De lezersbrieven! Over het wegblijven van toeristen uit Letland, passend onderwijs, kinderrijke gezinnen die een bedankje verdienen, moderniteit en religie, de manosfeer en ‘Count Binface’.
Leuk verslag van Toine Heijmans vanuit Letland, waar veel toeristen wegblijven vanwege de Russische dreiging. Nou, wij reisden onlangs door de drie Baltische staten en Zuid-Finland en hadden een prima vakantie. Ja, in Letland kregen we eens een noodsignaal op onze telefoons om te waarschuwen tegen verdwaalde drones. In het bericht werd geadviseerd binnen te blijven en ramen en deuren te sluiten. Maar we zagen dat iedereen gewoon doorging met waar-ie mee bezig was (de kans is onmetelijk klein dat zo’n ding precies op jou terechtkomt) en dat deden wij dus ook maar.
Opvallend is wel de enorme solidariteit met Oekraïne. Aan alle officiële gebouwen hangt naast de Litouwse dan wel Letse vlag ook die van Oekraïne. En op het centrale plein van de Estse hoofdstad Tallinn is een bord te zien met de tekst ‘Dear Putin, let’s speed up to the part where you kill yourself in a bunker.’
Henk van den Brink, Roden
Het ironische aan dat hele passende onderwijs waar Harriët Duurvoort het over heeft, is dat het totaal niet passend is. Alle kinderen worden op één grote hoop in de klas gegooid en de docent moet het maar ‘passend’ zien te maken. In de praktijk werkt het utopische beeld niet dat de overheid voor ogen had met deze wet. Wat mij betreft gaan we weer naar het oude systeem, waar iedereen echt werd bediend op ieders niveau en kunnen. Die schoen paste prima.
Dylan Knoop, Rotterdam
Geachte Filip De Groeve, gefeliciteerd met drie gezonde kinderen. U bent een gezegend man. En ook een bevoorrecht man, want drie kinderen zijn niet voor iedereen betaalbaar. Zeker niet voor mensen die in de zomer ook naar een hotel willen met vierkante tafeltjes.
Gefeliciteerd ook met de ruime woning waarin u uw drie kinderen kunt grootbrengen. Staat u er weleens bij stil dat er genoeg mensen zijn die óók drie kinderen hadden gewild, maar simpelweg de ruimte niet hebben? Ook al werken ze nog zo hard. Een ruim koophuis is niet voor iedereen (gedurende de vruchtbare jaren) betaalbaar. Over eerlijk gesproken. Woningnood, financiële onzekerheid, de combinatie van werk en zorg en de hoge kosten van kinderopvang behoren al jaren tot de belangrijkste redenen waarom mensen het bij één of twee kinderen houden. En niet een gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel voor het pensioenstelsel.
Dus misschien, in plaats van u druk te maken over uw hotelkamer(s) en dat mensen u niet bedanken, kunt u ook denken: wat ben ik eigenlijk een bofkont. En dan adviseer ik u daarna om u los te maken van de illusie dat u dit alles heeft bereikt door ‘hard werken’. Bedank me later.
Naomi Choukroun, Rotterdam
Gabriël van den Brink constateert dat ‘moderniteit’ en ‘religieuze praktijken’ elkaar niet uitsluiten. Volgens hem hangt dat samen met de spirituele verlangens die de mens van oudsher heeft. Hij is daar overigens niet de eerste in. Andere wetenschappers (onder anderen Ter Borg, Van Harskamp, Droogers, genoemde Vellenga) gingen hem daarin voor. Op basis van eigen onderzoek kan ik het alleen maar onderschrijven.
Waar ik echter moeite mee heb is de impliciete veronderstelling dat de westerse samenleving staat voor ‘modern’. Zijn ‘wij’ moderner dan de samenlevingen waarin westerlingen hun spiritualiteit menen te moeten zoeken: India, China, Japan?
Cor Hoffer, Heiloo
De manosfeer is oeroud, stelt Wilma de Rek in ‘Zwak Zaad’. Je zou kunnen spreken dat de door haar genoemde mannetjes lijden aan een vorm van evolutionaire regressie. Bij het willen benoemen van een vrouw als coach van een mannenteam is er daarentegen sprake van evolutionaire progressie.
Sicco de Jong, Zuidlaren
Count Binface – wat kunnen de Engelsen de dingen toch altijd heerlijk bondig formuleren. Maar kom op, Volkskrant, ‘Graaf Vuilnisbakgezicht’? Terwijl de Nederlandse vertaling in dit geval nu juist zo voor de hand ligt: ‘Graaf Afvalbakkes’!
Jolande van der Klis, Heukelum
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant