.
Beide etappes werd Veistroffer gehuldigd als meest strijdlustige renner, net zoals donderdag het geval is. Dat levert 2.000 euro op. Aan het einde van de Tour maakt Veistroffer bovendien nog kans om tot strijdlustigste renner van de hele ronde uitgeroepen te worden. Daar zit een mooi bedrag aan vast: 20.000 euro.
Toch lijken het niet de financiële overwegingen te zijn die Veistroffer ertoe bewegen om bijna dagelijks een poging te wagen om in de vroege vlucht te zitten. Nee, het zit in zijn aard. In de manier waarop hij zijn koersen graag rijdt. ‘Ik wilde mezelf vermaken en dat is precies wat ik direct vanaf de start heb gedaan, vanaf kilometer nul’, vertelde Veistroffer na de 5de etappe. ‘Ik had het me voorgenomen en ik ging ervoor.’
Niet alleen in de Tour de France is Veistroffer een man van de aanval. Wielerwebsite ProCyclingStats houdt de aanvalskilometers van alle profrenners bij en de Fransman prijkt fier bovenaan het lijstje. Hij reed dit jaar al 2.376 kilometer voor het peloton uit, inclusief zijn aanvalskilometers in Frankrijk.
Veistroffer staat in een traditie. Er zijn veel renners geweest in de Tourgeschiedenis die hun dagen het liefst in de kopgroep sleten of solo op pad gingen. Vroeger kregen dat soort mannen handenvol minuten cadeau van het peloton en konden ze op een relatief rustig tempo door zomers Frankrijk koersen. De helpers van de kopmannen rekenden met de vuistregel ‘1 minuut per 10 kilometer’ om te bepalen wanneer ze de achtervolging op de vluchters moesten inzetten om het gat een paar duizend meter voor de finish te dichten. Maar dat is dit jaar duidelijk anders.
Vluchters kregen in de sprintetappes nauwelijks minuten cadeau. De twee minuten die Veistroffer vroeg in de twaalfde rit krijgt, op het moment dat Caruso, Costiou en Vercher zich nog niet bij hem hebben gevoegd, zijn in deze Tour de France nog niet eerder genoteerd. Nadat de drie zijn aangesloten, blijft het gat rond de minuut schommelen.
De hete adem van het peloton drijft het tempo op in de kopgroep. Daar wordt urenlang op bijzonder hoog tempo gereden. Dus al mag zo’n ontsnapping van supervluchter Veistroffer gedoemd zijn te mislukken, lang niet alle renners doen hem dat na. Hoe sterk hij is, blijkt nog maar eens als hij zijn later aangesloten medevluchters een voor een weer achterlaat.
Diep vanbinnen hoopt elke renner die de aanval kiest op een wondertje. Er is altijd een kans dat het peloton er die dag net geen zin in heeft, dat iets de achtervolging ontregelt of de sprintersploegen zich verrekenen. En Veistroffer weet uit ervaring dat hoop soms werkelijkheid wordt. Dit jaar verraste hij het peloton in de tweede etappe van de Ronde van Oman. Toen had hij lange tijd vier medevluchters en deed hij het alleen in de laatste 13 kilometer.
Maar de Ronde van Oman is niet de Ronde van Frankrijk. Veistroffer wordt op 31 kilometer van de finish achterhaald, niet door het peloton, maar door een nieuwe groep aanvallers. Ook zij zien hun poging stranden op de stijfkoppigheid van de sprintploegen. Veistroffer heeft daar geen zicht op. Hij rolt op bijna 8 minuten achterstand van Merlier als 161ste over de meet. Maar hij heeft wel weer een dag genoten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant