De lezersbrieven! Over bosbranden, asielzoekers en villawijken, de vraag of een school een bedrijf is, een vrouwelijke bondscoach, airco’s, tassen in de trein, en mussen die van het dak zouden vallen.
Grote bosbranden beheersen het nieuws, zoals die in Zuid-Spanje en bij Fontainebleau onder Parijs.
In Nederland mogen we ons vooralsnog in de handen knijpen, hier nog geen branden. Al denk ik dat het een kwestie van tijd is, nadat ik tijdens een wandeling over de droge heide bij mij in de buurt even pauzeerde op een bankje. Tot mijn verbazing lagen zes net uitgedrukte peuken op de grond rondom het bankje, achtergelaten door de wandelaars die net waren vertrokken, vermoed ik.
Ik gun iedereen zijn sigaret, maar ik vind ook dat het tijd wordt voor de introductie van een reisasbak. Oproep aan de natuurliefhebbende rokers onder ons: koop een aluminium zeepbakje, doe dat in je rugzak, en druk daar je peuken in uit, deksel erop en gooi de inhoud thuis in de kliko.
Zo’n doosje kost minder dan een pakje sigaretten. Kleine moeite, enorme winst, want minder niet-afbreekbaar afval in de natuur en, zeker zo belangrijk, een grote afname van het risico op bosbranden.
Hans Roelevink, Schipborg
In haar column beschrijft Merel van Vroonhoven hoe villabezitters protesteren tegen de komst van een azc in hun buurt.
Begin deze eeuw speelde zich in Groningen hetzelfde af. Tijdens een hoorzitting hierover met de buurtbewoners opperde een buurman ‘wat het zou doen met de waarde van hun vastgoed?’. Ik heb toen gevraagd of hij wel wist wat de vlucht van die asielzoekers had gedaan met de waarde van hún vastgoed.
Toen was het twee seconden stil. Twee seconden. Het azc kwam er niet.
Cees Wagemakers, Nijmegen
‘Thuiszitters dwingen ons tot een dieper debat over onderwijs in de 21ste eeuw’, schrijft Harriët Duurvoort. De hamvraag bij dit debat lijkt me: is een school een bedrijf?
De middelbare school waar ik al zestien jaar met veel plezier lesgeef, heeft tegenwoordig een directeur Bedrijfsvoering. Met alle respect voor deze persoon (zij is en blijft een onderwijsmens) geeft de functie aan dat in het huidige systeem het uitgangspunt is dat men een school als een bedrijf moet ‘managen’.
Een bedrijf heeft een commercieel doel: het wil het liefst zoveel mogelijk winst maken. Inclusief en werkelijk passend onderwijs op een school heeft een heel ander doel. Mag het belang van leerlingen (de menselijke maat) zwaarder wegen dan de financiële positie van een school(bestuur) en ‘efficiency’? Blijft geld het uitgangspunt? Is een school een bedrijf?
Dat wordt vast een mooi debat.
Yoeri Courtin, Hulst
Er zijn veel meningen over de wenselijkheid van een vrouwelijke bondscoach voor het Nederlands elftal. Meningen zijn er altijd genoeg. Het enige onomstotelijke feit is dat we na ruim 100 jaar deelname, onder leiding van 44 mannelijke bondscoaches, nog geen enkele keer de wereldbeker hebben gewonnen. Je ziet het pas als je het doorhebt, vermoed ik.
Hans Overduin, Den Haag
‘Bij 29 graden is een airco niet meer alleen voor de elite’. Hoezo ‘niet meer’? Ik durf te stellen dat de bewoners van volkswijken de eersten waren die massaal aan de airco gingen. Maak een rondje door de wijk van elke provinciale stad, zoals de mijne, en je ziet werkelijk overal drie dingen aan de gevel hangen: rolluiken, camerabeveiliging en airco-units.
Richard Koopman, Oss
Goed plan om als regel in te voeren dat tassen in de trein op schoot worden gehouden of op de grond. Jaren geleden hoorde ik een man zeggen tegen een vrouw die haar tas op een zitplaats had gezet: ‘Als uw tas even gaat staan, dan kan ik zitten.’ Met humor kom je een eind!
Eric Meier, Hoofddorp
Tom Lelieveldt laat in zijn artikel van 11 juli blijken hoe allerlei vogels lijden onder de steeds hetere zomers: ‘Niet alleen de mussen vallen van het dak.’ Het is mogelijk dat er ooit een mus van het dak afvalt, maar in de uitdrukking verwijst ‘mussen’ niet naar vogels maar naar mossen.
Om precies te zijn naar korstmossen. Die vallen bij warm weer in bolletjes van het dak af. Het gebeurt wel vaker dat de volksmond zich verslikt in de oorsprong van een woord.
Walter van de Laar, Nijmegen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant