Wéér een nieuwe premier in het VK: Andy Burnham wordt maandag beëdigd. Hoe wordt zijn aantreden ontvangen en wat doet het verlies van Engeland tegen Argentinië met de Britten? We bellen met VK-correspondent Patrick van IJzendoorn in Manchester, waar Burnham burgemeester was.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Dag Patrick, wat voor man is Burnham?
‘Hij is een beetje een raadsel. Burnham heeft nog niet veel losgelaten over zijn plannen voor het land. Wel heeft hij wat gezegd over zijn streven om de macht meer te decentraliseren, maar onduidelijk is hoe. Hij krijgt te maken met een waslijst aan problemen, zoals de hoge energiekosten, immigratie en de hoge werkloosheid onder met name jongeren. Oplossingen voor deze problemen heeft hij nog niet genoemd.
‘Het bijzondere is ook dat hij maandag terechtkomt in een parlement dat niet bijeenkomt. Het parlement is donderdag met reces gegaan en komt pas over zes weken terug. Normaal gesproken gaat een nieuwe premier naar een werkend parlement om daar zijn of haar plannen te ontvouwen. Dat dat nu niet gebeurt, komt Burnham eigenlijk goed uit omdat hij nog geen concrete plannen heeft.
‘Burnham wordt ook wel gezien als een politieke kameleon, omdat hij goed aanvoelt hoe de wind waait en op basis daarvan zijn standpunten vormt of aanpast. Hij heeft bijvoorbeeld in het verleden gezegd dat hij het VK en de Europese Unie weer dichter bij elkaar wilde brengen, maar later kwam hij daarop terug.’
Jij bent nu in Manchester, waar Burnham burgemeester was. Hoe wordt daar gereageerd op zijn nieuwe baan?
‘De mensen die ik sprak vinden hem toegankelijker overkomen dan premier Starmer. Burnham wordt meer gezien als een gewone jongen uit de arbeidersklasse. Hij kan goed spreken, iets wat Starmer totaal niet kan.
‘Tegelijkertijd willen de mensen hier ook weten wat hij van plan is. Op dat punt worden parallellen getrokken met Starmer, die bij zijn aantreden twee jaar geleden ook geen duidelijke visie voor het land had.
‘Het ontbreken van een duidelijk plan bij Burnham komt ook doordat hij geen campagne heeft hoeven voeren. Normaliter zijn er een stuk of vier kandidaten die moeten gaan debatteren over hun plannen. Burnham was de enige kandidaat voor het leiderschap van de Labourpartij, omdat niemand het tegen hem durfde op te nemen. Burnham was zo populair bij de fractie dat mogelijke tegenstanders dachten: ik ga toch verliezen.’
Wat heeft hij in Manchester bereikt?
‘Hij heeft zich daar populair gemaakt door veel te investeren in werkgelegenheid en het openbaar vervoer. Onder zijn leiding maakte de stad een flinke economische groei door. Dat succes zal hij meenemen als premier, maar het burgemeesterschap is een veel eenvoudigere baan. Als premier moet je ook veel impopulaire beslissingen nemen, zoals belastingverhogingen en bezuinigingen doorvoeren. Ook kreeg hij in Manchester, waar Labour de macht heeft, weinig tegenwicht. In Londen zal hij met meer politieke weerstand te maken krijgen.’
Hoe zal zijn premierschap er de komende tijd uitzien?
‘Hij moet handelen op basis van het manifest van Starmer. Dat gegeven zal het voor Burnham lastig maken om op korte termijn met nieuw beleid te komen. Het parlement kan namelijk voorstellen blokkeren die niet in het manifest staan.
‘Voor Burnham is het daarom gunstig om binnen afzienbare tijd verkiezingen te houden. Ik verwacht dat hij die ergens in het voorjaar zal afkondigen. De tijd daarnaartoe kan hij gebruiken om zich in te werken. Daarbij speelt ook mee dat Labour de Conservatieven vaak heeft verweten steeds van leider te wisselen zonder nieuwe verkiezingen te houden.’
‘De Britten worden ook moe van steeds weer een andere premier. De Engelsen hebben al lange tijd te maken met een instabiel bestuur en dat is pijnlijk. Labour had juist beloofd een einde te maken aan de draaideurpolitiek.’
Ook pijnlijk voor de Britten is de nederlaag van Engeland tegen Argentinië in de strijd om een plaats in de WK-finale. Hoe wordt daar op gereageerd?
‘De Britten zijn de laatste jaren steeds dicht bij succes geweest. Ze verloren twee keer een halve finale op het WK en bereikten twee keer de finale van het EK. De verwachting was dat het elftal met de komst van de Duitse bondscoach Thomas Tuchel aanvallender zou gaan voetballen. Dat lukte op dit WK aardig, maar in de wedstrijd tegen Argentinië zakte de ploeg na de 1-0-voorsprong toch weer ver terug, waardoor de spelers bijna niet meer aan voetballen toekwamen.
‘In het VK beginnen ze inmiddels aan die teleurstelling te wennen. Dat is vergelijkbaar met het vroege vertrek van de premiers van het land. Het volk is eraan gewend geraakt dat een regering na een paar jaar niet meer goed functioneert. Een soort moedeloosheid daalt neer over zowel het voetbal als de politiek.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant