schrijft voor de Volkskrant over film.
De voetbalhooligan is in crisis, in Muy lejos. Met de harde kern van Espanyol reist Sergio (Mario Casas) in het seizoen 2008-2009 naar Nederland voor een (fictieve) wedstrijd tegen FC Utrecht. Vlak voor de terugreis dumpt hij zijn ID-kaart, tegenover zijn mede-fanatici veinst hij dat hij hem is kwijtgeraakt. Waarom? De Spaanse filmer Gerard Oms kauwt weinig voor. In ieder geval hoopt Sergio zich in nota bene Utrecht opnieuw uit te vinden.
Muy lejos schetst Nederland via de blik van een worstelende buitenstaander en het beeld dat daaruit ontstaat is weinig florissant. De Nederlander blijkt kil en onverholen racistisch – dit is de tijd van volledig zwartgeverfde Pieten. Het is een observatie die zou kunnen bijdragen aan een scherp nieuw nationaal zelfbeeld – zie hoe Donald Glover in zijn briljante serie Atlanta met vergelijkbare onderwerpen de Nederlandse ziel op het hakblok legde. Maar de thematiek in Muy lejos is te uitgespeld om harde noten te kraken.
Drama
★★☆☆☆
Regie Gerard Oms
Met Mario Casas, David Verdaguer, Ilyass El Ouahdani
100 min, in 17 zalen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant