Tv-recensie Ja, tv-recensent Amber Wiznitzer wilde graag weten wat er speelt tussen Emile Ratelband en medium Jomanda. Maar die broek van Luuk Ikink. Wat is er in ’s hemelsnaam aan de hand met de broek van Luuk Ikink?
De party pants, van Luuk Ikink dus.
We moeten het hebben over de party pants van Luuk Ikink. Hij droeg de broek in kwestie op woensdagavond in RTL Boulevard en ik heb sindsdien aan weinig anders gedacht. Aan wie vertél ik dit, denk ik steeds: wie vertel ik toch over de party pants van Luuk Ikink? En hóé? Hóé vertel ik over de party pants van Luuk Ikink? Er is niemand in mijn omgeving die dit live op tv heeft zien gebeuren, dus zal ik mijn ervaring maar hier delen met u, NRC-lezer. U bent er nou toch.
Een eerste blik op de party pants van Luuk Ikink kreeg de kijker meteen aan het begin van de uitzending. Dan staan de presentatoren nog vóór de talkshowdesk, waar ze tijdens de Boulevardtune (ta, ta, ta, ta, dá-dá-dá!) achter zullen plaatsnemen. Zolang ze voor de desk de thema’s van de dag staan op te noemen, heeft de kijker goed zicht op hun volledige outfits.
Bij Boulevard vormen die thema’s tegenwoordig een wonderlijke mix van de laatste showbizznieuwtjes en meer dan grimmige rechtszaken, waar vaak toelichting bij wordt gegeven door advocaat Clarice Stenger. Woensdagavond zou Clarice de kijker onder andere bijpraten over de vermeende mishandeling van Sylvia Geersen en over een mogelijke moordzaak, kondigde Bridget Maasland aan. Wat gruwelijk, dacht de kijker. ‘Tá!’, deed het achtergrondmuziekje. Volgend item. Daarvan was de eerste zin: „Sensueel nieuws van Kelly de Vries.” De dochter van Peter R. had woensdag een soft-erotische boudoirfotostudio geopend.
Dat is al heel veel om te verwerken en intussen droeg Luuk Ikink dus ook nog party pants. Het was mij aanvankelijk niet duidelijk dat het party pants waren, want ik wist niet dat dat een bestaand begrip was en dacht derhalve dat iemand van de styling gewoon een hekel had aan Luuk Ikink. Om zijn benen lubberde een lichtblauwe spijkerbroek met ijzeren ringetjes en glimmende steentjes en nepdiamantjes; het oogde alsof ze op de stof waren gelijmd. In de laatste zin voor de openingstune werd echter geopenbaard dat we te maken hadden met fashion. „Arno Kantelberg is hier om te praten over dé trend voor mannen”, zei Luuk Ikink, „namelijk: de party pants…” (Luuk en Bridget wezen gelijktijdig naar zijn party pants.) „… en wat speelt er tussen Emile Ratelband en medium Jomanda?”
Nu zal ik heel eerlijk zijn: ik wilde wel weten wat er speelde tussen Emile Ratelband en medium Jomanda. Daarnaast was ik inmiddels toch enigszins verblind door de glinstering van die steentjes op de party pants van Luuk Ikink. Zelfs toen de broek achter de desk verdween en er bij nader inzien niets te zeggen viel over Emile Ratelband en medium Jomanda – Boulevard had een bron gevonden die dacht dat ze zomaar eens samen konden wonen en ook een bron die dacht dat ze zeker niet samen konden wonen – bleef ik kijken naar „de ongekend bizarre metamorfose” van zanger Thomas Berge. Die was dertig kilo afgevallen. „En oh ja”, zei Bridget Maasland. „Hij heeft ook nieuwe muziek gemaakt.”
Vlak voor het reclameblok meldde ze wat er straks nog te bespreken was. Dan kwam Clarice Stenger vertellen over de rechtszaak tegen een oud-deelnemer van Lang leve de liefde (Net5). Midden in de zin van Bridget Maasland klonk het geluid van een klein, hard object dat op de vloer kaatste en pijnlijk langzaam tot stilstand kwam. „Die wordt verdacht van mogelijke betrokkenheid bij de dood van zijn vrouw”, ging ze stug door. „En Luuk, er vielen al wat steentjes vanaf, hoorden we net – je hebt ‘m al aan: de party pants!”
„Ik ben al aan het partyen”, glunderde Luuk Ikink. Hij was weer achter de desk vandaan gekomen, broek vol in beeld. En starend naar zijn benen voelde ik me ineens zo vreselijk droevig. Boudoir, moord, party pants. Ergens op de studiovloer glinsterde een diamant van plastic.