Tegen Geel werd regelmatig gezegd dat hij in zijn stoere, volkse rollen ‘zichzelf speelde’, maar dat zag hij toch echt anders – de Gouden Kalf-winnaar kon zich simpelweg makkelijk plooien naar de talloze personages die hij vertolkte.
schrijft voor de Volkskrant over theater, cabaret en media.
Zijn beroemdste rol is en blijft die van Simon, het titelpersonage uit de succesvolle film van regisseur Eddy Terstall uit 2004. Cees Geel speelde deze hasjdealer, patjepeeër en ras-Amsterdammer op zo’n charismatische en grappige wijze dat het publiek hem in het hart sloot. Met zijn brutale grappen, herkenbare schaterlach en hart van goud sluit Simon Cohen in de film een bijzondere vriendschap met de homoseksuele tandarts Camiel Vrolijk (Marcel Hensema). Simons vrije en wilde leventje verandert als hij een ongeneeslijke vorm van kanker krijgt en voor euthanasie kiest. Voor zijn rol van Simon ontving Cees Geel een Gouden Kalf voor beste acteur en een acteursprijs op het Tribeca Film Festival in New York.
De agenda van acteur Cees Geel, die dinsdagochtend op 61-jarige leeftijd plotseling is overleden aan de gevolgen van een hartstilstand, zou na het succes van Simon gaan uitpuilen. Tegen de Volkskrant zei hij er in 2005 over: ‘Er lopen zo’n zestien projecten en er staan veel afspraken op stapel. Films, toneel, televisiepresentatie. Dan heb ik het nog niet over televisieseries die ad hoc worden geproduceerd. Je weet nooit waar je in gaat duiken. Dat is het vak.’
In de jaren na Simon was Cees Geel te zien in films als 06/05 van Theo van Gogh en Vet hard van Tim Oliehoek. Hij kreeg een vaste rol in de dagelijkse comedyserie Samen van de ambitieuze nieuwe zender Talpa van producent John de Mol. Voor datzelfde Talpa werd hij in 2007 zelfs gevraagd als presentator van een dagelijkse latenighttalkshow, Het land van Maas en Geel, in een duo met Bridget Maasland. Het programma trok weinig kijkers en werd al snel van de buis gehaald. Daarover zou Geel achteraf in Nieuwe Revu zeggen: ‘We waren kansloos. Als je al na drie weken de stekker eruit trekt: begin er dan niet aan.’
Ook voor het uitkomen van Simon had Geel al opvallende rollen gespeeld, in onder andere de films De trip van Teetje (1998) en Suzy Q (1999). Sinds zijn afstuderen aan de Amsterdamse toneelschool begin jaren negentig werd hij vaak gecast in de rol van de luide, brutale, volkse jongen – het type ruwe bolster, blanke pit.
Die casting had te maken met zijn stoere uiterlijk en zijn volkse jeugd, waarin de culturele wereld nog ver weg was. Cees Geel werd op 13 maart 1965 geboren in een liefdevol en stabiel arbeidersgezin in Schagen. Hij rondde de havo af en ging daarna door naar het vwo. Hij was de eerste uit zijn familie die ging studeren en begon aan studies Nederlands en Geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam.
In zijn studententijd had Cees Geel een vriendin die actrice wilde worden; via haar kwam hij op het pad van de toneelschool terecht. In interviews zou hij later vertellen hoe hij zich bij wijze van grap had aangemeld voor de audities. Maar tijdens het lange toelatingstraject kwam Geel tot zijn stomme verbazing steeds een ronde verder. Juist door zijn nuchtere houding en totale gebrek aan ambitie zagen de docenten hem als een ruwe diamant die geslepen kon worden. Geel werd aangenomen en begon op zijn 25ste aan de opleiding.
Hij ontwikkelde zich tot een veelzijdig acteur. Hij speelde bij uiteenlopende gezelschappen in toneelklassiekers van Shakespeare, Brecht en Tsjechov. In 2003 speelde hij Porthos, een van de drie musketiers, in de ambitieuze musical Drie musketiers van producent Joop van den Ende. In 2012 koos hij opnieuw voor een musical: als de Amsterdamse muziekproducer Tim Griek droeg hij bij aan het grote succes van de biografische musical Hij gelooft in mij, over het leven van zanger André Hazes.
Ook op televisie volgden vele rollen, zoals van 2016 tot 2025 als rechercheur Stan Vroom in de politieserie Flikken Rotterdam. In zijn privéleven kreeg Geel het zwaar in 2019, toen hij in een scheiding belandde met zijn vrouw Vera, met wie hij twee dochters had. De laatste jaren was Geel minder actief in het theater, maar wel in gastrollen in tv-series, zoals het sketchprogramma Nieuw zeer en de ziekenhuisserie Dag & nacht. Ook sprak hij veel voice-overs in voor tv-programma’s, bijvoorbeeld voor de realityserie De Bevers.
In het radioprogramma Nooit meer slapen blikte Geel in 2020 terug op zijn carrière. Aan interviewer Pieter van der Wielen vertelde hij dat het hem soms irriteerde dat hij altijd werd gecast als de ruwe bonk, de arbeider of de crimineel: ‘Er is sprake van een soort typecasting. Ik mag nooit een advocaat spelen, want ik zie er volgens velen niet uit als een advocaat. Dat staat je in de weg, maar tegelijk: zo is het en daar laat ik me niet door hinderen. Het irriteert me wel, maar het leven is nu eenmaal niet eerlijk. Dus niet zeuren, maar doorgaan.’
Tegen Geel werd vaak gezegd dat hij in zijn rollen ‘zichzelf speelde’, maar dat zag hij toch anders. In Nooit meer slapen legde hij uit op welke manieren hij bijvoorbeeld verschilde van zijn beroemde personage Simon: ‘Ik kwam niet uit Amsterdam, ik had nog nooit hasj gerookt, laat staan gedeald, ik kende dat wereldje niet. Ik had destijds nog geen kinderen en ik had geen kanker. Dus ik kan me makkelijk plooien naar de personages die ik speel. Ik hoor vaak: ‘Jij speelt jezelf’, maar ik ben er inmiddels achter dat mensen dat zeggen doordat ik zo naturel speel. Wat uiteindelijk een groot compliment is.’
Source: Volkskrant