is tv-recensent voor de Volkskrant.
De in barensnood verkerende Lena zit tussen twee mannen ingeklemd. Haar partner Lucien, die bemoedigend in haar schouders knijpt en verloskundige Jef, die als een automonteur onder haar baarkruk schuift en enthousiast verslag doet van wat hij aantreft.
De Brabander Jef is al 27 jaar verloskundige, hoewel hij zich volgens zijn diploma officieel vroedvrouw zou moeten noemen – een van de weinige beroepen waar het achtervoegsel ‘vrouw’ de standaard is. (Zou er nog zijn vergaderd over ‘vroedpersoon’?)
De nieuwe NPO-serie De verloskundigen verdient complimenten voor het diverse pluimage aan professionals dat de makers volgen in hun missie om een nieuwe generatie Nederlanders veilig door het geboortekanaal te loodsen. Zo is er de 56-jarige Sanne, die met haar holistische verloskundepraktijk een zwangerencirkel organiseert en vier nuchtere Drentse vrouwen de opdracht geeft aan hun foetus te vragen hoe die geboren wil worden. Vooralsnog weinig respons.
Sanne omschrijft zichzelf als een alternatieveling met twee voetjes in de klei. ‘Die combinatie zal wonderlijk zijn, maar werkt uitstekend.’ Daar twijfel ik aan als ze de vrouwen de opdracht geeft een stapel Happinez-jes te verknippen tot een soort zuurstokroze losgeldbrieven, die iets van hun aanstaande moederschap moeten verbeelden.
Maar De verloskundigen maakt duidelijk hoe belangrijk het is dat deze professionals kalmte bij de ouders bewaren, terwijl zij ondertussen twee ambulances laten aanrukken omdat een pasgeboren baby oppervlakkig ademhaalt. Sanne voorvoelt feilloos een dreigende vroeggeboorte bij een van haar fröbelende patiënten, die ze opgewekt meedeelt dat ze z.s.m. naar het ziekenhuis moet.
Andersom hoort Jef regelmatig dat hij niet weet hoe het voelt, bevallen. Hierop zegt hij zelfvoldaan dat hij ‘inmiddels beter weet hoe menstruatiepijn voelt dan een vrouw’, een uitspraak die je alleen Jef vergeeft.
De elegantie waarmee hij de baby van Lena tussen haar benen vandaan tovert – als een jachtbediende die een fles champagne sabreert. Het belang van een soepele start, daarvan zijn alle verloskundigen doordrongen.
Maar waar de een wordt opgewacht in een opblaasjacuzzi, is de ander voor de geboorte al praktisch dakloos. Het ene ouderpaar gruwt van plastic speentjes, het andere lijkt niet meer dan eenlettergrepige antwoorden te kunnen produceren op vrij elementaire vragen (‘Is er al een babykamer?’)
Twee verloskundigen in Heerlen-Noord, een van de armste gebieden van Nederland, proberen met een ontmoetingsplek voor jonge moeders iets van deze ongelijkheid weg te nemen.
Dan piept de telefoon alweer. Babykamer of niet, de nieuwe generatie komt eraan.
Source: Volkskrant