De hitte in Frankrijk beïnvloedt ook de Tour de France: etappes worden ingekort en deelnemers klagen: ‘Het zou mij niets verbazen als er op een gegeven moment iets misgaat.’
Wat is er aan de hand?
De deelnemers aan de Tour de France kunnen niet ontkomen aan de hete zomer. De temperatuur op het parcours ligt al dagen boven de 30 graden. De negende etappe werd afgelopen zondag met 30 kilometer ingekort vanwege de hitte.
Renners spreken hun zorgen steeds vaker uit. ‘Als ik de macht had om alles te veranderen, zou ik de hele kalender aanpassen’, zei viervoudig Tourwinnaar Tadej Pogacar op een persconferentie afgelopen zondag. ‘Ik zou in juli en augustus niet op hete locaties rijden’.
Wat gebeurt er in het lichaam bij extreme hitte?
Als wielerfan stond thermofysioloog Maria Hopman zondagmiddag te springen vanwege de winst van Mathieu van der Poel, maar ze was ook verbaasd. De hoogleraar van het Radboudumc, die zelf regelmatig fietst met Mathieus vader Adrie van der Poel, kon de prestaties van de renners bijna niet geloven.
‘We weten dat dit de fitste personen op aarde zijn, maar wat hun lijf aankan, is onvoorstelbaar’, zegt Hopman. ‘Ik schat dat de interne temperatuur boven de 39 graden ligt, bij een enkeling zelfs boven de 40.’
Het lichaam doet er alles aan om die stijging van de lichaamstemperatuur te beperken, omdat bij een hogere temperatuur minder spierkracht geleverd kan worden. Dat kan tijdens het fietsen vooral door te zweten.
Dat doen de renners dan ook volop, zo blijkt uit hoeveel ze drinken om het vochtverlies aan te vullen: sommige renners drinken wel 4 bidons per uur, zo’n 3 liter. Toch is dat soms niet genoeg: Jonas Rickaert, ploeggenoot van Van der Poel, vertelde aan Sporza dat hij na etappes vier tot vijf kilo kwijt is. Volgens Hopman is dat puur vochtverlies.
Wielrenners hebben iets voor op andere sporters: de wind verplaatst zich snel langs hun lichaam. ‘Daardoor verdampt je zweet veel makkelijker’, legt Hopman uit. Het effect is te vergelijken met dat van een ventilator: ‘De ventilator maakt de kamer niet koeler, maar omdat het zweet verdampt voelt het koeler.’
Hoe gaan wielrenners hiermee om?
Het wielrennen is geoptimaliseerd, aldus Hopman. Zo wordt al gebruikgemaakt van hittetraining om het lichaam voor te bereiden, zoals Van der Poel doet aan de Costa Blanca. Veel wielrenners trainen in een warme kamer met extra kleding om de hitte na te bootsen. Volgens Hopman zijn na vijf tot zeven dagen al positieve effecten zichtbaar.
Het belangrijkste van die effecten: een toename in bloedvolume. ‘Dat is een groot voordeel. Met een groter bloedvolume kun je per hartslag meer bloed rondpompen, en dus kun je met een lagere hartslag toe.’ Ook is door het grotere bloedvolume meer reserve om vanuit te zweten, en halen zweetklieren na trainen in de warmte meer zout terug uit het afgescheiden zweet.
Wat kunnen wielrenners tijdens de race nog doen? ‘Alles uit de kast halen om tijdens de race het lichaam te koelen’, volgens Hopman. Dat betekent: water over jezelf heen gieten, ijs in panty’s stoppen, zakjes ijs in de nek leggen. En na de rit: ‘Meteen het ijsbad in.’
Zijn er gevaren?
‘Ze wachten volgens mij totdat er een keer iets misgaat voordat ze er echt iets aan doen’, zei de Franse renner Alex Baudin zondag tegen de NOS, nadat hij als vierde was gefinisht. ‘Het zou mij niets verbazen als er inderdaad op een gegeven moment iets misgaat’, zegt ook thermofysioloog Hopman.
Dat hoeft niet meteen een hitteberoerte te zijn, legt ze uit. ‘Bij een interne temperatuur van 40 graden kunnen mensen al suffer worden.’ In een afdaling, waar snel reageren noodzakelijk is, kan zo’n moment van sufheid al een valpartij veroorzaken.
‘Het venijn zit erin dat de renners meerdere uren per dag, weken achter elkaar fietsen.’ Daarom begrijpt ze niet waarom de renners niet al veel eerder ’s ochtends vertrekken, in plaats van aan het begin van de middag, wanneer het op zijn heetst is. Dat er dan wellicht minder mensen zin hebben om voor de tv te gaan zitten, vindt ze irrelevant. ‘De eerste paar uren zijn vaak toch niet al te spannend.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant