De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. Het Grand Prix seizoen 2026 is halverwege, tijd om een tussenbalans op te maken.
Het MotoGP-wereldkampioenschap is spannender dan ooit. Nooit eerder stond de top-vijf na elf Grand Prix-weekenden nog zo dicht bij elkaar. De situatie is op dit moment als volgt:
1: Jorge Martin
2: Ai Ogura (-14 punten)
3: Marc Márquez (-18 punten)
4: Marco Bezzecchi (-22 punten)
5: Fabio Di Giannantonio (-24 punten)
Dus slechts 24 punten is het verschil tussen WK-leider Jorge Martin en nummer vijf Fabio Di Giannantonio. Dit verschil had overigens nog kleiner kunnen zijn als Di Giannantonio zondag was blijven zitten. Het MotoGP-seizoen is nu exact halverwege en dat is een mooi moment om de tussenbalans op te maken. Wanneer we kijken naar de top-vijf, zijn er twee rijders die daar voor het seizoen werden verwacht. Marc Márquez vanwege zijn dominantie vorig jaar, al was het nog afwachten hoe hij fysiek zou terugkomen van zijn blessure. Daarnaast ook Marco Bezzecchi, na zijn zeges in het slot van 2025. Qua pure snelheid zijn deze rijders nog steeds, in mijn ogen, de grootste kandidaten voor de wereldtitel. Echter hebben ze beiden ook al veel crashes, incidenten en blessures meegemaakt, waardoor ze niet ver voor de rest staan in de tussenstand.
Dat Di Giannantonio er nog zo dichtbij bij staat, is ook vrij verrassend. Maar ook weer niet helemaal. Vorig jaar was hij al bezig aan een opmars en ook in het voorseizoen oogde hij uiterst snel op de Ducati GP26. De grootste kracht van de VR46-rijder is constant scoren. Di Giannantonio heeft zelden de snelheid om te winnen, maar bijna altijd het tempo voor een podiumplaats. Zijn crash op de Sachsenring was zijn eerste echte fout in 2026. Wellicht vanwege de druk dat hij nu een echte titelkandidaat is? Dat Jorge Martin en Ai Ogura halverwege het seizoen titelkandidaten zouden zijn, had niemand verwacht. Martin stond vorig jaar halverwege het seizoen nog laatste in de WK-stand met nul punten en is een jaar later de WK-leider. De Spanjaard is boven verwachting teruggekeerd van zijn rampjaar, maar lijkt qua optredens op dit moment niet de grootste kandidaat voor de wereldtitel.
Bij Ogura is dat wel anders. De Japanner is pas bezig aan zijn tweede MotoGP-seizoen. Vorig jaar maakte hij al indruk aan het begin van het seizoen, maar kampte daarna met meerdere blessures. Dit jaar is Ogura fit en razendsnel. Ook kan de Trackhouse Aprilia-rijder uitstekend zijn banden managen, waardoor hij in het slot van de race praktisch altijd nog iets over heeft. Zijn kwalificaties waren aan het begin van het seizoen nog een probleem, maar dat is eigenlijk sinds de laatste drie GP’s ook opgelost. En dat is ook te zien in zijn resultaten vanaf dat moment: P2, P2, P2, P1, P4 en P2 (inclusief de Sprint). En zo staat Ogura uiterst verrassend tweede in het WK, op slechts 14 punten van Martin, al blijft hij er zelf ijskoud onder. Dat laatste kan hem nog wel eens gaan helpen in de tweede seizoenshelft, wanneer de spanning verder gaat oplopen.
Toch is het allerminst zeker dat deze top vijf in de tweede seizoenshelft intact blijft. Raul Fernandez staat zesde in de tussenstand en slechts 49 punten achter de WK-leider. In het verleden is het vaker voorgekomen dat een rijder die halverwege het seizoen meer dan 49 punten achterstond alsnog wereldkampioen werd. Dat zie ik bij Fernandez zelf nog niet gebeuren, maar hij is absoluut in de race om nog verder te stijgen in de tussenstand. Datzelfde geldt in mijn ogen voor Pedro Acosta. Hij staat zevende in de tussenstand met een achterstand van 60 punten op Martin. Als je ziet hoeveel pech de KTM-coureur al heeft gehad, dan had hij absoluut ook meegedaan in de titelstrijd wanneer dat niet het geval was geweest. Het is nu afwachten hoe Bezzecchi terugkomt van zijn blessures. Maar als ik nu een voorspelling zou moeten doen over wie er overblijven in de strijd om de wereldtitel, dan zet ik in op Márquez, Bezzecchi en Ogura als dark horse.
Dan de Nederlanders in de Moto2. Voor het seizoen waren de verwachtingen rondom Collin Veijer extreem hoog, na zijn sterke slot van 2025. De Red Bull KTM Ajo-coureur bevestigde dit met zijn geweldige tempo tijdens de tests en ook met een vijfde plaats in de eerste race. Daarna werd wellicht de druk om nog beter te presteren en mogelijk een MotoGP-zitje af te dwingen iets te groot. Collin maakte meerdere fouten, wat resulteerde in crashes en nulscores. Ik vind dat de Staphorster in de laatste races verstandig rijdt. Nadat hij in Hongarije – vier races geleden – onderuitging toen hij de kopgroep wilde volgen, leek hij zich te hebben beseft: het is nu tijd dat ik een aantal races op rij punten ga scoren. Dat is te zien aan een voorzichtiger begin van de races. Ook lijkt Collin momenteel niet de snelheid van de top zes te hebben, al is het verschil maar een paar tienden per ronde. Op dit moment is een plek aan de rand van de top tien zijn positie. Absoluut niet slecht, maar ik weet zeker dat Collin met het juiste vertrouwen en gevoel mee kan met die top zes. Hopelijk kan hij, net zoals vorig jaar, de zomerstop gebruiken om daarna weer een stap voorwaarts te maken.
Zonta van den Goorbergh begon tegenvallend aan het seizoen, maar wist zich daarna te herpakken. Vanaf de vijfde Grand Prix in Le Mans begon de stijgende lijn. In zes races pakte Zonta vijf keer punten en behoorde hij qua snelheid ook tot de top vijftien. Ik denk dat dit zijn beste reeks is – niet alleen vanwege de resultaten – in zijn Grand Prix-carrière tot nu toe. Het was erg zuur dat hij in Duitsland afsloot met een moeizaam weekend, vergelijkbaar met hoe het seizoen begon. Toch vrees ik wel of deze resultaten voldoende zijn voor nog een zesde jaar in het Moto2-wereldkampioenschap. Het zal in de tweede seizoenshelft denk ik nog iets beter moeten om een plekje af te dwingen voor 2027. Bij Veijer lijkt dat geen probleem en is het eigenlijk wel zeker dat hij volgend jaar weer uitkomt in de Moto2. Het is enkel nog de vraag in welk team.
Ook de WorldSBK gaat de zomerstop in, al is dit kampioenschap niet halverwege, maar al op tweederde van het seizoen. De World Superbike gaat dit jaar maar over twee dingen: Nicolo Bulega en Ducati. Het zegt veel over de overmacht van Ducati en het Aruba.it-fabrieksteam dat de constructeurstitel en het teamkampioenschap nu al binnen zijn. Het is het vijfde jaar op rij dat Ducati de beste constructeur in dit kampioenschap is, al pakte BMW natuurlijk de laatste twee jaar wel de rijderstitel met Toprak Razgatlioglu. Het is eigenlijk wel zeker dat Bulega kampioen gaat worden, al gaat hij niet alle races winnen. Afgelopen weekend, tijdens de 22e race van het jaar, was er de eerste echte battle om de zege van start tot finish met zijn teamgenoot Iker Lecuona. De Spanjaard won zijn eerste WorldSBK-race, waarmee er een einde kwam aan een reeks van 25 zeges (inclusief de laatste vier races van 2025) van Bulega.
In deze tussenbalans is het inmiddels ook duidelijk dat Pata Yamaha Ten Kate Racing de World Supersport-rijderstitel niet gaat prolongeren. Can Öncü werd vorig jaar nog tweede in het WK. In combinatie met zijn transfer naar het Nederlandse team was hij de grote favoriet voor de wereldtitel. Maar Öncü kon het niet waarmaken. In de kwalificaties was hij razendsnel met vier polepositions, maar in de races viel hij telkens terug. Öncü wacht nog op zijn eerste zege in Nederlandse dienst. Met een vierde plek in het WK, op 113 punten van Albert Arenas, lijkt een wereldtitel uitgesloten.
Tot volgende week,
Asse Klein