is literair recensent voor de Volkskrant. Ze schrijft met name over nieuwe Nederlandse fictie.
We gaan op vakantie en nemen mee… onze bakfiets. Bestemming: Amsterdam aan zee, oftewel Camping Bakkum. Een naam die je maar hoeft te noemen om een bepaald slag Amsterdammers aan het zwijmelen te krijgen.
‘O meid, Bakkum… gezellig, me zus heb er een sjalet, we komen er al van dat de kinderen zó waren’ – de blonde dame van het pakketpunt legt haar rimpelige hand op het hoofd van een imaginaire kleuter. Haar gouden armbanden rinkelen vrolijk. ‘Gaan jullie naar Bakkum? Wij ook!’ Achter me een moeder van school. Ook blond, maar anders, assiger, ook goud om, maar lichter, stíller, óók haar hand op het hoofd van een kleuter, maar dan een echte, een jongetje dat ik op het schoolplein eens naar een duif heb zien schoppen. ‘Zó chill daar. Wij zitten in een duinlodge weet je wel, met zo’n houten veranda. Jullie?’
Wij ook. God, wij ook.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Er zijn grofweg twee types die naar Bakkum gaan: de oudere, volksere Amsterdammer en de havermelkelite: millennials met een elektrische bakfiets om precies te zijn. Dat zeg ik niet (alleen) om te stereotyperen: er zijn écht heel veel bakfietsen op de camping. Bakkum ligt 35 kilometer van Amsterdam, precies de actieradius van een volle accu.
Wie de stofwolk van een voorbijzoevende Urban Arrow uit de ogen wrijft weet: gentrificatie is hier. Al hebben de oorspronkelijke bewoners op de camping de touwtjes stevig in handen: seizoensplaatsen gaan vaak binnen de familie over en voor de schaarse vrijgekomen plekjes worden ingewikkelde prijsvragen uitgeschreven. Maar voor een weekje of twee weet iedereen wel iets te ritselen. Desnoods huur je een duinlodge.
‘Is dit huis echt zo klein?’ Een verbijsterde Hedy na een ultrakorte rondleiding door de inderdaad kleine lodge. ‘Nou, nou’, sputter ik nog wat tegen. ‘Wees blij dát we een huisje hebben. Weet je wel dat er kinderen zijn die helemaal nóóit…’ etc.
En dan rent ze de speeltuin in. Duinzand, waterpomp, jongetje van het schoolplein. Iedereen hier lijkt op ons. De bakfietsen. Moeders die zich voor de gelegenheid een panterprintje permitteren. Vaders die met een Opinel-mesje droge worst (‘biologisch, heel gelukkig varken’) zitten te snijden. Kinderen – ‘kindjes’ – verwilderd, blote voeten, brutale smoeltjes, allemaal dezelfde leeftijd. De clichés, de waarheid.
Andere culturen? Belangrijk! Zeker ook voor de kindjes! Maar niet tijdens de vakantie a.u.b. Moedwillig hebben we twee weken in onze eigen bubbel geboekt. Het is hier heerlijk.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant