Engeland, de koning van de comeback, mocht meer dan tachtig minuten dromen van een historische zege, maar toen nam het kleine genie het over. Lionel Messi gaf de bal tweemaal aan ploeggenoten en het mirakel geschiedde: Argentinië scoorde 1-1 en 2-1 en staat alweer in de finale.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De wonderbaarlijke wandelaar met het magische oog genaamd Lionel Messi, 39 jaar, ontwaakte net op tijd. Tussen allerlei veel jongere, veel te wild spelende voetballers met een veel hogere transferwaarde pakte hij de regie en loodste Argentinië naar de finale met twee assists. Het laatste doelpunt viel uiteraard in blessuretijd, iets waar de wereldkampioen dit toernooi patent op heeft.
Nee, het waren niet zijn enige erupties; Messi schakelde zichzelf steeds meer in na het Engelse doelpunt van Anthony Gordon dat tien minuten na rust viel. Door ballen in een keer te spelen, combinaties aan te gaan, met gevaarlijke voorzetten. Argentinië raakte al tweemaal de paal. Argentinië moest en zou. Engeland kraakte en barstte.
Oh ja, Enzo Fernandez en Lautaro Martinez waren de doelpuntenmakers. Nooit hadden ze gescoord zonder Messi. Ja, Fernandez stond buiten het strafschopgebied toen hij uithaalde, maar hij had alle vrijheid. En Martinez hoefde echt alleen maar te springen. Die had de Engelse bondscoach Thomas Tuchel ook nog wel gemaakt.
Zondag is Spanje misschien favoriet, maar Argentinië heeft Messi die ze in Spanje maar al te goed kennen en waarvoor ze zullen vrezen. Of ze willen of niet.
De atmosfeer die er hing in Atlanta is nauwelijks te beschrijven. Het enorme stadion trilde soms angstaanjagend door het gespring van de Argentijnse supporters, die ver in de meerderheid waren. Een ouder stadion had het wellicht begeven.
Ze gilden, schreeuwden en zongen voor alsof ze met slechts twee vingers aan een klif hingen. Het was een wonder dat ze nog zo’n keel konden opzetten, ze waren al dagen non-stop aan het zingen in Atlanta. Of nee, ze zongen ook al op de vliegvelden van waar ze vertrokken en later in de vliegtuigen - vooral over Messi.
Alle wetten werden overtreden. Er werd keihard door het Engelse volkslied heen gegild, iets wat de Engelsen daarna uiteraard ook deden toen dat van Argentinië klonk. De spelers namen de woeste energie over, hetgeen het voetbal totaal niet ten goede kwam. Met name de middenvelders Leandro Paredes en Elliott Anderson deelden uit en buitelden voortdurend voorover. Geregeld stonden ze neus aan neus en dan dook iedereen erop als een stel opgewonden pubers.
Er kwam zeker voor rust geen tempo in, geen ritme. De totaal overbodige drinkpauze, het was heerlijk voetbalweer in Atlanta, brak dat nog eens extra.
Het was natuurlijk een beladen wedstrijd, eufemistisch gesteld. Al kort nadat Argentinië zich plaatste voor de halve finale werd opgeroepen tot kalmte door de Argentijnse bondscoach Lionel Scaloni. Maar kort daarvoor hadden zijn spelers in de kleedkamer nog gezongen over ‘de jongens van Malvinas die we nooit vergeten’. Las Malvinas is de Argentijnse aanduiding voor de Falkland-eilanden waar Argentinië en Engeland in het verleden meerdere malen om vochten, in 1982 voor het laatst met vele dode soldaten tot gevolg.
Die oorlog inspireerde Diego Maradona toen hij vier jaar later Engeland versloeg met zijn handsbal en solo op het WK’86, zo schreef Maradona later in zijn biografie. ‘We kenden allemaal jongens die tijdens die oorlog neergeschoten waren als vogeltjes.’
Daarna was er op het WK 1998 de verhitte strijd met rood voor David Beckham die Diego Simeone trapte. Simeone rolde lang daar en feestte na afloop als een gek met zijn ploeggenoten vanwege de winst na strafschoppen. Beckham nam vier jaar later wraak met een benutte strafschop van doorslaggevende waarde. Nu voelde Argentinië zich bestolen, net als op het WK 1966 toen Antonio Rattin rood kreeg in een ronduit bloeddorstig treffen.
Heel Argentinië wilde bij deze wedstrijd zijn, zei de zestiger Lucio Traverso onderweg naar het stadion, gehuld in een Messi-shirt net zoals ongeveer vijftig procent van zijn landgenoten. ‘Ze steken zich desnoods in de schulden, ze verkopen hun auto, hun appartement.’
Tuchel, veelvuldig toegezongen door de Engelse supporters en aanbeden door de Engelse media, zei een ‘door het verleden opgeladen’ Argentinië te verwachten. Hij en Scaloni hadden hun grootste vechtjassen opgesteld. Zo had Giuliano Simeone, de zoon van Diego, een basisplaats.
Het was wachten tot de grote kanonnen de boel met koelbloedige acties tot bedaren brachten. Jude Bellingham opende het bal met een knappe actie leidend tot een vrije trap. Daarna soleerde Messi á la Maradona tussen wat Engelsen door op het middenveld, maar die Engelsen deden wat hun voorgangers in 1986 verzuimden; ze haalden de Argentijnse nummer 10 neer.
Spelers waren verder zo met elkaar bezig dat er voor rust geen schot op doel werd gelost. Na het rustsignaal gingen veel spelers als klikkende kleuters verhaal halen bij de scheidsrechter.
Vlak na rust kwam de actie. Julian Alvarez testte de Engelse doelman Jordan Pickford tweemaal. Maar het was Engeland dat toesloeg uit de eerste goede aanval. Rechtsback Reece James gaf voor, de naar binnen geslopen linksbuiten Anthony Gordon tikte binnen. ‘Football’s coming home again with Thomas Tuchel,’ klonk het.
Messi zette daarna direct een tegenaanval op, daarmee als een dirigent het Argentijnse gezang weer op gang brengend maar Jed Spence hield met een majestueuze tackle Simeone van schieten af. Gevaarlijke kopballen van Nicolas Gonzalez en Alexis MacAllister volgden, Pickford en de paal brachten redding. Het hoofd van Messi zakte steeds meer naar achteren, hij keek naar de klok. Die gaf al 83 minuten aan. Hij gaf toen geen voorzet, maar een breedtepass op Fernandez die al vaker gevaarlijk schoot en nu de hoek vond. Het stadion trilde, Engelsen werden uitgescholden.
Het werd later; geen tijd meer voor kleuters, maar voor de nestor. Na een schot op de paal van MacAllister pikte Messi de bal op en gaf voor met rechts, zijn mindere been. Invaller Martinez maakte zijn makkelijkste kopdoelpunt ooit. Het stadion ontplofte, er is geen andere beschrijving voor. Argentinië alweer in de finale.
Ploeggenoten namen Messi op de schouders. ‘Voor Las Malvinas, Diego en de laatste van Messi,’ zongen de Argentijnen. Ja, het (vermoedelijk) laatste WK van Messi is heel bijzonder.
Source: Volkskrant