is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Het mooie aan verjaren is dat mensen, in ieder geval in mijn levensfase, bij elke nieuwe leeftijd vrijwel altijd zeggen dat die ‘schitterend’ of ‘mooi’ is. Toen ik ergens deze week 31 spreekwoordelijke kaarsjes uitblies, dacht ik vooral: wat een tja-leeftijd. Wat moet je daar nu mee, met die definitieve stap richting het dertigersbestaan?
Nu ja, ik heb toch maar mooi zeven seizoenen van Dertigers om mij daarop voor te bereiden. Maar ook aan al het herkenbare komt uiteindelijk een einde en dus worden deze week de laatste afleveringen uitgezonden van de dagelijkse dramaserie over de onstuimige levens van een Utrechtse vriendengroep.
Na het vierde seizoen werd de gehele cast al eens vervangen, maar ook voor de nieuwe cast is de koek nu op. Opvallend genoeg is Dertigers nog altijd steevast een van de best bekeken series op NPO Start en behoorde het afgelopen kwartaal gewoon weer tot de tien meest gestreamde programma’s.
Die populariteit is niet heel moeilijk te verklaren. Als Oogappels bij uitstek herkenbaar was voor (min of meer) doodgewone gezinnen, dan is Dertigers herkenbaar voor de generatie die daar net onder zit. Noem het voor het gemak maar even de ‘tja, wat nu?-generatie’, die ergens zweeft in het schemergebied tussen jeugdige onbezonnenheid en het definitieve volwassen leven met kinderen en andersoortige verantwoordelijkheden.
In Dertigers uit die worsteling zich dan bijvoorbeeld in gekibbel over het al dan niet gebruiken van een condoom. Het zit ’m in de vraag of je wel of niet gaat samenwonen. Of dit niet toch júíst het moment is om een busje te kopen en door Europa te trekken, om vast te houden aan een gevoel van vrijheid. Over de vraag of en hoe je in hemelsnaam een kind moet opvoeden.
Geen wonder dat een paar van de jongens uit de vriendengroep in een van de laatste afleveringen mijmerend in het gras liggen:
‘Kunnen we niet gewoon effe doen alsof we nooit volwassen zijn geworden?’
‘Elke avond fikkie stoken!’
‘Elke dag uitslapen!’
‘Suske & Wiske lezen tot je honger hebt.’
‘En alle drie weer verliefd op Lieke. O, Lieke…’
Het zal wel aan mij liggen, maar ik merkte dat ik veel zin kreeg om met ze mee te mijmeren. Toen een ander personage in een eerdere aflevering wijsneuzerig vroeg of het niet eens tijd werd dat het ‘allemaal wat volwassener wordt’, reageerde ik ook als door een adder gebeten. Laat ons, arme dertigers, in hemelsnaam lekker weemoedig aankloten!
In de slotaflevering wordt de dertiger nog één keer perfect gevangen in al zijn onvolmaakte glorie: ‘Life is messy. Wij zijn ook een fucking mess, maar wel een pretty mess.’ Een week lang Dertigers kijken bracht me dan eindelijk in het reine. Ach, wat is het toch eigenlijk schitterend messy om een dertiger te zijn!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant