WK voetbal Op voorgaande eindtoernooien werd de Franse bondscoach Didier Deschamps bekritiseerd om zijn defensieve speelwijze. Dit toernooi kiest hij voor een heel andere aanpak. Tegen Marokko kwamen Les Bleus geen moment in de problemen.
Malo Gusto, Lucas Digne, Kylian Mbappé en Désiré Doué vieren hun 2-0 overwinning op Marokko.
Met de bal aan de voet zoekt Michael Olise naar ruimte. De kwartfinale tegen Marokko is al een kleine tien minuten bezig, en de Franse schaduwspits is uitgeweken naar de rechterkant van het veld. Voor het doel staat het volgebouwd met de rode shirtjes van de tegenstander. De meest logische optie zou zijn: terugspelen naar de achterhoede, en daar het spel verleggen naar de andere kant. Zo zouden de meeste teams dat doen.
Maar de ploeg van bondscoach Didier Deschamps is niet zoals de meeste andere teams. Zoals Michael Olise niet is zoals de meeste schaduwspitsen. Hij begint aan een dribbel, pal voor het strafschopgebied van Marokko langs, en speelt dan Kylian Mbappé aan. Die draait weg en geeft de bal meteen door aan linksvoor Désiré Doué, helemaal vrijgelaten door de Marokkaanse achterhoede. Zelfde uitkomst, snellere route.
Het moment is hooguit een voetnoot, bij al het fraais dat later nog volgt. Maar het zegt alles over wat Frankrijk dit toernooi de voornaamste kandidaat voor de wereldtitel maakt. Les Bleus spelen verrassend, vol durf en aanvalslust. Voor Marokko is dat op een klamme namiddag in Boston te veel. De laatste overgebleven deelnemer van het Afrikaanse continent komt er donderdag nauwelijks aan te pas: 2-0.
De Marokkaanse spelers staan al op de grasmat, als de bus van Frankrijk donderdagmiddag nog op de snelweg rijdt. Ze testen het gras, kijken op hun telefoon, of staren naar de nog grotendeels lege tribunes. Op de schermen boven de doelen zien ze even later hoe Deschamps uitstapt en met verende passen en een brede grijns naar het stadion loopt. De energieke tred van een coach voor wie de naderende wedstrijd niet snel genoeg kan beginnen.
De ontmoeting is een herhaling van het WK van vier jaar geleden in Qatar. Toen kwam Marokko nog als verrassing, en schakelde de ploeg in de rondes ervoor Portugal en Spanje uit. Frankrijk won, met 2-0, maar de Marokkaanse selectie is sindsdien „geëvolueerd”, zei bondscoach Mohamed Ouahbi woensdag in een persmoment. De spelers zijn rijper, beter op elkaar ingespeeld. Al voegde hij er ook aan toe: hetzelfde geldt voor Frankrijk.
In Qatar, en op het EK twee jaar later, verkoos Deschamps nog een defensieve speelstijl. Met een groep vol technisch begaafde wereldtoppers gaf hij de voorkeur aan defensieve stabiliteit en pragmatisme. Frankrijk zakte in, en loerde op een onderschepping, om vervolgens met de snelle Mbappé toe te slaan in de omschakeling. Een alom bekritiseerde aanpak, maar de bondscoach bleef eraan vasthouden. „Pas als we niet meer winnen, kunnen we het hierover hebben”, zei hij op een persconferentie in 2024.
Bondscoach Didier Deschamps omhelst zijn sterspeler Kylian Mbappé na afloop van de gewonnen kwartfinale tegen Marokko.
Op het vorige WK viel daar nog wat voor te zeggen: Frankrijk bereikte de finale, waarin het op strafschoppen verloor van Argentinië. Maar op het EK volgde uitschakeling in de halve finale. In zes wedstrijden scoorde het team maar vier keer, waaronder één keer uit een strafschop, en twee keer door een eigen doelpunt. Voor Deschamps reden om op zoek te gaan naar een andere speelwijze, waarin de aanvallende kwaliteiten van zijn selectie beter tot uiting kwamen.
Tegen Marokko begint Frankrijk zoals vrijwel het hele toernooi al, met Mbappé als enige spits, en daarachter drie aanvallers die de aanvoerder kunnen bijstaan. Op de flanken zijn dat Doué (links) en Ousmane Dembélé (rechts). Bij hun club PSG onderdeel van de beste voorhoede van Europa, en daar óók gewend om verdedigend hun bijdrage te leveren. Belangrijk tegen een elftal als Marokko, dat veel gevaar sticht via opkomende vleugelverdedigers.
