Argentinië staat weer in de WK-finale. De saamhorigheid in de selectie, de trouw aan elkaar, de familiaire omgang – ook met de pers – is enorm, blijkt na de gewonnen halve finale in Atlanta. ‘Lionel, ik wil je omhelzen en ik weet dat iedereen in Argentinië dat wil, en ik ga je geen vragen stellen.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Tussen twee schermen door zijn de omhelzingen in de catacomben van het stadion van Atlanta nog net zichtbaar. Links bondscoach Lionel Scaloni, die de zoveelste knuffel in ontvangst neemt van een oudere Argentijnse journalist. Naast hem grijpt Lionel Messi de schouder van Sergio Agüero. Een lange omhelzing tussen de oud-ploeggenoten volgt.
Agüero en de een jaar oudere Messi speelden al van heel jongs af aan samen, in 2005 zegevierden ze in Nederland op het WK onder 20 jaar. Messi kreeg een gouden klomp voor beste speler en een heel groot roze-wit spekkie, zijn favoriete Hollandse lekkernij. Agüero viel vaak in. Of hij de nieuwe Messi was, vroeg een verslaggever destijds. ‘Nee, ik ben de nieuwe Agüero’, zei de achttienjarige.
Agüero bouwde aan een imposante carrière: hij schoot Manchester City in 2012 voor het eerst naar de landstitel. Ging in 2021 naar Barcelona om eindelijk met Messi samen te spelen bij een club, maar die vertrok naar PSG omdat Barcelona zijn salaris niet meer kon ophoesten.
Na acht wedstrijden bij Barcelona kwam bij Agüero een hartafwijking aan het licht en moest hij acuut stoppen. Maar hij liet de nationale ploeg nooit los en de nationale ploeg hem ook niet.
Daar zorgt Messi wel voor. En anders bondscoach Scaloni.
Het team van Argentinië is een familie, ze zeggen het voortdurend. Hier blijkt het uit. De omhelzing is niet voor de bühne, er is geen camera in de buurt. Sterker: foto’s maken als je langsloopt wordt niet gewaardeerd. ‘Doorlopen, doorlopen,’ zegt een beveiliger.
Het moment vindt woensdagavond laat plaats, vlak nadat Argentinië aan erfvijand Engeland heeft laten zien wie de ware comeback-koning is. Door twee late doelpunten wordt het 2-1. Messi gaf twee assists, de laatste in blessuretijd op Lautaro Martínez, een andere spits die eeuwig in de schaduw staat van Messi, hoe goed hij ook is. Martinez werd ook wereldkampioen in 2022, maar had een bijrol, mede door een enkelblessure.
Die dreigde hij dit WK weer te krijgen. Terwijl Messi ogenschijnlijk op zijn gemakje scoorde, kreeg Martinez de bal er maar niet in. Net als in Qatar kwam hij weer op de bank terecht. Maar de trotse aanvoerder van Inter – tweemaal tot de beste speler van de Serie A uitgeroepen – is een vechter, bijgenaamd De Stier.
Hij scoorde tegen Zwitserland al als invaller en tegen Engeland dus de winnende. Het was een makkelijk doelpunt door de perfecte voorzet van Messi, maar Martinez was er niet minder gelukkig mee. In zijn onderbroek was hij het grootste feestvarken in de wilde samenzang met de supporters.
Tegenover de pers toont hij zich emotioneel. ‘Ik heb ervan gedroomd, echt waar; ik zei tegen Alexis Mac Allister dat ik zou gaan scoren. Op de bank zei ik tegen Facu Medina dat ik zou invallen en de wedstrijd zou beslissen.’
Hij slikt. ‘Dit is geweldig. Toen ik kind was, wilde ik al zo’n doelpunt maken.’
Slikt weer. ‘Mijn moeder is, vanaf de dag dat ik prof werd en naar Racing vertrok, nooit gestopt met mijn bed op te maken. En dat betekent toch meer voor mij dan een doelpunt of een finale.’
Tranen stromen, hij probeert ze weg te vegen. ‘Ik heb mijn twee kinderen; hun komst heeft mijn leven veranderd. Ze hebben ervoor gezorgd dat ik een stapje terug deed. Nu ben ik een man en geniet ik van het leven.’
Even later tijdens een volgend interview blijkt hij zijn moeder net gebeld te hebben. ‘Het is erg moeilijk om te praten. Maar ik ga proberen niet te huilen. Ik moest mijn moeder bellen. Ik denk aan haar, mijn kinderen, vrouw, familie en mijn vader die er het meest verantwoordelijk voor was dat ik altijd ben blijven strijden.’
Over zijn rol als invaller zegt hij: ‘Het is een erg moeilijke situatie, iedereen wil spelen, ik blijf pushen, hoofd naar beneden, nederig zijn, blijven rennen, je opofferen en doen wat je altijd moet doen. Dit zijn de beloningen waar je altijd op wacht, waar je van droomt als kind. Vandaag is er alleen maar blijdschap, deze groep blijft maar pushen en we hebben de beste speler van de wereld.’
De blijdschap in het Argentijnse kamp dat ze het weer gedaan hebben, dat ze weer in de finale staan, terwijl elke wedstrijd een bevalling was, is enorm. Martinez: ‘Ik ben zo trots, het is zo moeilijk om de lat zo hoog te blijven leggen. Om honger te houden tijdens moeilijke wedstrijden. Steeds komen we weer terug, dat zegt alles over deze ploeg. Die gaat er altijd voor, dat blijft zo.’
