Westernserie De remake van ‘Little House on the Prairie’ probeert de koloniale geur van de oorspronkelijke tv-serie en boekenreeks te verdrijven. De nieuwe serie is bij vlagen spannend, maar ook tenenkrommend.
De elfjarige Alice Halsey als Laura Ingalls in de nieuwe Netflixserie ‘Little House on the Prairie’.
Was het tijd voor een remake? Netflix vond van wel. Of liever: een hervertelling. De acht Little House-boeken van de Amerikaanse auteur Laura Ingalls Wilder (1867-1957) zijn eversellers. Wilder gebruikte haar jeugdjaren als dochter van settlers in het Midwesten voor een familieverhaal over het boerenleven in de ruige natuur dat vooral meisjes nog altijd aanspreekt.
„Alles wat ik verteld heb is waar, maar het is niet de hele waarheid”, vatte Wilder haar werkwijze later samen; de duistere kanten van het onzekere en gevaarlijke pioniersbestaan schrapte ze grotendeels. De boeken waren bedoeld voor kinderen, als mogelijke inkomstenbron na de beurskrach van 1929 waarin Wilder en haar echtgenoot al hun geld kwijtraakten.
Wilders wereldbeeld zou je feministisch kunnen noemen; haar alter ego, de jonge Laura, is een eigenwijs, ondeugend type. Racistisch was het ook. De inheemse en zwarte personages komen er zo beroerd en ontmenselijkt vanaf dat Wilders naam in 2018 van een belangrijke Amerikaanse prijs voor kinderboekenauteurs werd geschrapt.
Tegelijkertijd bloeit het collectieve verlangen naar een ‘klein huis’ met hechte, overzichtelijke relaties als nooit tevoren. Wilders boeken zijn permanent in herdruk, en de tv-verfilming Little House on the Prairie (1974-1983) is een van de best bekeken dramaseries ooit gemaakt. In 2024 werden door onderzoeksbureau Nielsen nog 13,3 miljard kijkminuten gemeten.
Drijvende kracht achter dit tv-succes was acteur en regisseur Michael Landon (1936-1991), die in de jaren zestig was doorgebroken met de cowboyserie Bonanza en dankzij een gunstige onderhandelingspositie met zender NBC de volledige creatieve controle over Little House kreeg. Dat had gevolgen: het oorspronkelijke plan was een trouwe verfilming van Wilders boekenreeks, maar Landon begreep dat televisie haar eigen wetten kende en schreef scripts die slechts losjes naar het bronmateriaal verwezen, met meer humor en vooral meer drama.
Ziekte, noodweer, mislukte oogsten, armoede, drugs- en alcoholverslaving, discriminatie, mishandeling en verkrachting – als het de Ingalls niet overkwam dan gebeurde het wel in het dorpje Walnut Grove, waar de zusjes Mary, Laura en Carrie naar school gingen en waarvan de inwoners tot geliefde bijfiguren uitgroeiden.
Zijn eigen personage, vader Charles (‘Pa’ voor intimi), pompte Landon op tot een Amerikaanse oervader: altijd sterk en in balans, met een brede torso, hagelwitte tanden en een scherp oog voor onrecht. Bij het casten van het ensemble gaf Landon de voorkeur aan nog onbekende acteurs, vaak met een theaterachtergrond, en ook voor de kinderrollen zocht hij naar authenticiteit in plaats van perfectie. Het resultaat is een smakelijke retro-mix van markante gezichten en melodramatische plots, badend in warme kleuren en vioolmuziek – tv op z’n best, uit een tijd dat er niet veel anders was.
In Nederland was Het kleine huis op de prairie oorspronkelijk te zien bij de EO. Verschillende zenders hebben het stokje sindsdien overgenomen, want de behoefte is er altijd. Amazon biedt op z’n streamingdienst inmiddels ook de gerestaureerde versie van alle negen seizoenen aan.
Little House on the Prairie doet kijkers terugverlangen naar een tijd die nooit heeft bestaan. Wilder noch Landon was het erom te doen zuiver geschiedenis te schrijven, al werd er voor de serie veel zorg gestoken in het waarheidsgehalte van decors en kostuums.
Showrunner Rebecca Sonnenshine, die voor Netflix de reboot maakte, heeft hoogdravender ambities. Haar bewerking moest de realiteit van het prairieleven weergeven, en bovendien meer ruimte bieden aan de Osage, de oorspronkelijke bewoners van het land, en Doctor Tann, de zwarte arts die in Wilders boeken kort voorbijkomt.
So far, so good. Het is de hoogste tijd voor een completer beeld van dat Amerikaanse ‘pionieren’ – op zichzelf al een koloniale term. Sonnenshine heeft een horror-achtergrond en weet in haar script de gevaren die de Ingalls liepen goed weer te geven. Wolven, een epidemische koorts, een grote prairiebrand, met een Netflix-budget worden dit soort zaken al gauw best spannend.
Scène uit de remake van ‘Little House on the Prairie’.
Maar zodra de rust is weergekeerd, zakt de serie in als een pudding. Van de romantiek van de prairie blijft niets over. Zit je daar weer in die blokhut, met Pa’s viool als enige vertier. Geen van de acteurs is echt memorabel. De elfjarige Alice Halsey als Laura Ingalls, op wier schouders het drama grotendeels rust, poseert en schmiert de boel bij elkaar met het overontwikkelde camerabewustzijn van een digital native. De regie is bij vlagen abominabel: onhandige tegenshots, houterig gelach om povere grappen, een thuisbevalling die nog geen vlekje op de lakens achterlaat.
En dan de Osage. Mitchell, zijn vrouw White Sun en hun dochter Good Eagle vormen op zich een waardevolle toevoeging, maar toch wringt het dat ze hier slechts nobele bijfiguren zijn in een zelfgenoegzaam wit verhaal. Ma Ingalls die tot haar verrassing ontdekt dat White Sun ook boeken leest: misschien is het nodig om een algemeen publiek op z’n vooroordelen te wijzen, maar het is ook tenenkrommend.
De Osage verdienen meer en betere verhalen, bij voorkeur verfilmd door een koppige visionair als wijlen Michael Landon. Landon (die op 54-jarige leeftijd overleed) was een kettingroker, had negen kinderen bij drie vrouwen, en weigerde om zijn tegenspeelster in ‘Little House’ meer te betalen toen ze om een salarisverhoging vroeg. ‘Pa’ was niet perfect. Maar tv maken, dat kon hij.