Lezersbrieven U schreef ons over het Marokkaanse elftal, erfbelasting, afstandsmoeders, de pindakaasvloer en de NAVO-top.
Het succes van het Marokkaanse elftal tijdens dit WK voetbal maakt wat los in Nederland. De meerderheid van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap steunde Marokko tijdens de wedstrijd tegen Oranje. Marokkaanse-Nederlanders die hiervan afweken, zoals ik, hoorden dat ze mooie praatjes verkochten om door Nederlanders geaccepteerd te worden. We riepen namelijk niet na elke winst van Marokko luidkeels: ‘dima maghrib’ (altijd Marokko). Deze slogan sluit aan bij wat al sinds de migratie van Marokkanen naar het buitenland geldt: ‘eens een Marokkaan, altijd een Marokkaan’. Marokko’s beleid tegenover de gemigreerde Marokkanen was nooit gericht op integratie, maar op behoud van de Marokkaanse identiteit.
Bijna een halve eeuw later lijkt niets veranderd. ‘Je zult maar Nederlander zijn!’ is een uitspraak die schrik aanjaagt bij sommige jongeren met een migratieachtergrond. Tijd de successen in het juiste perspectief te plaatsen. Het Marokkaanse elftal is meer een wereldelftal. Het merendeel is afkomstig uit Europa, een enkeling uit Noord-Amerika. Ze hebben weliswaar Marokkaanse roots, maar Marokko kennen ze alleen van vakanties.
Van het Marokkaanse team hebben ten minste vier belangrijke spelers gemengde ouders, zoals de Marokkaans-Franse Neil El Aynaoui, de Marokkaans-Spaanse Brahim Diaz, de Marokkaans-Belgische Chemsdine Talbi en de Marokkaans-Senegalese Issa Diop. Dit is niet bij alle jongeren met een migratieachtergrond bekend. Deze overidentificatie is ook aanwezig bij sommige spelers van Marokkaanse komaf. Zo heeft een deel bewust gekozen voor het Marokkaanse elftal.
Toch zijn er ook spelers die pragmatisch gekozen hebben voor Marokko, omdat ze meer kansen kregen om internationaal te schitteren. Vroeger werden Marokkaanse spelers geprezen om hun creatieve spel, maar kwamen ze nooit zo ver. Dat verschilt met het Marokkaanse wereldelftal van nu. Zij trekken op als één team en doen niet negatief over het land dat hen zo gevormd heeft. Met zo’n mentaliteit kom je veel verder dan anderen uitsluiten omdat ze anders denken of zijn.
Youssef Azghari schrijver
Stel op een dag valt er een brief van een notaris op de mat met de mededeling dat u een bedrag erft van 1 miljoen euro en dat de Belastingdienst 40 procent zal inhouden als erfbelasting zodat er 600.000 euro in uw schoot valt. Fiscaal-juridisch is hier sprake van vrijwillige verrijking. De discussie is of een erfenis als inkomen moet worden gezien. Een oplossing zou kunnen zijn om nalatenschappen te adresseren als schenkingen; wat het feitelijk ook zijn. Het tarief is, naar ik meen, toch al gelijk aan de erfbelasting.
Wim Everwijn Capelle aan den IJssel
Ik heb als co-assistent in de jaren zestig jonge vrouwen en meisjes, eigenlijk zelf nog kinderen, gezien die hun kind moesten afstaan. Allemaal in een volstrekt machteloze positie, totaal afhankelijk van hun omgeving, met name dus van hun ouders. Uiteraard waren die ouders op hun beurt ook weer in hoge mate beïnvloed door de geest des tijds, vooral natuurlijk door de toen nog oppermachtige kerk. Wie de behoefte heeft schuldigen aan historische misstanden aan te wijzen, komt onvermijdelijk uit bij de ouders van de afstandsmoeders (dus de grootouders van de afstandskinderen). Zij waren degenen die het afstaan doorduwden. Want zwanger worden voordat je getrouwd was, was in die tijd een schande voor de hele familie. De overheid had er niets mee te maken.
Eric de Winter Arnhem
De pindakaasvloer van Wim T. Schippers. Een mooi stukje conceptuele kunst, door de tijd ingehaald. Een eigentijdse versie zou kunnen zijn: een bruine vloer met de tekst: „We hebben duizend potten pindakaas aan de voedselbank gedoneerd.”
Maarten V. Brongers Rotterdam
Tijdens de NAVO-top deze week in Ankara, Turkije, durfde de Amerikaanse president Donald Trump het Atlantische bondgenootschap opnieuw te bekritiseren vanwege de weigering zijn land te helpen in de oorlog tegen Iran. Trump moet artikel 5 van het NAVO-verdrag verkeerd hebben begrepen. Het is wanneer een lidstaat wordt aangevallen dat de andere lidstaten te hulp schieten en niet wanneer een lidstaat illegaal een ander land aanvalt, zoals het geval was met Iran op 28 februari. Als Trump zijn leger opdracht geeft Groenland aan te vallen vóór het einde van zijn ambtstermijn, gelooft hij dan echt dat de andere lidstaten hem zullen steunen? Dan staat hem een onaangename verrassing te wachten. Als Trump iets nuttigs wil doen, moet hij Oekraïne helpen Rusland te verslaan, de steeds antidemocratischer wordende vijand waarmee hij onvermijdelijk te maken zal krijgen, samen met China. En dan te bedenken dat hij Groenland juist wil inpikken om zichzelf tegen deze twee landen te beschermen!
Sylvio Le Blanc Quebec