Doordat Doué en Dembélé de flanken afsluiten, slaagt Frankrijk erin om Marokko grote delen van de wedstrijd klem te zetten op de eigen helft. En als de tegenstander een keer de aanval zoekt, heeft de ploeg van Deschamps weinig moeite met de beweeglijkheid van Marokko, een van de grootste wapens. Met een korte aanwijzing of een handgebaar, geven Franse spelers een opkomende aanvaller of een inzakkende verdediger door aan een ploeggenoot. Misverstanden daarover ontstaan vrijwel nooit.
Het is ook door toedoen van Doué dat Frankrijk zijn grootste kans van de eerste helft krijgt: hij jaagt verdedigt ver op de eigen helft mee, en onderschept daar de bal. Meteen geeft hij een dieptepass op Mbappé, die in het strafschopgebied even later wordt neergehaald door Noussair Mazraoui. De Franse ster neemt de penalty zelf, maar schiet binnen bereik van doelman Yassine Bounou.
Zo gedisciplineerd als Frankrijk is zonder bal, zo frivool is het elftal wanneer het zelf de aanval zoekt. Het wordt zichtbaar in het hakje waarmee Doué de bal meegeeft aan Mbappé, die in zijn rug staat, en ook in de manier waarop Olise wegdraait bij zijn tegenstanders en met een vlotte voetbeweging de bal tussen twee Marokkaanse verdedigers speelt, in de loop voor Mbappé. Zelfs controleur Adrien Rabiot, zelden geroemd om zijn technisch vernuft, durft het in de tweede helft aan om met een hakje een tegenstander uit te spelen.
Het is de bravoure en het plezier van Franse pleintjes, van de Parijse voorsteden waar een flink deel van de selectie is geboren. Gedreven door een bijna kinderlijke wil om te scoren, niet tegengehouden door zorgen dat een actie ook zou kunnen mislukken. Als de scheidsrechter fluit voor de rust, sprinten de Franse basisspelers naar de kleedkamer. Veel te vroeg staan ze alweer op het gras. Alsof de tweede helft voor hen niet vroeg genoeg kan beginnen.
Toch duurt het bijna een uur, voordat het eerste doelpunt valt. Frankrijk verovert de bal via Rabiot, die meejaagt tot diep op de helft van Marokko. Hij speelt Doué in, die Mbappé vindt. Ruimte om te schieten is er nauwelijks, verdediger Issa Diop lijkt de weg naar het doel af te schermen. Toch probeert de Franse vedette het: de bal krult rakelings langs Diop, in de verre hoek van het doel. Zo precies geplaatst dat hij maar een centimeter of tien van de paal in het net valt.
Het dwingt Marokko om vanaf dan de aanval te zoeken, ruimte waarvan Frankrijk vijwel meteen gebruik maakt. Dembélé komt op via het centrum, speelt in op Mbappé. Met de buitenkant van zijn rechtervoet legt hij terug, waarna hij naar links beweegt. Dembélé lijkt te volgen, maar steekt dan toch plotseling naar rechts, tot verrassing van de Marokkaanse verdediging. Zijn schot gaat via de handen van Bounou het doel in.
Ousmane Dembélé (nummer 7) viert zijn 2-0.
De wedstrijd is daarmee beslist, dat voelt vrijwel iedereen in het stadion. Frankrijk krijgt nog een hele rits kansen, maar doet daar weinig meer mee. En Marokko is tot dan toe amper nog gevaarlijk geweest. Veelzeggend is dat het hachelijkste moment voor Frankrijk lang van een eigen verdediger lijkt te komen. Dayot Upamecano schat een voorzet verkeerd in, die via zijn voet maar net over het eigen doel gaat. Zeven minuten voor tijd slaagt Marokko er toch nog in een schot op doel te lossen, het enige van deze middag.
Als niet veel later het eindsignaal klinkt, zakken de spelers van Marokko naar het gras. De teleurstelling overheerst, ook al vormde dit toernooi ook de bevestiging dat ze mee kunnen doen met de wereldtop. Na afloop spreekt de Marokkaanse bondscoach bewonderende woorden. „We speelden tegen een land dat de laatste twee WK’s in de finale stond. En zelden hadden ze zo veel talent aan boord als nu.”