is columnist voor de Volkskrant
Terwijl ik zeer vaak omgeven ben door tieners, had ik toch even niet bedacht dat 99 procent van de eindexamenkandidaten uit mijn regio deze week op het vliegtuig naar Mallorca zou stappen. Ik stapte ook op het vliegtuig naar Mallorca.
Mallorca is een traditie, na je eindexamen. Ik ging met mijn zesde klas naar Giethoorn. Deze tieners gaan naar Mallo. Een week naar clubs, tongen, verbranden en griep oplopen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zij gingen naar de strip, wist ik, omdat ik veel van tieners weet. Ik ging met een vriend naar een hotel dat alleen voor volwassenen bestemd was, aan de andere kant van het eiland. Dat was een troost toen ik om 5 uur ’s ochtends op Schiphol de extreem grote groep tieners zag, voorzien van nepwimpers, blikken bier en speakers die ze met twee man tegelijk moesten sjouwen, op weg naar het feesteiland waar ze hun hele middelbareschooltijd naartoe gewerkt hadden.
Ik verscheen met mijn chagrijnige ochtendhoofd als onwillige photobomber op honderden foto’s op Snapchat, want in elke rij waar we in belandden – incheck, koffie, gate – waren de tieners foto’s van zichzelf aan het maken, ik vermoed zodat hun vrienden die even verderop in de rij stonden, konden zien dat zij ook in de rij stonden.
Je kunt veel van jonge mensen zeggen, maar ze waren goed voorbereid. Naast de twee jongens met de speaker ter grootte van vier gereedschapskisten (ik had nu al medelijden met de mensen op het strand naast ze) waren er ook jongens die, in de vroege ochtend, vanuit diverse thermossen mixdranken aan het bereiden waren. De meisjes hadden op dit onzalige uur elke oneffenheid uit hun toch al perfecte huid weggefoundationd.
‘HEBBEN JULLIE ER ZIN IN!!!’, riep de inchecksteward door een microfoon toen ik eenmaal met de kudde tieners bij onze gate was aangekomen. Een luid gejuich steeg op. Ik nam aan dat ik daar niet aan hoefde mee te doen. Ik had er ook geen zin in. Wel in het volwassenenhotel, niet in een vlucht vol dronken pubers en hun zweet.
(De vlucht bleek erg mee te vallen. De stewardess riep om dat zelf meegebrachte alcohol niet genuttigd mocht worden. Daarna viel iedereen in slaap.)
Met het geduld van een kleutermeester legde de steward bij de gate uit wat er moest gebeuren. In de rij. Aan de rechterkant blijven staan. Ticket en ID gereed houden.
Het meisje voor me pakte haar ID-kaart uit haar achterzak. Mijn oog viel op haar handtekening. Het was de handtekening die elk kind heeft. Ze was nog niet aangeland bij de onleesbare handtekening die ze later als volwassene zou hebben, waarin haar achternaam verwerkt zou zijn. ‘Floor’ stond er, in onhandige, bolle letters.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant