is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
‘Ik word genoemd’, zal Klaas Knot binnenskamers zeggen, in navolging van prof. dr. ir. P. Akkermans – het typetje van Van Kooten en De Bie. De voormalige president van De Nederlandsche Bank is een van de kandidaten voor de post van president van de Europese Centrale Bank (ECB).
De huidige president Christine Lagarde liet vorige week in een interview met de Franse zakenkrant Les Echos de mogelijkheid open dat zij binnenkort aftreedt, omdat zij een sleutelrol wil spelen bij de Franse presidentsverkiezingen op 18 april volgend jaar. Ze vreest in haar land de opkomst van de eurosceptische partijen – rechts en links – die de euro om zeep willen helpen. De Franse financiële huishouding is een puinhoop en de groei is nu de laagste van Europa.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Of Lagarde zelf als presidentskandidaat de radicaal-rechtse Marine Le Pen gaat uitdagen, is onduidelijk. Maar haar rol zal in Parijs weleens belangrijker kunnen zijn dan die in Frankfurt. En haar termijn daar eindigt sowieso in oktober 2027.
De functie van ECB-president werd eerder al vervuld door Wim Duisenberg – Mister Euro. Daarna kwamen er twee Fransen en één Italiaan. Mogelijk vinden de regeringsleiders van de eurolanden dat het tijd is voor iemand uit een land dat zijn zaakjes op orde heeft. Nederland heeft een staatsschuld van 45 procent van het bbp en een begrotingstekort van 2,9 procent van het bbp, en voldoet daarmee aan het Stabiliteits- en Groeipact: een staatsschuld van minder dan 60 procent en een begrotingstekort van minder dan 3 procent.
Maar er is flinke concurrentie voor Knot. Net als bij scheidsrechters voor de topduels op het WK voetbal moeten ook de topfuncties van internationale instellingen eerlijk worden verdeeld over de verschillende landen. Anders zijn er gauw scheve ogen.
Duitsland levert de voorzitter van de Europese Commissie, Portugal de vaste voorzitter van de Europese Raad – ‘de president van Europa’ – en Nederland de secretaris-generaal van de Navo.
Favoriet is daarom de Spanjaard Pablo Hernández de Cos, de algemeen directeur van de Bank for International Settlements (BIS), de centrale bank van de centrale banken. Hij is een duif en grijpt bij oplopende inflatie dus niet meteen naar het rentewapen. En misschien zal hij landen die niet aan de normen van het Stabiliteitspact voldoen, zoals Frankrijk, niet meteen bij de lurven pakken.
Als de eurolanden een echte havik willen, komt Joachim Nagel, de huidige president van de Bundesbank, in beeld. Duitsland, het belangrijkste euroland, heeft het presidentschap nog nooit mogen vervullen. Maar er zijn drie dingen die in Nagels nadeel werken. Ten eerste wil Frankrijk geen Duitse baas in een instelling in een Duitse stad. Ten tweede heeft Duitsland al een andere belangrijke topfunctie in de EU. En er zit ook nog een andere Duitser op het vinkentouw: econoom Isabel Schnabel, die al in het bestuur van de ECB zit, zou ook hoge ogen gooien.
Als de Spanjaard niet voldoet, maakt Knot een goede kans. Wie genoemd wordt, kan tenslotte ook verkozen worden. Misschien lukt dat Lagarde ook.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant