Regisseur Eddy Terstall kende Cees Geel bijna dertig jaar als vriend en collega. In gesprek met NU.nl staat hij stil bij het talent van de gisteren overleden acteur. "Zijn hoofd, zijn timing, zijn mimiek en zijn stem: hij had het allemaal."
Het overlijden van Geel - de acteur overleed dinsdagochtend op 61-jarige leeftijd aan een hartstilstand - kwam ook voor Terstall onverwacht. "Hij was niet ziek en had niets aan zijn hart, dus dit zag niemand aankomen. Dat maakt het heel onwerkelijk en moeilijk, omdat je geen afscheid hebt kunnen nemen."
Terstall was bijna dertig jaar bevriend met Geel. Hun vriendschap begon niet op een filmset, maar in een café. "We hadden gesprekken over voetbal, zijn favoriete sport." In die tijd zag Terstall zijn talent al. "Bij het grote publiek was hij toen nog niet bekend, maar hij viel in de filmwereld al op door zijn rol in de film De trip van Teetje (uit 1998, red.)", zegt de regisseur.
Toen Terstall in 2004 de film Simon maakte, schreef hij de hoofdrol dan ook met Geel in gedachten. De acteur speelde daarin een Amsterdamse coffeeshophouder die een onconventionele vriendschap ontwikkelt met een verlegen, homoseksuele tandarts. Die rol zorgde voor zijn doorbraak bij het grote publiek en leverde hem een Gouden Kalf op.
Volgens Terstall paste Geel perfect bij het personage. "Cees had iets volks. Dat kun je moeilijk spelen, dat bén je." Juist die echtheid maakte hem bijzonder, vertelt Terstall. "Veel acteurs komen toch uit de cultuurwereld, uit andere kringen. Cees had dat niet. Hij was een straatjongen."
Het succes van Simon had ook een keerzijde. Veel mensen bleven Geel associëren met dat ene personage. "Mensen herinnerden hem te veel als Simon. En dan is het blijkbaar moeilijker om hem ineens als een middeleeuwse ridder of een dorpshuisarts neer te zetten."
Daardoor verschoof zijn carrière steeds meer richting het toneel, waar Geel volgens Terstall juist enkele van zijn mooiste rollen speelde. Zo maakte hij indruk in Knielen op een bed violen, naar het gelijknamige boek van Jan Siebelink, en in de monoloog AF - Terug naar Srebrenica. "Bij die voorstelling vertelde hij het verhaal van veteranen die daar waren geweest, over hun trauma en de schaamte dat ze mensen niet hadden kunnen redden. Die mensen voelden zich dankzij hem gehoord."
Volgens Terstall, die later ook voor de film Sextet (2007) met Geel samenwerkte, onderscheidde de acteur zich vooral door zijn enorme toewijding. "Hij benaderde acteren niet als een intellectueel proces, maar als topsport. Hij wilde gewoon leveren."
Die mentaliteit kwam ook naar voren tijdens de opnames van Simon. Voor de rol kwam Geel 8 tot 10 kilo aan. "Om aan te komen dronk hij veel biertjes en at hij taartjes. Daarna ging hij met een persoonlijke trainer aan de slag om alles er weer af te krijgen." Hij verloor het gewicht in twee maanden tijd weer met een streng dieet en intensieve training.
Die inzet bleef ook internationaal niet onopgemerkt. Toen Geel in 2005 op het Tribeca Film Festival in New York de prijs voor beste acteur won, stond hij zelf op het toneel in Nederland. Terstall nam de prijs namens hem in ontvangst.
Na die prijs kreeg Geel de mogelijkheid om in Los Angeles te gaan werken, maar hij sloeg dat aanbod af. "Zijn ouders waren toen in de zeventig. Hij zei: 'Ik ga toch niet in Amerika wonen als mijn ouders hier zitten? Dat kan ik ze niet aandoen.'" Dat typeerde Geel, zegt Terstall. "Hij was boven alles een familieman. Vader zijn was zijn eerste identiteit."
Ook als vriend was hij bijzonder loyaal. "Als er binnen de vriendengroep iets was, dan was hij er. Die trouw was heel belangrijk voor hem."
Voor Terstall is het gemis al voelbaar. "Ik betrap mezelf erop dat ik iets wil delen en dan denk: wat zou Cees hiervan hebben gevonden? Al is het maar de voetbalwedstrijd tussen Spanje en Frankrijk van gisteren. Ik had hem graag willen vragen wat hij ervan vond."
Source: Nu.nl algemeen