Lance Schroyer moet de nieuwe baas worden van migratiepolitie ICE. Hij is een grote onbekende, en dat lijkt precies de bedoeling: het meest omstreden korps van de VS probeert tegenwoordig zo onzichtbaar mogelijk te blijven.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Op dit moment is Schroyer adviseur van minister Markwayne Mullin van Binnenlandse Veiligheid, waar ICE onder valt. Daarvoor heeft hij tientallen jaren bij verschillende politiediensten in Oklahoma gewerkt. Op federaal niveau heeft hij weinig ervaring; naar verluidt wilde minister Mullin iemand met weinig bagage op het gebied van immigratiebeleid.
ICE vormt het speerpunt van Trumps harde antimigratiebeleid. De dienst kreeg bij zijn aantreden de opdracht op grote schaal ongedocumenteerde migranten te arresteren, te detineren en te deporteren in haast militaire operaties in menig Amerikaanse stad, en beschikt inmiddels over een ruim verdrievoudigd jaarbudget van 28 miljard dollar.
ICE, dat samenwerkt met grenspolitie CBP, schuwde daarbij veel vertoon van macht en geweld niet. Ook de leiders van beide diensten, onder wie ‘grenstsaar’ Tom Homan en ‘commander-at-large’ Greg Bovino, werden nadrukkelijk in de schijnwerpers gezet.
Verborgen achter gezichtsbedekking, en geregeld zonder bevelschrift, sleurden de diensten migranten uit hun huis, auto of van hun werkplek om ze over te brengen naar detentiecentra, waar ze vaak vastzitten onder erbarmelijke omstandigheden. Trots plaatsten ze video’s op sociale media om de aandacht te vestigen op hun tactieken en ‘successen’.
Hoewel veel Amerikanen voorstander zijn van strikt migratiebeleid, schoot die aanpak zijn doel voorbij, zeker toen agenten begin dit jaar in Minneapolis twee demonstrerende omstanders doodschoten. Ook in Trumps Republikeinse Partij klonk dat ICE tot de orde moest worden geroepen.
Minister van Binnenlandse Veiligheid Kristi Noem werd geslachtofferd, Markwayne Mullin verving haar eind maart. ‘Mijn doel is dat we over zes maanden niet elke dag het grootste nieuwsverhaal zijn’, aldus Mullin voor de Senaat.
Dat lijkt in de helft van de tijd gelukt; grootschalige acties zijn vervangen door meer gerichte operaties. De nominatie van de onbekende en ogenschijnlijk onbevlekte Schroyer lijkt in lijn met de ambitie minder op te vallen.
Schroyer coördineerde in Oklahoma onder meer de samenwerking tussen ICE en lokale politie in de staat, een cv-detail waar Mullin en Trump hem hoog voor aanprijzen. ICE kan onder sectie 287(g) van de migratiewet gemeentelijke of statelijke politie inhuren om hen tegen betaling bij te staan. Er zijn landelijk nu meer dan tweeduizend overeenkomsten tussen ICE en politiediensten, voor Trumps aantreden waren dat er slechts enkele.
In de staat New York heeft de gouverneur overeenkomsten op basis van sectie 287(g) verboden, tot ongenoegen van de regering. Tegenstanders wijzen erop dat het onderscheid tussen de migratiepolitie en de gewone politie vervaagt en migranten uit angst mogelijk niet meer naar de gewone politie zullen stappen.
Het voordeel voor de regering is meervoudig. ICE heeft 12 duizend agenten aangenomen om te proberen de deportatiedoelstellingen van Trump te behalen. Dat lukte slechts door de vereisten voor medewerkers naar beneden te schroeven. Door lokale politie-agenten in te schakelen, beschikt de regering plots over veel meer migratieagenten en kan ICE meer op de achtergrond blijven, schrijft The Wall Street Journal.
Daar is de regering veel aan gelegen. ICE ligt onder een vergrootglas van de eigen inspectie en van de VN-mensenrechtencommissaris vanwege de tientallen doden in detentiecentra. Daarnaast ondervindt de economie in steden waar ICE opzichtig heeft geopereerd nog steeds schade. Volgens denktank Brookings scheelt het lokaal tot 1,5 procent aan banen. Niet alleen omdat werkende migranten zijn opgepakt, ook omdat mensen zich uit angst voor ICE hebben teruggetrokken uit het werkzame leven.
Ondanks alle operaties en extra agenten slaagde ICE er nooit in het doel van drieduizend arrestaties per dag te halen. Op dit moment zijn het er zo’n zevenduizend per week, aldus The New York Times. Het is bovendien de vraag wat de VS moeten als het wel zou lukken zoveel mensen op te pakken, gezien de beperkte detentieruimte. Grenstsaar Homan beloofde 100 duizend detentieplekken, het werden er maximaal 70 duizend.
Onder Mullin is het plan om elf enorme pakhuizen in het hele land om te bouwen tot massadetentiecentra alweer grotendeels losgelaten, nadat de regering er een miljard dollar aan had uitgegeven. Lokaal was er veel weerstand tegen, ook onder Republikeinen die vrezen dat de centra een hotspot voor protest worden en een wissel trekken op de plaatselijke economie.
Mullin geeft er een andere draai aan: als ICE mensen oppakt, moeten ze zo snel mogelijk het land uit, verklaart zijn ministerie het afschalen van het pakhuisplan: ‘Ze moeten niet op Amerikaanse bodem blijven op kosten van de belastingbetaler.’
In toenemende mate besluiten migranten ook om zelf te vertrekken, schreef The Washington Post in mei. In de eerste drie maanden van het jaar gaven rechters 80 duizend migranten toestemming om op hun eigen manier het land te verlaten; 70 procent van hen zat in detentiecentra. Dat is zeven keer meer dan onder de regering-Biden. Daarmee erft de nieuwe ICE-baas Schroyer een dienst, die door middel van intimidatietactieken, mogelijk al een groot deel van Trumps oorspronkelijke migratieagenda heeft gerealiseerd.
Tenminste, áls Schroyers aanstelling door de Senaat komt. Dat is nog allerminst zeker. Sinds 2017 heeft de Senaat geen enkele kandidaat goedgekeurd en zijn alle directeuren van ICE waarnemend geweest, vanwege politieke onenigheid of omdat Trump uit opportunisme koos voor waarnemers die maximaal 210 dagen kunnen dienen.
‘Ik hou van ‘waarnemend’, omdat ik sneller kan bewegen’, aldus Trump in 2019. ‘Het geeft me meer flexibiliteit.’ Maar als ICE uit het nieuws wil blijven, kan het nu beter zijn om het leiderschap een paar jaar te bevriezen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant