DEN HAAG - Terwijl de ontknoping van het wereldkampioenschap nadert, begint Omar Rekik (24) alweer aan de voorbereiding op het nieuwe voetbalseizoen. Een maand geleden was hij op dat mondiale podium nog trefzeker voor Tunesië, als eerste scorende (oud-)Scheveninger ooit op een WK. Nu hoopt de talentvolle verdediger een mooie transfer te maken.
Twee weken vakantie heeft Omar erop zitten. Die tijd heeft hij benut door eerst zijn familie in Zuid-Spanje te bezoeken en daarna een bliksembezoek aan Den Haag te brengen. Want hoewel hij er alleen de eerste negen jaar van zijn leven heeft gewoond, is de liefde voor 'zijn' stad nooit verdwenen.
'Ik hou heel veel van Den Haag', vertelt hij met een glinstering in z'n ogen. 'Als ik vakantie heb of een paar dagen vrij ben, ben ik eigenlijk altijd hier te vinden.'
Op de boulevard aan het strand van Scheveningen blikt Omar uitgebreid terug op zijn WK-debuut met het nationale team van Tunesië. Hij speelt de eerste twee groepswedstrijden van begin tot eind in het hart van de verdediging, en scoort zelfs in het eerste duel met Zweden.
Maar zowel binnen als buiten de witte lijnen is het kommer en kwel bij 'Adelaars van Carthago'. Tunesië gaat met grote cijfers onderuit (achtereenvolgens 5-1 en 4-0) en tussendoor wordt bondscoach Sabri Lamouchi ook nog eens op staande voet ontslagen.
Bestuurlijk blijkt er van alles mis te zijn bij de nationale voetbalfederatie van het Noord-Afrikaanse land. En dat gaat volgens Omar verder dan alleen het wegsturen van de trainer. 'Er zijn heel veel dingen gebeurd, maar die ga ik niet nu hier zomaar even vertellen. Uiteindelijk hebben we als team gefaald.'
Het derde groepsduel draait voor hem uit op een persoonlijk drama. Daarin is het Nederlands elftal namelijk de tegenstander van Tunesië, maar buikgriep houdt hem aan de kant voor wat een sportieve clash is tussen zijn vader- en moederland. 'Het enige smetje op mijn WK', noemt Omar het.
In aanloop naar de confrontatie met Oranje kan hij dagenlang niet eten, laat staan trainen. 'Precies voor deze wedstrijd, die zo veel voor mij zou betekenen. Toen de trainer vroeg of ik 100 procent fit was, zei ik: 200. Wat niet waar was, maar je doet er alles aan om toch nog te kunnen spelen.'
Vanuit de dug-out moet hij toezien dat Nederland met 3-1 te sterk is voor 'zijn' Tunesië. Wat de wedstrijd nóg meer beladen maakt, behalve dat moeder Judith een Hollandse is en vader Moheddine een Tunesiër, is dat Omars oudere broer Karim Rekik (31) vier keer in het Nederlands elftal heeft gespeeld.
Laatstgenoemde heeft een fraai palmares. Ga maar na: gedebuteerd in het betaald voetbal bij Manchester City, landskampioen geworden met PSV en een Europa League-trofee veroverd met Sevilla. Maar schitteren op het WK is voor hem niet weggelegd, in tegenstelling tot zijn zeven jaar jongere broer.
'Toen de lijst met geselecteerde spelers naar buiten kwam, belde mijn broer mij en hij zei: Vriend, weet je wat jij gaat spelen? Toen kwam het besef wel', erkent Omar. 'Jammer dat hij dit nooit heeft mogen meemaken. Maar als je kijkt naar de carrière die hij heeft gehad, ben ik hartstikke trots op hem.'
Inmiddels voert dat gevoel van trots ook de boventoon als het gaat om zijn eigen optreden op het WK, toch 's werelds grootste voetbaltoernooi. 'Dat gevoel kan ik niet omschrijven. Het is met niks te vergelijken. Je land vertegenwoordigen, en dan ook nog op zo'n podium, is een droom die uitkomt.'
Met die ervaring in z'n rugzak meldt Omar zich deze week weer bij NK Maribor, het succesvolste team van Slovenië. Daar is hij anderhalf jaar terug beland, nadat Arsenal hem verhuurde aan Servette, maar die Zwitserse club een administratieve flater sloeg waardoor hij een jaar niet mocht spelen.
Hij geeft eerlijk toe dat Maribor niet bepaald zijn droomclub is. Door z'n WK-deelname hoopt hij zich in de kijker te hebben gespeeld bij geïnteresseerde clubs. 'Ik hoop op wat moois', meldt Omar. 'Liefst in het buitenland, omdat ik al zo lang weg ben uit Nederland. Maar ik sluit niks uit.'
De wens om in het buitenland te (ver)blijven, is er één van tijdelijke aard. Want het allerliefst wil Omar na zijn voetbalcarrière weer terug naar Den Haag, zijn geliefde stad achter de duinen. 'Waarom dat zo is? Dat zou ik je niet kunnen vertellen. Elke keer als ik hier kom, voel ik me goed', legt hij uit.
'Stel je voor: ik zit ergens in het buitenland en ik voel me eventjes niet lekker. Als ik dan in Den Haag kom en ik zit hier twee of drie dagen met mijn vrienden, dan voel ik me gelijk weer goed. Ik zou je niet kunnen vertellen waarom dat zo is, maar het is wel zo. Den Haag staat voor mij op nummer één.'
Hoe zou het in dat opzicht zijn om z'n spelersloopbaan af te sluiten bij ADO Den Haag? 'Hartstikke mooi', antwoordt Omar met een glimlach. 'Ik volg ze op de voet, vorig seizoen heb ik een paar wedstrijdjes in het stadion gekeken. ADO hoort in de eredivisie thuis, ik hoop dat ze dit seizoen erin blijven.'
Source: Omroep West Den Haag