Boterhammen, burgers, bao’s en buns: het broodje heeft veel gezichten. NRC vraagt kookboekschrijvers naar hun favorieten en gooit het picknickkleed uit op een plek die voor hen bijzonder is. Deze week: schiacciata met gegrilde groenten en kip van Jurino Ignacio (The Super Dushi Chef).
Jurino Ignacio: „Toen ik mijn vriendin leerde kennen, kon ik nog niet eens koken.”
Voor de bijna een miljoen volgers van The Super Dushi Chef op sociale media lijkt het misschien alsof er maar één Super Dushi Chef is: Jurino Ignacio (44), de boomlange kok met dreads en innemende glimlach. Het gezicht van accounts met talloze kookfilmpjes. De man die in Nederland en België herkend wordt op straat. Maar eigenlijk zijn er twee Super Dushi Chefs. Jurino Ignacio staat voor de camera, Linda Terrizzi (41), zijn echtgenote/ regisseur/ cameravrouw/ editor/ steun én toeverlaat, staat erachter. Oh ja, en zij spuit de toefjes. „Dat kan hij nog steeds niet.”
„Toen ik haar leerde kennen, kon ik nog niet eens koken”, vertelt Jurino Ignacio lachend. „Er stond alleen zout, peper en havermout in mijn keukenkastje. Ik kookte eigenlijk vooral om in leven te blijven.” In de beginjaren van hun relatie, tijdens hun studietijd, was Linda de kok van het stel. Zij was ook degene die hem, toen hij eenmaal aan het koken was geslagen, aanmoedigde om zijn zoektocht naar de traditionele Antilliaanse keuken te delen. „In eerste instantie wilde ik die recepten vooral voor mijn kinderen vastleggen. Omdat ik dacht: als we het niet met liefde bewaren, dan gaat het verloren.”
Nu hebben ze allebei al jaren een fulltimebaan aan de firma Super Dushi: de filmpjes op sociale media, de boeken, de workshops, de site.
Inmiddels reikt de Super Dushi Chef ook verder dan de Antilliaanse keuken. Ignacio: „Het is steeds meer gegroeid: van Antilliaans naar Caribisch, van Caribisch naar Amerikaans, van Amerikaans naar de keuken van de Zwarte diaspora. Uiteindelijk is hetallemaal soulfood.”
Net als het broodje dat hij voor vandaag heeft bedacht, al heeft dat meer Italiaanse sferen. Een zelfgemaakte schiacciata (een soort platte, knapperige focaccia, spreek uit als skatsjáta) met pistachepesto, gegrilde groenten en kipfilet. „Ik wilde graag iets zomers maken”, vertelt hij tijdens het stampen van de pesto. „Het liefst ook nog een beetje gezond, met wat groenten er op. En een goed broodje moet er natuurlijk een beetje kleurrijk uitzien, daar zorgen de pesto en de paprika voor.” Ondertussen geeft Linda Terrizzi instructies: „Draag je haar even naar voren, schat.” „Leg het mes even uit beeld.”
De plakjes kipfilet komen gewoon uit een pakje, want anders worden het wel heel veel handelingen voor één broodje, licht zij toe. „Als Jurino iets heel bewerkelijks maakt, zie je dat echt terug in de views. En dan maak je een korte video over hoe je witte rijst maakt en dan gaat die viraal.”
We eten het broodje op in de zon langs de Beneden Merwede, een kwartiertje vanaf huize Super Dushi. „Hier kom ik om tot rust te komen, te vluchten van de drukte”, zegt Ignacio, uitkijkend over de rivier, waar vrachtschepen en pleziervaart loom voorbij trekken. Het geluid van het water, het groen: „Het is wetenschappelijk aangetoond dat het stressverlagend werkt.” En het broodje? „Ja, dit is precies hoe ik het had bedacht.”