De NS wil graag af van tassen op de stoelen in de trein. In de trein van Den Haag Centraal naar Amsterdam Zuid toont de conducteur zich voorstander van het plan, maar reizigers zien het probleem niet echt.
Op het balkon van de enigszins volle trein zit de Roemeense student Lara Segarceanu (23). Een draagtas ligt op de stoel naast haar. ‘Normaal doe ik dit niet hoor’, verontschuldigt ze zich. ‘Maar ja, mijn kat zit erin.’ Segarceanu woont al vier jaar in Nederland en maakt zelf nooit mee dat ze door tassen op stoelen moet staan in de trein. ‘Mensen halen die altijd weg.’
De NS kondigde dinsdag aan een nieuwe norm te willen in de trein: op onbezette stoelen mag geen bagage meer worden gezet. Ook als er genoeg vrije zitplaatsen zijn, moeten reizigers hun tas op de grond zetten, op schoot nemen of in de bagagerekken leggen. Volgens de NS is er sprake van een toegenomen angst in de samenleving om elkaar in het openbaar aan te spreken. Als een stoel bij voorbaat al leeg is, zo redeneert het spoorwegbedrijf, verdwijnt ook die drempel.
Of de regel daadwerkelijk ingaat, bepaalt het Landelijk Overleg Consumentenbelangen Openbaar Vervoer (Locov), een koepelorganisatie die de belangen van reizigers behartigt. Het Locov moet toetsen of de gewenste wijziging in het voordeel van de reiziger is. Het is nog onduidelijk wanneer dat gebeurt, maar de NS verwacht de regel niet voor oktober.
In een bijna volle coupé van de trein van Den Haag Centraal naar Amsterdam Zuid liggen vier tassen op stoelen. Maar vandaag hoeft niemand te staan. Als een andere passagier langsloopt, worden de tassen stuk voor stuk vlug op schoot genomen. ‘Als ik aangeef dat ik wil zitten, halen mensen altijd hun bagage weg’, zegt Rienk Marsman (28), onderweg naar zijn werk in Amsterdam, zijn nette bruine tas op de stoel naast zich. ‘Deze nieuwe regel lijkt me vooral symbolisch.’
Dat symbolische ziet Daan Zieren, directeur van reizigersorganisatie Rover, ook. ‘Wij zijn een groot voorstander van meer bewustzijn over dit onderwerp, maar als het gepaard zou gaan met handhaving, zouden wij ook tegen zijn.’ Het moet volgens Zieren niet zo zijn dat iemand op een rustig moment door de conducteur wordt gedwongen om zijn tas op de grond te zetten. ‘Maar als regel om naar te kunnen verwijzen is dit heel fijn voor mensen. Dan kun je iemand makkelijker aanspreken als dat nodig is.’
In een andere coupé hetzelfde tafereel: er liggen tassen op stoelen, maar de ‘overtreders’ halen die attent weg zodra daar aanleiding toe lijkt. Een oudere vrouw neemt haar tas wel drie keer op schoot voor een voorbijganger, maar het blijkt onnodig.
Dat de vloeren in treinen vaak zijn voorzien van mysterieuze vegen, vlekken en ander vuil is de belangrijkste genoemde reden dat mensen hun tas liever niet op de grond zetten. ‘Ik vind dat echt vies’, zegt een reiziger. De alternatieve bagagerekken waar de NS naar wijst zijn vaak te klein, en op schoot is minder comfortabel – zeker als er toch niemand wil zitten. Dan blijft één plek over: de stoel.
Die vieze treinen zijn een feit, stelt Zieren. ‘Wij als Rover krijgen daarover steeds meer klachten.’ Een woordvoerder van de NS bestrijdt dat: ‘We hebben nieuwe systemen waarmee treinen worden schoongemaakt op basis van hoelang ze in gebruik zijn; daardoor zijn ze juist schoner dan eerst.’
Wel ziet de NS dat mensen er sinds de coronapandemie een andere standaard voor reinheid op nahouden, wat de signalen bij Rover kan verklaren. ‘Mensen vinden dingen sneller vies tegenwoordig’, zegt de woordvoerder. Volgens de NS kunnen mensen die de vloer vies vinden hun tas gewoon op schoot zetten. ‘Deze regel gaat om het beschermen van de mensen die het niet aandurven om iets te zeggen tegen anderen.’
Een man die in zijn eentje een vierzitter heeft bemachtigd, waarvan zijn tas ook een plek bezet houdt, zegt dat hij zijn spullen altijd weghaalt als hij ziet dat het nodig is. En als hij ergens wil zitten waar een tas staat, zegt hij het gewoon: ‘Ik heb toch een mond.’ Dat mensen tegenwoordig bang zouden zijn om elkaar aan te spreken, herkent hij niet.
De conducteur die langskomt, is wel blij met de regel. ‘Dat mensen hun tas op de stoel leggen, komt vaker voor dan niet.’ En dat ze hem niet weghalen? ‘Daar helpt de regel hoe dan ook niet tegen, want ik mag niet handhaven’, zegt hij. ‘Dus heel veel zin heeft het ook weer niet.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant