Een van de weinige leuke dingen aan het single bestaan is dat je nooit met een partner hoeft te gaan eten bij een ander stel. Als ik weer eens moederziel alleen een afhaalmaaltijd naar binnen lepel zet ik daarbij graag een sketch op van Daniël Arends. ”Bij een ander stel eten vind ik het allerkutste, ehm, nou ja, van de héle wereld”. Daarna de opsomming van alles wat er zo erg aan is. De chemie die totaal wegvalt omdat één van de vier de hele tijd in de keuken staat, de overbodige rondleiding door andermans huis en het domme gelul over het eten (”Is het in de oven geweest?”).
Maar toen ik afgelopen week naar The Invite ging, wist ik: kijken naar een stel dat bij een ander stel gaat eten, dát is het allerkutste van de hele wereld.
We volgen twee koppels die buren van elkaar zijn. Een stel dat een jaar geen seks heeft gehad en een stel dat het nagenoeg dagelijks doet. Dat leidt vanzelfsprekend tot allerlei hilariteiten. De man van het seksloze stel, Joe (Seth Rogen) heeft er helemaal geen zin in, zo’n confrontatie met twee mensen die elkaar nog wel aanraken. Zijn vrouw Angela is daarentegen de hele dag bezig geweest met kazen, charcuterie en bloemen inslaan. Als Joe alvast een kaasje aanbreekt krijgt hij uiteraard een tik op de vingers. Dat is voor de gasten, en straks lust hij niks meer van de soufflé, haar andere levenswerk.
Het is allemaal zo vreselijk afgezaagd: een man die vergeet de wijn te regelen en zijn vrouw die maar blijft herhalen hoe dom dat is. De blik die ze hem tien keer achter de rug van de buren om geeft (twee hoog opgetilde wenkbrauwen die steeds hetzelfde zeggen: houd je bek). Nerveuze violen die de spanning moeten verhogen. Natuurlijk verbrandt de soufflé. En natuurlijk blijkt de vrouw van het andere stel (Penélope Cruz, die uiteraard wel seks heeft) vegetariër. Nee, ze eet ook geen kaas. Hoelang nog voordat die onvermijdelijke groepsseks wordt voorgesteld, denk je na een uur.
Ondertussen: vier sterren in deze krant, vier sterren in de Volkskrant en vier sterren in The Guardian. ”Vaak erg komisch”, lees ik. Wanneer dan? Als de buren voor de deur staan terwijl de gastheer en -vrouw toevallig net slaande ruzie hebben? Of als Joe over zijn eigen broek struikelt en door zijn rug gaat, waardoor zijn avontuur met de buurvrouw niet meer doorgaat? Een ‘sekskomedie’, wordt The Invite genoemd, alsof we het er niet over eens waren dat seks en humor gescheiden dienen te blijven – ook op het witte doek.
Het is net Who’s Afraid of Virgina Woolf, beweren sommige recensenten, want daar had je ook iets met twee stellen. Of Rear Window, omdat beide stellen een raam in hun huis hebben en zo de buren kunnen begluren. Zo wordt het wel heel makkelijk om de glans van andere, betere films op je eigen werk af te laten stralen. Prop een bowlingbaan in je film en je hebt toch een soort The Big Lebowski gemaakt.
Het is al vaak gedaan, etende stellen. In het radioprogramma De Rode Draad legde Saskia Noort (auteur van De eetclub) afgelopen week uit wat precies de kracht is van films, boeken of toneelstukken waarin mensen bij elkaar komen eten. In de eerste plaats zet je veel verschillende karakters bij elkaar. Je hebt veel interactie en dynamieken […] mannen en vrouwen, er is een seksuele chemie, je kunt zoveel kanten op. Het is eigenlijk gewoon een soort hemel voor een schrijver”,. Jammer dat het vaak maar één kant opgaat: die van de clichés. Snel de prullenbak in deze film, achter de soufflé aan.