Saskia Noort beschouwt de moderne liefde. Dit keer: vrouwen die geen man willen.
Onlangs werd ik het mikpunt van een online lynchpartij omdat ik in een podcast had gezegd dat dertigplus vrouwen met een kinderwens en een luid tikkende biologische klok niet per se hoefden te wachten tot De Ware zich zou aandienen; ook zonder relatie was het prima mogelijk een kind te krijgen en op te voeden. Nu ben ik wel vaker dat mikpunt en het raakt me nog nauwelijks, maar wat me iedere keer weer opvalt aan zo’n haattsunami, is dat die haters menen mij ten diepste te raken door dingen te zeggen als: geen wonder dat zij geen relatie heeft, zo krijgt ze nooit een man, geen man wil haar. Kennelijk leeft de aanname dat het hebben van een relatie met een man het hoogste doel in het leven van een vrouw is, en het niet hebben ervan een soort straf, iets dat je over jezelf hebt afgeroepen omdat je je grote mond niet kunt houden.
Ik heb het eerder gehoord, van een relatietherapeut nota bene, dat ik, als ik me iets afhankelijker zou opstellen en zou laten blijken dat ik mijn toenmalige vriend nodig had, een fijnere relatie zou hebben. Ofwel, de relatie was niet fijn omdat ik te zelfstandig was, niet omdat zijn zelfvertrouwen eronder leed. Ook in ieder interview wordt mij gevraagd: denk je dat je single bent omdat mannen niet met je succes om kunnen gaan? Ik ben benieuwd of aan bekende vrijgezelle mannen van mijn leeftijd wordt gevraagd of ze single zijn omdat ze niet met succesvolle vrouwen om kunnen gaan, maar dat terzijde. Het wordt hoe dan ook zelden geloofd dat alleen-zijn een keuze is, en iets waar vrouwen van kunnen genieten.
Toch doen vrouwen dat in toenemende mate. Uit onderzoek van het EenVandaag Opiniepanel en Libelle, bleek in maart dat 48 procent van de alleenstaande heterovrouwen liever single blijft, tegenover 31 procent van de mannen. Het is zelfs helemaal hip als je de Britse Vogue moet geloven, waarin Chanté Joseph in 2025 het viraal gegane verhaal ‘Is Having a Boyfriend Embarrassing Now?’ schreef. In hetzelfde jaar verscheen in The New York Times Magazine een stuk met de kop ‘The Trouble with Wanting Men’, en begin dit jaar in de Volkskrant een essay van Carolien Spaans, ‘Nooit meer een relatie: waarom het leven zoveel makkelijker is zonder man’. De New Yorkse comedian Hope Woodard veroverde TikTok met haar Boysober-posts over een jaar geen seks, dates of relaties. Door al je aandacht en liefde op jezelf te richten, claim je je lichaam en geest terug, en kun je opnieuw je prioriteiten definiëren, zei Woodard in 2024 in een interview met podcast Savage Love. „Dit is onmogelijk om te doen wanneer één persoon al je hersenruimte inneemt.”
Ik vind het wel cool om ineens tot een voorhoede te behoren die geen zin meer heeft in het inleveren van haar vrijheid. Tenslotte zijn vrouwen inmiddels grotendeels financieel zelfredzaam. Waar we in steeds groteren getale geen zin meer in hebben, is de ongelijke verdeling van huishouden en zorgtaken, om nog maar te zwijgen over de verantwoordelijkheid voor die verdeling: deze ‘emotionele arbeid’ ofwel mankeeping (de onzichtbare en emotionele arbeid die vrouwen in relaties verrichten om mannelijke partners draaiende te houden) leidt tot stress, burn-outs en uiteindelijk, een scheiding.
Ook zijn we datingmoe. De apps mogen het misschien makkelijker hebben gemaakt om in aanraking te komen met andere singles, het daten is er ook lelijker door geworden. Eindeloos veel keuze, swipen langs profielen, oppervlakkig gechat, geghost worden, de gekunstelde eerste date… Massaal vragen we ons af of het deze moeite allemaal waard is. Ons leven, vrij van zorgen en emotionele arbeid, gevuld met vrienden, is zo gek nog niet.