Arthur Fery | Britse tennisser De nummer 114 van de wereld staat vrijdag tot verrassing van iedereen in de halve finale van Wimbledon. „Hij wil altijd weten waaróm we bepaalde dingen doen.”
De Brit Arthur Féry in actie tijdens zijn kwartfinale tegen de Italiaan Flavio Cobolli. Hij won de wedstrijd in drie sets (6-4, 7-6, 6-0).
Het is een cliché om van een sprookje te spreken als een sporter onverwachtse successen behaalt. Maar de ‘run’ van de Britse tennisser Arthur Fery naar de halve finale van Wimbledon een Ferytale noemen, is bijna onvermijdelijk.
De nummer 114 van de wereld maakt goed gebruik van de wildcard die hij van Wimbledon kreeg. Met sterk grastennis én mentale veerkracht knokte Fery zich naar de halve finales, waarin hij vrijdagmiddag tegen Alexander Zverev speelt. Onderweg versloeg hij spelers als Zizou Bergs, Grigor Dimitrov en toptienspeler Flavio Cobolli, vorige maand nog finalist op Roland Garros.
Zowel tegen Bergs als tegen Dimitrov was Fery in de vierde set dicht bij uitschakeling. Maar de Brit (23) gaf zich niet gewonnen en bleef zijn eigen spel spelen. Ook op de belangrijkste momenten liet hij nauwelijks spanning of onzekerheid zien.
Fery is de vierde man in het proftennis die met een wildcard de halve finale van een grand slam bereikt. De laatste die dat deed, in 2001, was de Kroaat Goran Ivanisevic, die zelfs het toernooi won. Maar hoe indrukwekkend die prestatie ook was, Ivanisevic was al een wereldtopper, slechts afgegleden op de wereldranglijst door een slepende blessure. Voor Fery is dit pas het tweede seizoen in de top-200.
Niemand zag dit succes aankomen. Ook de Nederlander Jeroen Benard niet, een van Fery’s trainers. Eerder coachte hij al Jesper de Jong. „Ik dacht: als een aantal dingetjes bij elkaar komen, is hij een goede tennisser, waar je niet zo makkelijk van kan winnen”, zegt Benard tegen NRC. Maar waarom het nu zo goed gaat is voor hem ook een raadsel. „En dan uitgerekend op Wimbledon, waar hij letterlijk twee kilometer vandaan woont.”
Fery is geboren in Frankrijk en heeft Franse ouders, Loïc en Olivia. Toch is de term ‘thuistoernooi’ zelden zo accuraat: Fery groeide op in de wijk Wimbledon, vlak bij het beroemde tennispark. Zijn moeder is een oud-tennisprof die werkte voor de Britse tennisbond. Zijn vader, succesvol zakenman, is bestuursvoorzitter en voormalig eigenaar van de Franse voetbalclub FC Lorient.
Fery begon met tennis toen hij vijf was. Alison Taylor, zijn jeugdtrainer, zei in The Guardian dat Fery al jong „een echte performer” was, die het leuk vond om te spelen voor publiek en te laten zien wat hij in huis had. Dat komt op Wimbledon goed uit: het thuispubliek geniet van het onverwachte succes. Het Centre Court, waar de Brit zijn laatste twee partijen speelde, zat bomvol enthousiaste toeschouwers.
Om zich te ontwikkelen ging Fery in 2020 op zijn achttiende naar Stanford University in de Verenigde Staten, om drie jaar college tennis te spelen. Daar leerde hij nog beter met druk omgaan dan hij van nature al kan, zei de coach van het Stanford-team, Paul Goldstein, in The Guardian. Volgens hem is de druk op de universiteit hoger omdat ze in teamverband spelen.
Fery viel op als een „zeer toegewijde, innovatieve en onafhankelijke denker”, zei Goldstein. Benard schetst een vergelijkbaar beeld. De Nederlander is nu iets meer dan een jaar onderdeel van het team van Fery. „Tijdens trainingen is hij heel kritisch”, zegt hij. „Hij wil altijd weten waaróm we bepaalde dingen doen. Dat houdt mij ook scherp. Hij denkt zelf goed na over zijn tennis. Wat hij wil, hoe hij het ziet.”
Waar veel spelers met power vanaf de baseline spelen, heeft Fery een andere stijl. Dat komt mede door zijn geringe lengte (1,75 meter). Voor een sport waarin de topspelers alleen maar langer en groter lijken te worden, is dat behoorlijk klein. Ter vergelijking: zijn volgende tegenstander, nummer drie van de wereld Zverev, is 1,98 meter.
Zijn spel is creatief en haast ouderwets. Fery komt graag naar het net, kiest soms verrassend voor dropshots, varieert in de snelheid van zijn slagen. Een paar topspinforehands op rij, dan weer een backhandslice die de boel vertraagt.
Hij is ook snel, haalt veel ballen, wat wordt versterkt door misschien wel zijn grootste wapen: zijn tennis-IQ. Fery heeft buitengewoon veel spelinzicht. Hij doorziet bijna altijd waar de bal heen zal gaan, of hoe hij hem zelf het best kan slaan. Ook oud-topspeler Andy Roddick viel het op, vertelt hij in zijn podcast Served. „In de acht, negen sets die ik nu van hem heb kunnen zien, heb ik hooguit drie keer gedacht: nu maak je de verkeerde keuze.”
Aan de wedstrijdstatistieken alleen zou je het succes van Fery niet direct aflezen. Dimitrov en Bergs wonnen in hun partijen tegen Fery meer punten en sloegen twee keer zoveel winners. Maar tennis win je op de paar beslissende momenten die er in een wedstrijd zijn. Daarin blinkt Fery uit. Hij wint bijvoorbeeld driekwart van de punten als het 30-30 staat.
„Met zijn zelfvertrouwen kan hij een hoop schade uitrichten”, zei jeugdcoach Taylor in The Guardian. „Hij kent geen angst.”