Het zijn de supporters, die eeuwig zingende supporters met die onverwoestbare stembanden die tot diep in de nacht in de hotels waar ze verblijven hun liederen galmen die de ploeg voortdrijven. De spelers zien de beelden van al die zangers op straat, in het stadion, in Buenos Aires en op het platteland die maar blijven doorzingen over de trots op Messi, Maradona, op alle jongens, en over de diepe wens om de wereldtitel te prolongeren.
Flankspeler Giuliano Simeone, die verrassend in de basis stond tegen Engeland, wilde daarom allereerst de supporters bedanken. ‘Voor hun support hier en in Argentinië, ze moeten blijven geloven in ons. Zondag gaan we ons hart eruitspelen. Ik zit er pas kort bij, ik geniet van deze ploeg, de wissels waren spectaculair vandaag. De boodschap van de supporters is: altijd doorgaan, altijd vechten. Dat hebben we weer gedaan.’
Tijdens de persconferentie met bondscoach Scaloni zijn vooral de oudere journalisten ronduit emotioneel over de winst. De eerste vragensteller begint met een uitgebreid dankwoord aan de 48-jarige trainer. ‘Allereerst goedenavond, is het eigenlijk goedenavond? Ik weet niet wat de tijd is’, opent Scaloni glimachend. ‘Geniet ervan, dat deden wij al toen we de halve finale haalden. En nu dus zelfs de finale. Jullie moeten de spelers bedanken, de groep, het is moeilijk te zeggen wat die allemaal doet. Ik verlies mijn stem als ik erover praat. Het is de collectiviteit, de broederschap, het vechten tot het einde. Dat emotioneert me telkens weer.’
Hij schraapt zijn keel. ‘Ik wil iets speciaals zeggen over degenen die niet veel spelen, maar die heel goed trainen, die als ze erin komen echt het verschil maakten. Bravo. Het is niet makkelijk hen op de bank te zetten, ik maak daarin ook vast fouten. Maar als ik hen niet had, gaan we nergens heen.’
Een journalist met trillende stem zegt: ‘Leo, we zijn allemaal emotioneel, we hebben allemaal tranen in de ogen, we zijn veertig dagen van huis. We hebben echt voetbal gespeeld, nadat zij scoorden. Fantastisch.’
Scaloni: ‘Dank je. Het team speelt het best als we in slechte situaties zitten, als er bloed in het water is. We schoten tegen de paal, de lat, hadden zes, zeven kansen, scoorden niet, maar bleven vechten. Dit is het belangrijkste: we leggen alles op veld, het gaat bij ons verder dan tactiek. We voetbalden met de passie die we in de jeugd al hadden. Dan kun je altijd met opgeheven hoofd naar huis gaan. Of je wint of verliest.’
Een andere journalist met heel lang grijs haar zegt: ‘Het is 40 jaar geleden dat Diego (Maradona, red.) scoorde tegen Engeland. Er zijn politieke spanningen geweest met Engeland. De cirkel is rond. Dit is een van de beste overwinningen in onze historie. Maar mijn vraag: voel je je nu hetzelfde als toen je vier jaar geleden de halve finale won?’
Scaloni: ‘Ik kan het me niet meer herinneren. En wat 1986 betreft, toen was ik erg jong, dat kan ik niet vergelijken, het gaat om vandaag. Diego’s tweede goal (tegen Engeland op het WK van 1986, red.) was ongelooflijk, dat is voor de historie, dat kan ik niet vergelijken, maar deze wedstrijd was ongelooflijk. Sommige spelers waren maar 60, 70 of 90 procent fit. Deze jongens zijn koppig, ze stijgen boven zichzelf uit in moeilijke situaties. De laatste 25 minuten gaven ze Messi telkens de bal. Ze spelen als 7- en 8-jarigen, ze denken aan voetbal. Als ik dat zie, word ik gelukkig. Daar ben ik erg trots op. Zelfs als we niet hadden gewonnen. Ik wil graag weggaan als een wereldkampioen, maar dat is niet het ding. Het belangrijkste is hoe je met situaties omgaat. Dat je dan laat zien wat je in je hebt. De rest boeit me niet.’
De volgende vragensteller: ‘Lionel, ik wil je omhelzen en ik weet dat iedereen in Argentinië dat wil, en ik ga je geen vragen stellen.’
Scaloni bedankt hem.
De laatste vraag gaat over de finale van zondag tegen Spanje. Scaloni begint meteen over de Spaanse bondscoach Luis de la Fuente die zijn leraar was op de trainerscursus die hij in Spanje volgde. ‘Hij is mijn mentor, hij heeft me alles geleerd. Hij heeft briljant werk verricht. Ik respecteer hem om hoe hij werkt op het veld, maar ook als persoon.’
Korte pauze. Dan lachend: ‘Iedereen weet ook dat ik Spaanse familie heb. Maar zondag, sorry, ga ik proberen ze te verslaan.’
De Argentijnse journalisten applaudisseren. Daarna omhelzen ze de coach een voor een. Argentinië gaat als een front op jacht naar de tweede wereldtitel.
Source: Volkskrant