Actrice en schrijver Nadja Hüpscher probeert met haar twee zonen (13 en 14) over alles te praten. Alleen gaat dat nooit zoals ze wil.
Het is avond. Moeder kijkt uit het raam in haar ochtendjas. Zoon heeft een vriendje te logeren.
Moeder: Nou moe, vuurwerk, het is juli! Kijk nou toch, gewoon op straat.
Zoon: Mam, je wordt steeds Karenniger.
Moeder: Is dat erg?
Zoon: Weet je wat een Karen is?
Moeder: Leg uit.
Zoon: Oude mensen die heel erg op jonge mensen zeuren. Zoals nu met die jongens, dat je dan uit het raam gaat hangen en gaat gillen. Toen je die kartonnen doos zag bij het vuilnis en je die terug wilde brengen naar die man z’n deur, dat zijn echt Karen-acties.
Moeder: Hij moet z’n vuilnis op maandag neerzetten. Anders wordt het een rotzooi op straat.
Zoon: Dit is heel erg.
Moeder: Ik zag die dingen vroeger ook niet.
Zoon: Nu ben je oud. Ook als je m’n vrienden heel erg gaat aankijken en dat ze moeten bedanken voor het logeren.
Moeder: Ik vind het normaal dat je me bedankt. En ook dat je me aankijkt, anders geloof ik het niet. Dat ga ik morgen ook zeker weer doen.
Zoon: Het is sowieso nep.
Moeder: Wat bedoel je?
Zoon: We doen het alleen omdat we worden gedwongen door Karens.
Moeder: Ja ja. Jullie gaan het wel begrijpen, het zal moeten in het leven. Anders kom je nergens.
Zoon: Mam, je bent niet normaal.
Moeder: Jullie zijn nu een beetje de weg kwijt, maar dat is de leeftijd. Is soms lastig voor ons hoor.
Zoon: Gaat-ie, Karen?
Moeder: Nou hup, telefoons inleveren, tandenpoetsen en pak een kussen uit de woonkamer, daar kan je een hoes omheen doen voor je logee. Als jullie nog een film willen kijken, tot uiterlijk elf uur. Morgen gaan we vroeg op, het wordt mooi weer. Misschien gaan we wel even naar het bos met z’n allen?
Zoon: Mam, wij kunnen voor onszelf zorgen, je hoeft dat nu echt niet meer te doen. En naar een bos? Dat dachten wij niet. Hahahaha.
Moeder: Zie je, ik heb jullie op z’n Karens opgevoed en kijk wat ervan komt! Je kan alles zelf. Kijk me aan!