Terwijl de Argentijnen zingen over Diego Maradona en de Falklandoorlog, bejubelt David Beckham nog altijd zijn rake penalty in 2002. De halve finale vanavond tussen Engeland en Argentinië is een van de meest beladen wedstrijden van het WK.
In de garage van het huis van Theo Reitsma hangt een schilderij van Maradona, die in de kwartfinale van het WK in 1986 met zijn hand scoort tegen Engeland. "In ons vorige huis hing het in de woonkamer, maar hier past dat niet. Zo groot is het", vertelt de 83-jarige Reitsma aan NU.nl. "In de garage was gelukkig wel genoeg plek."
Het kunstwerk - een cadeau van zijn vrouw - illustreert een van de meest iconische momenten uit de historie van het voetbal. Reitsma zat die dag in juni 1986 als tv-commentator op de perstribune in Estadio Azteca in Mexico-Stad, waar de rivalen Argentinië en Engeland elkaar troffen.
Met een omstreden doelpunt én een wereldgoal pakte Maradona de hoofdrol. Maar het was ook een hoogtepunt voor Reitsma, omdat hij - hoog in het immense stadion - als een van de weinige commentatoren zag dat Maradona de bal met zijn hand in het doel tikte. "Scoort hij met de hand?", riep hij meteen in zijn microfoon. "Dat is de vraag die door de scheidsrechter en de grensrechter met nee wordt beantwoord. En ik denk ja."
Veertig jaar later is Reitsma er nog steeds een beetje trots op. Het was niet alleen een kwestie van goed kijken, maar ook van logisch nadenken, vertelt hij. "Met zijn hoofd kon Maradona natuurlijk nooit hoger komen dan de Engelse keeper Peter Shilton. Want die ging met gestrekte arm naar de bal. Het moest wel zijn hand zijn. Daarbij besefte ik dat Maradona een voetballer van de straat was. Op straat moet je weleens een truc uithalen om te winnen, ook al mag het niet."
Vier minuten na de goal met de hand scoorde Maradona nog eens, dit keer na een weergaloze solo. Argentinië won met 2-1, waarna Maradona doodleuk verklaarde dat de 1-0 gedeeltelijk met zijn hoofd en gedeeltelijk met de hand van God gemaakt was. Tot woede van de Engelsen.
Het zijn beelden en uitspraken die nu in de Engelse en Argentijnse media eindeloos herhaald worden om de emoties op te pompen richting de halve finale van vanavond in Atlanta. De Engelse keeper Shilton is al geïnterviewd.
"Ik heb heel lang met wrok rondgelopen over die handsbal", vertelde de inmiddels 76-jarige Shilton in de Britse krant The Telegraph. "Tot ik een paar jaar geleden in Buenos Aires was en de mensen enorm vriendelijk tegen me deden. Toen pas kon ik het diep van binnen laten rusten."
De kwartfinale in 1986 is niet de enige beladen WK-confrontatie tussen de Engelsen en de Argentijnen. Twintig jaar eerder was er een heuse rel tijdens de kwartfinale op Wembley van het WK 1966, met een hoofdrol voor de Argentijnse aanvoerder Antonio Rattín die afgelopen weekend op 89-jarige leeftijd overleed.
De rebelse Rattín liet zich fysiek en verbaal gelden, waarop de West-Duitse scheidsrechter Rudolf Kreitlein hem uit het veld stuurde. Althans, dat probeerde hij. Rattín weigerde, bleef nog minutenlang op het veld staan, waarna hij onder politiebegeleiding naar de kant ging. Op weg naar de uitgang verfrommelde hij een Engelse vlag.
Ondertussen gingen zijn teamgenoten keihard door. "Een tackle is prima, maar die Argentijnen spuugden en trokken aan onze haren en oren", blikte verdediger George Cohen in 2009 terug in de Britse krant The Guardian. Engeland won met 1-0. Na afloop noemde bondscoach Alf Ramsey de Argentijnen animals. Hij verbood zijn spelers shirtje met ze te ruilen.
Tussen de kwartfinales van 1966 en 1986 escaleerde het buiten het voetbalveld tussen de twee landen. In 1982 besloot het dictatoriale Argentijnse regime de Falklandeilanden binnen te vallen, een amper bewoond Brits eilandenrijk ten oosten van Argentinië.
Het was het begin van de Falklandoorlog, die dik twee maanden duurde en ongeveer 700 Argentijnse en 250 Britse militairen het leven kostte.
"Die oorlog lag tijdens de kwartfinale van 1986 nog vers in het geheugen", merkte Reitsma. "Het ging vooraf en na afloop om meer dan voetbal, dat voelde ik wel. Engeland wilde absoluut niet verliezen. En Argentinië ook niet."
In 1998 was Reitsma weer de tv-commentator toen Engeland en Argentinië elkaar troffen in de achtste finales van het WK 1998 in Frankrijk. Het werd de wedstrijd waarin Diego Simeone overdreven kermend naar de grond ging na een tikje op zijn been van David Beckham. Het gevolg was rood voor Beckham, waarna Argentinië de Engelsen uitschakelde vanaf de strafschopstip.
Vier jaar later nam Beckham wraak. In het Japanse Sapporo schreeuwde hij het uit van vreugde nadat hij Engeland uit een penalty naar een 1-0-zege schoot. En dat is tot vandaag de laatste keer dat Engeland en Argentinië elkaar troffen op een WK.
Vanavond in Atlanta zal Beckham er weer bij zijn, maar dan als fanatiek supporter op de tribune van het Mercedes-Benz Stadium. Zoals bij elke wedstrijd dit toernooi van de Engelsen.
Ondertussen zongen de Argentijnse spelers na elke zege dit WK hetzelfde liedje. "Ik ben Argentijn, van de wieg tot het graf. Voor Falkland, voor Diego en voor het laatste hoofdstuk van Messi", klonk het. Alsof ze al voelden dat er weer een beladen confrontatie met de Engelsen aankwam.
Reitsma zal dit keer thuis kijken, voor de televisie. "De vechtersmentaliteit die ik dit WK bij de Argentijnen zie, is bijzonder. Ze zijn weer op hun specifieke manier bezig. Maar de Engelsen willen ook. Het wordt bijzonder, dat is een halve finale van een WK altijd. Maar door alles wat er in het verleden gebeurd is, zit op deze wedstrijd een extra laagje."
Source: Nu.nl algemeen