Tv-recensie Deze keer geen televisie, maar de livestream van Clavicular: een controversiële influencer die jongens leert hoe ze koste wat kost zo knap mogelijk worden. Het eerste dat opvalt? De saaiheid. Het tweede? De verpletterende eenzaamheid.
Clavicular probeert een meisje te versieren.
Flashforward. De tv staat uit. Uit mijn computer klinken nachtclubgeluiden. Mijn televisieavond is voorbij. En ik sta millimeters verwijderd van de badkamerspiegel, met een hoofd vol onzekerheden en een hamer in mijn hand. Ik ben verdwenen in de onvoorstelbare leegte van het looksmaxxen: een krocht van het internet waarin mannen koste wat kost zo knap mogelijk willen worden. Hoe was ik hier beland?
Gisteravond keek ik geen televisie, maar de urenlange live-uitzending van een van de meest controversiële mediapersoonlijkheden ter wereld: Clavicular (Braden Peters). De 20-jarige influencer is het boegbeeld van de looksmax-beweging: online leert hij jongens hoe ze knapper kunnen worden. Zijn tips? Afslankpillen, haargroeimedicatie, steroïden, plastische chirurgie. Ook kun je een betere kaaklijn boetseren door met een hamer op het kaakbot te slaan.
Looksmaxxers hebben een bijna eugenetische pseudowetenschap ontwikkeld om het knapste uiterlijk te meten. Er zijn perfecte ‘middengezichtsratio’s’ en sleutelbeenlengtes. In de ogen van velen helpt het ook als je wit bent. Genoeg reden voor controverse.
„Heb wat goed spul hier”, zegt Clavicular tijdens een livevideo van meerdere uren. Zijn cameraman filmt kledingtassen in een auto. Dan gooit Clavicular plots de achterbak dicht. „Weet je? Het boeit niemand een fuck. Mensen willen hoeren en tieten zien.”
Hij kent zijn publiek. Clavicular werd de afgelopen twee jaar beroemd met video’s waarin hij vrouwen versiert, en andere vrouwen genadeloos afbrandt op basis van hun uiterlijk. Voor zijn volgers (miljoenen verspreid over TikTok, Instagram en streamsite Kick) is hij hét voorbeeld van hoe je verwordt van puistenpuber („subhuman”) tot vrouwenmagneet („Chad”).
Voor de media die hem profileerden, zoals The New York Times, Le Monde en The Guardian, is hij het symbool van een giftig soort hypermasculiniteit. Clavicular geeft alleen om uiterlijk. Politiek, cultuur, humor en intelligentie zijn allemaal „jester”: uitsloverij voor sukkels die niet knap genoeg zijn. Alleen door te „ascenden” (knapper te worden) stijg je op de sociale ladder én krijg je de mooiste vrouwen. Dit taalgebruik is nu breed bekend onder Gen Z.
Bijna elke dag zendt Clavicular zijn leven zes tot tien uur live uit op streamingdienst Kick. Dat is een soort digitale akkerbouw: uit de livestream knipt hij opmerkelijke momenten, die dan weer op TikTok belanden. Dinsdag zag ik hem bijna zes uur lang high op de ketamine ronddwalen en flirten in nachtclubs op Mykonos.
Het eerste dat mij opviel? De stuitende saaiheid. Het tweede? De verpletterende eenzaamheid. Somber en glazig dwaalt hij door de levens van mensen die het wél leuk hebben. Hij heeft nauwelijks echt contact met iemand. Zijn wereld bestaat uit zijn bodyguard, honderden ‘fans’ die (ironisch) met hem op de foto willen en meisjes die hem afwijzen. En dan zijn er de kijkers: die schelden hem in zijn chat uit, al dan niet met racistische taal.
Clavicular vraagt een meisje om haar nummer en zegt tegen haar oma – die ernaast zit – dat hij haar goed zal behandelen. Hij bestelt champagne in de club en drinkt die alleen. Hij speelt een gokspelletje en blaft zijn vriendin af (ja, hij heeft een vriendin): „Waarom ga je niet zonnen naast het zwembad zoals een normaal meisje en stop je met klagen?”
Is het serieus? Is het ironie? Het zal een mengsel zijn, maar ik betwijfel of hij het zelf nog doorheeft. Als je in zijn populariteit per se een diepere betekenis zoekt, zie het dan als de totale isolatie waar een online leven toe kan leiden.
„Ik zit in de ketaverse!”, schreeuwt hij tegen een meisje in de nachtclub. Ze trekt een vragend gezicht. Hij herhaalt: „Ik zit in de ketaverse!” Weer geen begrip. „Ik ben high op ketamine!” Ze draait zich om. Hij gooit zijn vuisten nog eens in de lucht. Moederziel alleen.
Ook ik laat Clavicular achter op de dansvloer en kijk in de badkamerspiegel. Mijn middengezichtsratio is helemaal verkeerd. Mijn biocromale schouderbreedte is een gráp. En waar een kaaklijn zou moeten zitten, lubbert huid – over tien jaar kan ik tussen de kalkoenen leven. Toch laat ik die hamer maar liggen. Want ik lijk in ieder geval in niets op Clavicular.