Serie In deze thriller van Russell T Davies loopt een misverstand tussen twee buren afschuwelijk uit de hand.
Alan Cumming en David Morrisey in de serie ‘Tip Toe’.
„Vroeger wandelde ik een kamer binnen en zei ik ‘Ta-da!’”, zegt Melba (Paul Rhys), een drag queen van middelbare leeftijd. „Nu loop ik op mijn tenen (tip toe). Gewoon, voor de zekerheid.”
Tip Toe is de nieuwe miniserie van Russell T Davies, de Britse scenarist die naam maakte met het baanbrekende Queer as Folk, over het leven van drie homoseksuele mannen, en met het prachtige It’s A Sin (2021) een ode bracht aan de weggestopte en gedemoniseerde slachtoffers van de aidsepidemie. Maar met Tip Toe kijkt Davies niet naar het verleden. Want de haat jegens de lhtbiq+-gemeenschap, de vooroordelen, de valse aantijgingen, het geweld: het is allemaal terug, zo laat de serie zien. En, dankzij de huidige onlinewereld, misschien wel heviger dan ooit.
Tip Toe gaat over twee buurmannen, Leo (Alan Cumming) en Clive (David Morrissey). Mannen die al vijftien jaar naast elkaar wonen, maar wiens werelden zo ver van elkaar verwijderd zijn dat een misverstand binnen tien dagen tot de dood van een van hen leidt. Dat laatste is geen spoiler, want de serie opent met het nogal gruwelijke beeld van Leo hangend aan de lantaarnpaal voor zijn eigen huis. Clive nog natrillend en vol adrenaline eronder. Vijf almaar zenuwslopender wordende afleveringen laten vervolgens zien hoe het zo ver heeft kunnen komen.
Leo is de eigenaar van een homobar in de stad. Clive een elektricien. Dat er in al die jaren vooral oppervlakkig contact tussen de buren is geweest, blijkt wanneer Leo zichzelf halfnaakt buitensluit – hij rent een scharrel achterna die ervandoor gaat met zijn laptop. Clive moet eerst glimlachen om het geklungel van zijn buurman. Maar wanneer Leo hoopt even binnen te wachten tot hulp arriveert, zet Clive hem de deur uit. Hij mag van hem niet alleen zijn met zijn zoon George (Jackson Connor). „Waarom niet?”, vraagt Leo verbaasd. „Omdat hij zestien is, hè?”, antwoordt Clive. In Clive’s wereld vormt iedere homoseksuele man een gevaar voor een jonge jongen.
Het blijkt een van Clive’s minst schokkende vooroordelen te zijn. ’s Mans wereldbeeld wordt gevormd door een giftig mediadieet. Iedere avond duikt de elektricien in een konijnenhol van geweld en haat. Het maakt Clive tot een bekrompen en levensgevaarlijke man. Maar Tip Toe weigert om van hem het enige personage met vooroordelen te maken. Iedereen heeft ze. Leo kijkt neer op de in zijn ogen simpele buren. En zelfs Melba kan het niet laten om tijdens een van zijn vurige speeches een anti-transopmerking te maken. Het zijn deze grijstinten die alle personages, en daarmee het verhaal, uiterst realistisch maken.
Het knapste aan de serie is dat het ondanks de gitzwarte uitkomst, geen ontiegelijk zware zit is. Het is op momenten zelfs zo gemoedelijk, grappig haast, dat je soms vergeet wat het gruwelijke eindpunt is. Tot het te laat is. Een betere waarschuwing dat je niet moet wachten tot de haat je eigen voordeur bereikt, is er bijna niet.