Welke momenten zal ik me herinneren van dit WK voetbal? Ik selecteer er vijf.
1. Frenkie de Jong verlaat in de verlenging van Nederland tegen Marokko het veld. Waarom? Het werd niet duidelijk. Ik vermoed dat hij weinig trek had in de penaltyreeks die naderde. Het had iets symbolisch. Van hem hadden we het meest verwacht, maar hij leverde het minst. Onopvallend, te voorzichtig. Alles wat het spel van Argentinië kenmerkt – strijdbaarheid, bezieling – ontbreekt bij Frenkie. Hij heeft niet meer de Ajax-bravoure van weleer. Hij is een dienende speler geworden, geen bepalende. Hij mag blijven, maar er moet een tijger, type Neeskens, naast hem komen, plus een sluwe plaaggeest, type Van Hanegem. Hebben we die? Nog niet.
2. Virgil van Dijk mist een hoge voorzet in de laatste minuut van de reguliere speeltijd, waardoor Marokko de gelijkmaker kan inkoppen. Je ziet bij Van Dijk steeds vaker dergelijke missers. Wat gaat Arne Slot, de vermoedelijke opvolger van Ronald Koeman, met hem doen? Hij zal alternatieven uitproberen. Ook in de spits is dat onvermijdelijk, want Brobbey is niet het wonder dat velen opeens in hem zien.
3. Senne Lammens, de Belgische reserve-keeper die de geblesseerde Courtois na zeventig minuten in de kwartfinale tegen Spanje moet vervangen, laat de ingeschoten bal van zijn borst springen waardoor Spanje wint. Courtois had de wedstrijd willen uitspelen, maar de Belgische coach vond hem niet meer fit genoeg.
Ik ben even Senne Lammens, keeper bij Manchester Untied, en daarom dolblij dat ik me voorlopig niet op de Belgische straten hoef te vertonen. Ik weet wat me te wachten staat, misschien nog wel jarenlang. „Hoe is het er nu mee, Senne? Gaat ge ook zo met de meiskes om?”
Senne was zo verstandig om na de wedstrijd nog in Amerika te blijven hangen. Daar kreeg hij via zijn ouders bij wijze van troost een foto toegestuurd die op een groot bord staat opgesteld in de deelgemeente Aaigem waar hij vandaan komt. De tekst: „Fier op onze Senne.” Eerst had men bedacht: #wijzijnsenne, maar dat voorstel heeft het niet gehaald, want wie ter wereld zou nu nog Senne willen zijn?
4. Het mooiste doelpunt van dit toernooi was voor mij de tweede treffer van Senegal tegen België. Omdat Senegal die wedstrijd uiteindelijk verloor, zouden we bijna vergeten hoe formidabel dit doelpunt was. Na vijf minuten in de tweede helft geeft Moussa Niakhaté vanaf de zijlijn over een meter of dertig door de lucht een loepzuivere boogbal naar het vijandelijke strafschopgebied. Die voorzet is al om van te watertanden, maar de 28-jarige vleugelspits Ismaïla Sarr doet iets nog beters: staande tussen twee tegenstanders vangt hij de bal met zijn borst op om hem met een volley meteen in het doel te rammen. „Het mooiste doelpunt tot dusver van het toernooi”, vond ook Wim Kieft in de tv-studio.
5. Het knuffelmomentje tussen Lionel Messi en Harry Kane na afloop van de veldslag in de halve finale tussen Argentinië en Engeland. Messi stapt op Kane af, er volgt een korte omhelzing, zonder veel woorden. De meester neemt afscheid van een leerling. De grote vraag: zal de meester zondag na de finale tegen Spanje ook zo afscheid nemen van Yamal?