De bewerking van het klassieke Amerikaanse kinderboek Little House on the Prairie probeert een ander licht te laten schijnen op de Manifest Destiny. Al blijft veel van het decor hetzelfde.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
De vaste overtuiging dat witte kolonisten in de 19de eeuw voorbestemd waren om het Noord-Amerikaanse continent te bewonen en te exploiteren, ondanks de aanwezigheid van de oorspronkelijke bevolking, kreeg de plechtige benaming ‘Manifest Destiny’ (de onmiskenbare lotsbestemming). En met toevoeging van religieuze elementen gingen de kolonisten al snel op zoek naar hun beloofde land in het westen.
Deze overtuiging werd in de 20ste eeuw vertegenwoordigd door het genre van de western en de nog altijd populaire jeugdboeken van Laura Ingalls Wilder. Zij schreef in de jaren dertig van de 20ste eeuw een nostalgisch verslag van haar jeugd in een kolonistenfamilie die tussen 1872 en 1894 verschillende keren aan een nieuw leven begon.
Die boeken hadden al een duidelijk mythische glans, met een voortdurend aanwezige angst voor de ander, vooral in de vorm van elke stam op het land waarvan de familie neerstreek. Tussen 1974 en 1983 vormden de boeken van Ingalls Wilder de basis voor een ook in Nederland populaire serie, destijds uitgezonden door de EO.
De dilemma’s en rafelranden uit de boeken werden hier vervangen door een soapachtig plot rond een diepchristelijke familie met een onfeilbare vader (Michael Landon, ook producent en scenarist van de serie). Ver verwijderd van de oorspronkelijke boeken, laat staan van het echte leven van de kolonistenfamilie.
Nu is er een nieuwe achtdelige versie die heel wat ideologische lagen af te pellen heeft en die, heel voorspelbaar, meteen in de loopgraven van de Amerikaanse cultuuroorlog belandde. Deze versie van Rebecca Sonnenshine keert nadrukkelijk terug naar de boeken (met name Little House on the Prairie, het derde en bekendste boek in de reeks uit 1935). Een tweede seizoen is al aangekondigd.
Het is een prima bewerking met als rode draad de legitimiteit van de claim van de familie, en andere kolonisten, op het land van de Osage in het plaatsje Independence in Kansas.
Dat hele Manifest Destiny-idee hangt hier als een molensteen om de nek van vader Charles (Luke Bracey), terwijl hij ondertussen ziet dat zijn jongste dochter, en latere schrijver, Laura (de uitstekende Alice Halsey) een vriendschap sluit met Good Eagle, een leeftijdgenoot uit de Osage-stam. Het was een verhaallijn die onmiddellijk als ‘woke’ werd bestempeld door de gebruikelijke figuren aan radicaal-rechtse zijde.
De serie worstelt enigszins met toon en stijl. Het blijft een jeugdserie, maar dan met een thematiek – de mythe van het Wilde Westen – die de afgelopen jaren door series als Deadwood (2004-2006), The English (2022) en American Primeval (2025) juist werd omvergeworpen.
Little House on the Prairie blijft een bewerking van dat boek uit de jaren dertig waarin de auteur terugkijkt op de mooiste jaren van haar jeugd, met een idyllisch landschap, kampvuren tegen het vallen van de avond en een vader die de viool pakt om voor zijn familie te spelen.
Misschien zitten er iets te weinig scènes in de serie als een onverwacht bezoek van twee jonge Osage-mannen aan het huis van de familie. ‘Ik wil geen vreemden in ons huis’, zegt moeder. ‘Precies ons idee’, is het antwoord.
★★★☆☆
Drama
Achtdelige serie gebaseerd op de boeken van Laura Ingalls Wilder
Met Luke Bracey, Crosby Fitzgerald, Alice Haley
Te zien op Netflix.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant