Merel van Vroonhoven is leraar, toezichthouder en columnist van de Volkskrant.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.Klik hier om een nieuwe paragraaf te starten
‘Heeft u er al een borrel op gedronken?’, vraagt de reporter van Omroep West aan Jos Martinus na de bekendmaking dat de coalitie van oud-PVV’er Richard de Mos in Den Haag een streep zet door het plan voor een azc in een oud, leegstaand ziekenhuis in de Haagse Vogelwijk. ‘Dat ga ik zeker doen’, antwoordt Martinus. ‘De rosé staat koud.’ De verbouwadviseur – volgens zijn website getrouwd en trotse bezitter van katten Adriaan & Olivier en hond Roos – heeft zojuist de vlag gehesen op het goede nieuws.
‘Het is niet zo dat ik tegen asielopvang ben. Maar niet in deze wijk’, legt hij uit. ‘Waarom dan in de Vogelwijk, met zoveel kinderen, zoveel schoolpleinen en zoveel speelplaatsen? Dat geeft overlast.’
Dus daarom hangt de rood-wit-blauwe vlag uit. Net als elders in de wijk: een van de chicste en meest gewilde villawijken in Den Haag, met veel groen en rustige straten, gelegen op ‘het zand’ achter de duinen. Negentig procent van de woningen is koopwoning; villa’s en twee-onder-een-kappers van al gauw 9 ton of meer. Bij de laatste Tweede Kamerverkiezingen stemde de buurt nog in zeer ruime meerderheid D66, VVD en GroenLinks-PvdA. Maar toen De Mos een asielstop en ontheffing van de Spreidingswet beloofde, schoof de chique villawijk massaal op naar het rechts-populistische Hart voor Den Haag. In een klap werd zij ook daar de grootste partij.
Dat het verlaten ziekenhuis aan de rand van de wijk ligt, op een apart terrein met ruimte zat; dat er twee jaar geleden al een overeenkomst getekend was met het COA voor de opvang van 450 asielzoekers; dat er elders in de stad niet direct zoveel plek is; dat de inwoners van azc’s mensen zijn die niet voor hun lol in een piepklein kamertje zitten, ver weg van huis en haard, na vaak verschrikkelijke ontberingen, oorlog en trauma ontvlucht en dat een kwart van de bewoners kind is; het doet er allemaal niet toe. Weet je wel wat het doet met de waarde van mijn villa als dat azc er komt?
Het tekent deze tijd. Solidariteit verdwijnt zodra zij de eigen portemonnee raakt, of zelfs alleen al de schijn heeft die te raken. Neem een heel ander onderwerp: de vermogensbelasting. In geen ander Oeso-land is de belasting op vermogens zo laag als in Nederland. Niet alleen onrechtvaardig, omdat het mensen met vermogen enorm bevoordeelt, tevens ‘onhoudbaar gezien de vergrijzing en de arbeidskrapte’, zoals oud-DNB-baas Klaas Knot meermaals benadrukte, ook in deze krant. Maar durf er maar eens over te beginnen.
‘Is die Vijlbrief de weg kwijt?’, bromt de man naast mij aan tafel bij de barbecue van een gemeenschappelijke kennis. Het is een dag nadat minister Hans Vijlbrief in het FD heeft gezegd dat er wat hem betreft geen taboe zit op verhoging van vermogensbelasting als mogelijk alternatief voor de bezuinigingen op de sociale zekerheid. De man naast me is techinvesteerder met ‘hier en daar wat vastgoed’. Nu hij zijn schaapjes op het droge heeft, wil hij zich best ‘sociaal inzetten’. Maar meer belasting? ‘Weet je wel wat dat grapje me gaat kosten?’
‘Maar jij zult er toch niet minder door eten?’, zeg ik. ‘En belasting is toch niet voor niets. Publieke voorzieningen, de zorg voor mensen die het minder getroffen hebben. Sterkste schouders en zo.’ Er verschijnt een grijns op zijn gezicht. ‘Mooi die bevlogenheid van jou.’ Dan pakt hij de fles wijn die voor ons op tafel staat. ‘Nog een glaasje?’ Zonder mijn antwoord af te wachten, schenkt hij mijn glas tot het randje vol.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant