Heel Engeland verheugt zich op de halve finale tegen wereldkampioen Argentinië, woensdag in Atlanta. Maar tussen sterspeler Jude Bellingham en bondscoach Thomas Tuchel knettert het.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
‘Geen commentaar’, bitste Jude Bellingham zaterdagnacht in de mixed zone na Engeland-Noorwegen. Zijn blik was hard en tegelijkertijd vermoeid. Boven de ogen van de middenvelder vormde zich een trapje van rimpels. Hij leek veel ouder dan 23 jaar. De perswoordvoerder naast hem keek nerveus. Hier ging iets mis.
Bellingham was even daarvoor uitgebreid toegezongen in het Hardrock Stadium in Miami door de aanhang van de Engelse ploeg. Dit vanwege zijn twee doelpunten tegen Noorwegen, dat na verlenging werd verslagen (2-1) in een werkelijk bloedheet decor. Het Hey Jude galmde nog lang na. Bellingham is de eerste speler op het WK sinds Diego Maradona die tweemaal achter elkaar twee keer scoorde in een knock-outwedstrijd. Hij staat met zes doelpunten samen met Harry Kane vierde op de topscorerslijst, in de top 20 staan verder geen andere middenvelders.
Maar journalisten bleven hem met de harde wedstrijdanalyse van bondscoach Thomas Tuchel confronteren. Tuchel stelde dat hij ‘in alle opzichten’ ontevreden was over het optreden van zijn ploeg: technische fouten, een gebrek aan snelheid, aan consistentie. Zijn ploeg had ‘geluk’ gehad, wat feitelijk ook wel klopte.
Bellingham trok zijn schouders en wenkbrauwen op en zei: ‘Yes well, whatever.’ Later gevolgd door een ijzig: ‘Misschien weet hij niet hoe het is om onder zulke omstandigheden te spelen tegen Haaland, Ødegaard, Nusa en Sørloth. Dat is niet makkelijk.’
Deze explosie van eerlijkheid is precies waar het Engelse mediateam zo graag een stokje voor steekt. Want nu gaat het dus al sinds zaterdagavond over Bellingham versus Tuchel, terwijl het extreem saamhorige Argentinië wacht. In dat kamp vloeien telkens tranen, maar dan omdat ze elkaar intern allemaal zo bewonderen.
Het was geen incidentele clash tussen BJ (Big Jude) en TT, die ergens doet denken aan die tussen Marco van Basten en Clarence Seedorf. Van Basten was van 2004 tot 2008 bondscoach van Nederland, Seedorf een belangrijke middenvelder bij zijn club AC Milan. Maar vanaf het begin rommelde het tussen twee grote ego’s.
Ergens gaat die vergelijking ook mank. Tuchel kwam als speler niet verder dan acht wedstrijden op het tweede niveau in Duitsland (vandaar dat de ‘misschien weet hij niet hoe het is...’-opmerking van Bellingham zo vilein was), maar won als trainer wel de Champions League.
Tuchel hield Bellingham afgelopen herfst buiten de selectie. De middenvelder van Real Madrid moest zich schikken in de teamdynamiek en hiërarchie. Op het EK twee jaar geleden wilde Bellingham te graag de verantwoordelijkheid nemen en liep hij zichzelf voorbij. Hij wordt ook geregeld bekritiseerd om zijn expressieve gedrag op het veld. Tuchel zei al eens dat zijn moeder dit ‘weerzinwekkend’ vond. De coach bood later zijn excuses aan voor die opmerking. Morgan Rogers en Eberechi Eze kenden sterke seizoenen, dat van Bellingham vooral pieken en dalen. Dat hij dit WK zou starten, was geen uitgemaakte zaak.
Tuchel was al eerder dit toernooi kritisch op het spel van zijn ploeg. Engeland heeft nog niet vaak soeverein voetbal laten zien. Tuchel is een obsessieve perfectionist die als jeugdspeler al werd weggestuurd bij Augsburg vanwege zijn assertiviteit, gepassioneerdheid en veeleisendheid. Als coach kan hij langs de lijn enorm uit zijn vel springen, zoals zichtbaar was tijdens de eerste drinkpauzes tegen Noorwegen. Zijn ploeg ging er niet beter van spelen.
Zeker in vergelijking met voorganger Gareth Southgate kan Tuchel ook enorm openhartig en emotioneel zijn. In Miami en in het basiskamp in Kansas, waar Engeland nu verblijft, probeerde hij de nieuwe barsten snel te lijmen. Tuchel loofde de inzet en veerkracht die door zijn spelers was getoond. ‘Ze verdienen daarvoor alle lof. Er is geen enkele miscommunicatie tussen mij en mijn team. Geen greintje. Ik ben vol overgave en houd van mijn spelers.’
Tuchel verscheen zaterdag niet meer in de mixed zone waar een groepje journalisten van vooraanstaande Engelse kranten langdurig op de trainer wachtte voor een gebruikelijke nababbel. Uiteindelijk stopte aanvoerder Kane wel bij hen in een poging de boel te sussen. ‘De trainer probeert het maximale uit ons te halen en wij weten zelf ook dat we nog een hoger niveau kunnen bereiken. Ik denk niet dat we de kritiek moeten opblazen.’ Kane moest glimlachen, hij wist al dat dit onherroepelijk zou gebeuren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant