Muziekfestival De door koningin Maxima geopende jubileumeditie van North Sea Jazz in Ahoy Rotterdam begon vrijdag uitbundig en overvloedig. De programmering was de eerste festival dag zó rijk dat kiezen pijn deed.
Concert van Sienna Spiro op North Sea Jazz 2026
Tropische hitte hangt boven de eerste festivaldag van North Sea Jazz in Rotterdam Ahoy. Bijna 30.000 bezoekers banen zich een weg langs de podia en wuiven zichzelf koelte toe met papieren programmaboekjes, petjes, kleurrijke waaiers en zoemende ventilatortjes. Bij zalen als Darling en Hudson is het al vroeg dringen. North Sea Jazz viert zijn vijftigste verjaardag in feeststemming. Iconische festivalposters uit een halve eeuw jazzgeschiedenis sieren het terrein, bezoekers dwalen langs een overzichtstentoonstelling en koningin Máxima opent het jubileumfestival.
In een zomerjurk wandelt de koningin met festivaldirecteur Irene Peters en de Rotterdamse burgemeester Carola Schouten over het terrein. Een optreden van de KC Big Jazz Band, de jonge beloften van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag, wordt bezocht. Dan volgt de soepele, fluwelen falset van de frisse nu-soulzanger Jalen Ngonda in de grote Nile-hal, waar het publiek haar begroet haar met een bescheiden applaus. Vooraan bij het podium hoort zij hoe de nostalgische, harmonieuze liedjes van de nieuwe ster in de vintagesoul worden gedragen door een ontspannen groovende band.
Koningin Máxima opent North Sea Jazz 2026 in Ahoy Rotterdam
De jubileumeditie begint met een uitzonderlijk dichtgetimmerde vrijdagprogrammering. Grote namen volgen elkaar niet op, maar overlappen voortdurend. Wie Ben van Gelder, dit jaar verantwoordelijk voor de compositieopdracht, wil horen, mist een deel van artist-in-residence Cécile McLorin Salvant; wie kiest voor de gedreven zingende bassiste Esperanza Spalding, laat toetsenleeuw en publiekslieveling Jon Batiste schieten – zeker het moment dat hij het publiek in trok met melodica was heerlijk. Dat voortdurende kiezen hoort bij North Sea Jazz, maar soms is de luxe van het aanbod zo groot.
De in felle kleuren geklede Salvant opent haar residentie overtuigend met haar kwartet. In de Amazon-zaal geeft ze elk lied een eigen karakter. Er is grote vocale lenigheid en een theatrale voordracht waarin humor, ironie en expressieve mimiek vanzelfsprekend samenvallen. Knap en boeiend. Zelfs wanneer een nummer onverwacht kantelt naar een jarennegentig-clubgroove die uitmondt in Donna Summers ‘I Feel Love’, blijft alles volkomen logisch aanvoelen.
Veel indruk maakt ook saxofonist Ben van Gelder met de compositieopdracht die North Sea Jazz jaarlijks verstrekt. In een bewogen periode, tijdens ziekte en het overlijden van zijn vader, schreef de saxofonist en fluitist de uur durende compositie The Whole Wide World Is Round. Dat de uitvoering zou raken, viel te verwachten. Met ook een heldere ster op het videoscherm – een symboliek die haar uitwerking niet miste – kreeg verdriet met zijn band een muzikale vorm: grillig, intens – zeker met zijn broer op piano, en steeds een beetje, maar vol vertrouwen op zoek naar houvast.
Optredens van Jalen Ngonda, James Brandon en Cécile McLorin Salvant op North Sea Jazz 2026
Vrijdag leek sowieso de saxofoon het instrument waar alles om draaide. Gaf Van Gelder gaf er een persoonlijke stem mee aan verlies, Joshua Redman zocht op tenor vaak de melodie op, Steve Coleman ontvouwde met Five Elements zijn eigen muzikale universum en James Brandon Lewis schuurde langs de rafelranden van de freejazz. Chris Potter mengde zich in het weerbarstige samenspel met Gonzalo Rubalcaba, terwijl Joris Roelofs laveerde tussen compositie en improvisatie en Yuri Honing zijn karakteristieke lyriek liet horen.
Tussen al die gevestigde namen was er ook volop ruimte voor een nieuwe generatie. In het popprogramma hing rond de twintigjarige Britse Sienna Spiro voelbaar verwachting. De afgeladen Darling-zaal bewees hoe North Sea Jazz soms een artiest programmeert vlak voordat de rest van de wereld haar ontdekt. Op haar ‘droomfestival’, zo vertelde ze meermaals, maakte Spiro indruk met een krachtige, hese stem die geregeld aan Adele doet denken. Jonge fans zongen afsluiter Die On This Hill luidkeels mee, terwijl ook haar eigenzinnige covers van Lauryn Hill en The Black Crowes in de smaak vielen.
Ook het Nederlandse livedebuut van de negentienjarige gitaarsensatie Grace Bowers uit Nashville voelde als zo’n ontdekking. Met pittige bluesrock, gloedvolle gitaarsolo’s en onweerstaanbare riffs speelde ze de zaal moeiteloos in beweging. En ook de warme, spiritueel geladen songs en voordrachten van de Frans-Senegalese zangeres Anaiis bleven lang nazinderen.
Een opvallende rol was ten slotte weggelegd voor Questlove. De drummer en bandleider van The Roots leek overal tegelijk te zijn. Eerst achter zijn imposante drumstel, verscholen onder zijn kenmerkende gebreide muts, waar hij naast Robert Glasper en Christian McBride jazz en hiphop met ontspannen precisie bijeenhield. Daarna volgde een groovende show met The Roots, waarin prominenten als Bilal en Jon Batiste ieder een overtuigende hoofdrol opeisten. Alsof dat nog niet genoeg was, sloot Questlove de eerste festivaldag af met een dj-set op de officiële jubileumafterparty, die ditmaal speciaal op het festivalterrein plaatsvond.
Questlove met The Roots op North Sea Jazz 2026.
Concert van Grace Bowers op North Sea Jazz 2026.