WK voetbal Poppodium Annabel in Rotterdam opende zaterdagavond de deuren exclusief voor vrouwen om de wedstrijd Marokko-Canada te zien. Marokkaans-Nederlandse vriendinnen, moeders met dochter, nichtjes, tantes en collega’s gaan naar binnen. „Zonder mannen voel ik me comfortabeler.”
In de Rotterdamse club Annabel was zaterdagavond een ‘female only watchparty’. Buiten wachtten vrouwen tot ze naar binnen mochten.
Vanaf de eerste goal in de tweede helft van de wedstrijd Marokko-Canada is het gegil en gejoel oorverdovend. Poppodium Annabel in het centrum van Rotterdam zit tijdens de wedstrijd Marokko-Canada nokvol moeders, dochters, vriendinnen en collega’s. Het is een female-only-voetbalkijkfeest, alleen vrouwen mogen naar binnen.
Binnen is het een zee van rode T-shirts en waaiers met de Marokkaanse vlag erop, die voor 12,50 euro te koop zijn. Aan het begin van de wedstrijd is er thee met koekjes en klinkt harde Marokkaanse bruiloftsmuziek. Op het grote scherm is te zien hoe de Marokkaanse spelers het veld betreden, er wordt hard gejuicht.
Als de derde goal wordt gemaakt, is het feest compleet. Iedereen komt met rode wangen van opwinding naar buiten.
Voor de wedstrijd vertelde Omeima Salahi (24) dat het haar fijn leek om de wedstrijd met alleen vrouwen te bekijken. Ze zag de wedstrijd Marokko-Nederland een kleine week geleden met een gemengd publiek: mannen én vrouwen. „Een paar boys waren heel vervelend”, zegt ze. „Ze gooiden met drank.”
Salahi begon op haar tiende op straat te voetballen, sinds haar dertiende voetbalt ze in clubverband. Het kostte haar destijds wel moeite om haar ouders te overtuigen haar bij een club te laten voetballen. „Ze vonden het een jongenssport.” Ze wil tijdens het WK haar aandacht bij de wedstrijd kunnen houden, zonder geklier uit het publiek.
Nika Ferwerda (23), de vriendin die met haar mee is, komt vooral voor de gezelligheid. Net als Ibtissam Elmorabit (17), die met een vriendin naar Annabel is gekomen. Ibtissam zou niet in Annabel de wedstrijd kijken, als er ook mannen bij waren. „Dan is er meer chaos en voel ik me niet comfortabel”, zegt ze. Haar vriendin beaamt dat. Ze vindt dat mannen te dichtbij komen en hun aandacht niet bij de wedstrijd hebben maar bij de vrouwen.
Na de wedstrijd op zaterdagavond feesten in de Rotterdamse straten net zoveel meisjes en vrouwen als jongens en mannen. Auto’s rijden toeterend rond, meisjes hangen uit de autoraampjes, ze zwaaien met Marokkaanse vlaggen.
De opmars van vrouwelijke fans heeft te maken met de toename van het aantal voetballende Marokkaans-Nederlandse meisjes, denkt oud-profvoetballer Dries Boussata, die voor het Nederlands elftal speelde en in 2001 switchte naar het Marokkaanse elftal. „Derde generatie Marokkaanse-Nederlanders doen hun dochters net zo makkelijk op voetbal als hun zonen.” Ook, zegt hij, zijn er steeds meer talentvolle Marokkaans-Nederlandse speelsters in het Nederlandse vrouwenvoetbal. „Dat is voor meisjes een voorbeeld.”
Net zo belangrijk is, denkt Boussata, dat het Marokkaanse team gewoon heel goed is. „Dat vinden vrouwen net zo leuk als mannen. Tijdens het vorige WK in Qatar liet Marokko zien niet langer het lelijke eendje van Afrika te zijn. Voor Marokkaanse-Nederlanders is dat een opsteker. Zeker als ze zich soms een tweederangsburger voelen. Ze denken: we doen niet alleen mee, we zijn ook beter.”
De Rotterdamse straatvoetballer, freestyle-voetballer, presentator Soufiane Touzani herkent het voetbalenthousiasme onder Marokkaans-Nederlandse meisjes en vrouwen. Het kan nog groeien, denkt hij, als verenigingen erop inspelen en meer meisjesteams organiseren. „Wat mij betreft mogen alle meiden voetballen.”
Hij heeft fanatieke vrouwelijke voetbalfans in zijn eigen gezin: zijn vrouw en de dertienjarige dochter. „En zeg nou zelf, ze hebben met het huidige Marokkaanse team ook echt iets om trots op te zijn.” Zelf is hij voor Marokko. „Marokko is mijn moeder, Nederland mijn vader. Mijn moeder staat op nummer 1.”
Mounia Behaddaoui (29) kijkt normaal gesproken voetbalwedstrijden met haar ouders, oudere broer en jongere zus. Iedereen is voetbalfan, haar vader heeft veel voetbalkennis, ze houdt van zijn commentaar tijdens de wedstrijd. Zelf weet ze er trouwens ook veel van, ze zat jarenlang op voetbal. „Soms werd mijn moeder al het voetbal wat te veel. Daarom hebben we voor haar een tv in de keuken opgehangen.” Deze wedstrijd met vrouwen bekijken, vindt ze heel bijzonder, zegt ze.
Ook Ibtissam Elmorabit is opgetogen na de wedstijd. Ze gaat met haar vriendin nog even in de stad kijken. „Beter dan deze uitslag kan gewoon niet.” Ze verdwijnen naar de binnenstad waar het getoeter steeds luider klinkt.
Met medewerking van Hanina Ajarai