Canadese fans kijken zaterdag naar de WK-wedstrijd tussen Canada en Marokko in het centrum van Vancouver.
Gehuld in een rood T-shirt met een Canada-logo loopt Ben Mora-Davison, een voetbalfan uit Montreal, uit een watch party van de achtste finale tussen Canada en Marokko, in een park in de Canadese stad. Met een verlies voor de Canadezen van 0-3 is de wedstrijd niet gegaan zoals hij had gehoopt – maar toch is hij „heel blij met de manier waarop Canada heeft gespeeld”, zegt hij.
„Tijdens de eerste helft waren ze in controle, ze konden alleen hun kansen niet afmaken. Dat deed Marokko wel in de tweede helft. Maar we hebben een geweldig toernooi gehad.”
Canada, één van de drie gastlanden van het WK, kijkt met tevredenheid, trots en enige verbazing naar de prestaties van het nationale voetbalelftal. Het land, dat geen sterke binnenlandse voetbaltraditie kent, deed voor de derde keer mee aan een WK. In 1986 en 2022 verloor het alle drie de wedstrijden in de groepsfase. Dit jaar zette het elftal een reeks primeurs neer, van zijn eerste punten tijdens de groepsfase, tot een eerste zege (op Qatar). Het drong voor het eerst door tot de knock-outfase en versloeg in de ronde van 32 Zuid-Afrika.
„We leden jarenlang grote verliezen”, zegt Mora-Davison, die het team al jaren volgt. „In de aanloop naar het WK in Qatar was er een vonk en sinds die tijd groeit het momentum van het team steeds meer, we hebben de opkomst gezien van jong talent. We hoopten dat het team het zo ver kon brengen als dit. Die hoop hebben ze waargemaakt. Als ze Marokko hadden verslagen, zou dat de verwachtingen hebben overtroffen.”
Mede doordat Canada één van de organisatoren is van het WK, samen met de VS en Mexico, is het toernooi ook aangeslagen bij het grote Canadese publiek. Vooral in de speelsteden Toronto en Vancouver werden watch parties bijgewoond door duizenden mensen, die juichten voor het Canadese team. Dat was bij vorige voetbalkampioenschappen niet het geval – al leefde het WK in Canadese steden wel bij immigrantengemeenschappen.
Bovendien werden Canadese voetballers, tot nog toe relatief onbekende topsporters vergeleken met bijvoorbeeld ijshockeyers, in een mum van tijd landelijk beroemd. Zo werd middenvelder Stephen Eustáquio, die scoorde tijdens de wedstrijd tegen Zuid-Afrika, op slag een nationale held. Ook Ismaël Koné, die tijdens de groepswedstrijd tegen Qatar zijn been brak, kreeg landelijke bekendheid.
„Het was een enorm toernooi voor ons, een groot succes”, oordeelt Kosta Panaritis, een fan met een Canada-sjaal, na afloop van de watch party in Montreal. Hij verwacht verdere investeringen in voetbal in Canada, na afloop van het WK. „We hebben de wereld laten zien wat we kunnen op het grote podium. Ons elftal maakt grote vooruitgang. Ik denk dat het nog beter gaat worden, we zijn trots op ze.”
Van de dertien WK-wedstrijden in Canada moet er nog één worden gespeeld: een achtste finale tussen Zwitserland en Colombia op dinsdag 7 juli.