De aanloop was goed, nu moet het Nederlands elftal de sprong gaan maken. De selectie is een ideale mix van jeugd en ervaring. Brobbey trof met drie van zijn vier schoten doel, en een speler als Summerville brengt dat vleugje straatvoetbal dat het team tegen Marokko nodig zal hebben.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het eerste schot op doel van Brian Brobbey tijdens het WK was een doelpunt. Het tweede schot op doel van Brian Brobbey tijdens het WK was een doelpunt. Het derde schot op doel van Brian Brobbey tijdens het WK was een doelpunt.
Zo’n WK is het dus voor het Nederlands elftal. In zekere zin valt alles op zijn plaats. Althans: veel. Een spits die in zijn laatste seizoen bij Ajax (2024-2025) vier doelpunten maakte, stapte uit zijn Amsterdamse comfortzone, bloeide op bij Sunderland en staat nu op drie treffers na drie duels, waarvan hij in de eerste wedstrijd maar een minuut of tien meedeed. Brobbey staat inmiddels op vier schoten. Het vierde werd geblokt.
Crysencio Summerville dan. Nederland was bijna vergeten hoe een dribbelaar in de korte ruimte kan sprankelen. Kijk naar de pingelaars van de nationale clubs, de kunstenaars op de flanken. Het zijn vaak buitenlanders: Mika Godts, Anis Hadj Moussa.
Bondscoach Ronald Koeman wist wie hij nodig had, liefst voor de rechterkant, want de rechtsbenige flankspelers van tegenwoordig dribbelen het liefst vanaf de linkerflank. Hij dacht soms aan Ernest Poku, of aan Jayden Addai. Hij koos voor Crysencio Summerville. ‘Hij kan ook op rechts spelen’, hield hij vol in een discussie. Hetgeen bleek.
Koeman heeft de reputatie een behoudende coach te zijn, maar nu was hij dat niet, omdat hij besefte welk stukje ontbrak in de puzzel. Nooit eerder was Summerville bij de selectie geweest. Toch kreeg hij een oproep en zie: snelheid in de ploeg, arbeidsethos, verdedigend meedoen, tijdig naar binnen trekken om rechtsachter Denzel Dumfries een vrijgeleide te geven op de rechterkant.
Kwikzilver in de benen, ook op partijtjes in de training. Tsjak, tsjak, handig glijdt hij langs Wout Weghorst of een ander, in zekere zin ongrijpbaar. Noa Lang kan dat ook, slingerend tegenstanders achter zich laten, al heeft hij een iets andere stijl. Ook Lang is in vorm. Nederland heeft wapens.
Summerville speelde een belangrijke rol in de groepsfase, net als Brobbey. Twee doelpunten uit twee pogingen. De efficiëntie van het tweetal is ongekend. Eén assist bovendien, en betrokkenheid bij ander gevaar. Summerville beheerst de kleine ruimte. In hem woont nog de straatvoetballer, en dat is nodig in de wedstrijd tegen Marokko, waar het straatvoetbal nog dichter bij de spelers ligt.
Op links is Cody Gakpo sterk, al is hij vooral dreigend als hij iets meer ruimte geniet. Bij Gakpo zit ook het voetbal overstijgende drama. Gakpo, zo meldde de KNVB zaterdag, blijft bij de groep, nadat zijn vriendin op Instagram bekend had gemaakt dat hun kindje was overleden tijdens de zwangerschap. Een enigszins vergelijkbaar drama voltrok zich tijdens het EK van 2008, met het kindje van het gezin Boulahrouz. Toen werkte het leed door in de selectie.
Bondscoach Marco van Basten wilde dat de speler naar huis vertrok om het leed in familiekring te verwerken, maar de andere internationals verweten Van Basten een gebrek aan empathisch vermogen. Boulahrouz speelde, Oranje droeg rouwbanden en verloor na verlenging de kwartfinale van de Russen. Gakpo is zeer populair in de groep, ook door zijn voortrekkende rol in de geloofsbelijdenissen van de selectie. De groep zegde hem alle steun toe.
Maandag dus (03.00 uur dinsdagmorgen in Nederland), voetballen in Monterrey. Nederland zal voor het eerst de hitte van het WK voelen, na twee duels in een gekoeld, overdekt stadion (Dallas en Houston) en eentje in de regen van Kansas City. Een duel in een bedwelmend mooi stadion, met uitzicht op het gebergte.
Veel Mexicanen hebben vrij gekregen van de gouverneur van de deelstaat waarvan Monterrey de hoofdstad is, om het voetbal en het leven samen te vieren op de dag van de door Mexicanen nog altijd betreurde strafschop voor Oranje op 29 juni 2014, in de achtste finale van het WK in Brazilië. Volgens menigeen is de boosheid gesleten en is de herdenking vooral een gimmick.
Het gaat echt beginnen. De aanloop was succesvol, maar het gaat om de sprong. De aanloop is meestal wel cruciaal voor het welslagen van de sprong, waarbij de sprong de tweede fase van het toernooi voorstelt. De 5-1 tegen Spanje bij de ouverture in 2014, met de zweefkopbal van Robin van Persie, gaf zuurstof en zelfvertrouwen aan het elftal, destijds met veel spelers uit de eredivisie.
Ze waren door Louis van Gaal perfect voorbereid. Hij had ze voorgehouden wat ze konden. Het was een onvergetelijke wedstrijd, de eerste poulewedstrijd tegen de wereldkampioen. Maar toch: de meest legendarische verhalen ontstaan in de tweede fase van het toernooi, als het knock-out is.
Dennis Bergkamp met zijn miraculeuze doelpunt tegen Argentinië in de kwartfinale van het WK in 1998 in Frankrijk. Wesley Sneijder in Zuid-Afrika met twee kopballen tegen Brazilië in 2010. Giovanni van Bronckhorst met zijn wiskundig bemeten, diagonaal inslaande schot tegen Uruguay in de halve finale op datzelfde WK, Tim Krul als invaldoelman voor de strafschoppen tegen Costa Rica in de kwartfinale in 2014. De tweede fase bepaalt het succes voor een topland als Nederland.
In het snoeihete Fortaleza dreigde in 2014 de uitschakeling tegen Mexico. De iconische waarde van de kopbal van Van Persie tegen Spanje zou in dat geval enigszins gedevalueerd zijn, maar vlak voor tijd schoot Sneijder uit zijn slof en in de blessuretijd versierde Robben de strafschop waarover ze tegenwoordig in Mexico nog pseudo-boos zijn.
Zo heeft alles met alles te maken in het voetbal. Sneijder was in 2014 getergd door Van Gaal, die hem een jaar eerder zijn aanvoerdersband had ontnomen, omdat hij beter en fitter moest zijn. Sneijder nam de uitdaging aan. Hij was niet zo goed als in 2010, maar goed genoeg om de lanceerinstallatie te zijn van de ontketende Arjen Robben.
En dan is er vanaf nu nog de kans op penalty’s. Ja, strafschoppen, de grote breker van menig Nederlands voetbalhart. Of het nu eens goed gaat? Wie weet. Marokko versloeg op het vorige WK Spanje in de achtste finales na strafschoppen, met een heldenrol voor doelman Bounou. Het zou best weer zover kunnen komen, want er zal vermoedelijk weinig kwaliteitsverschil zijn.
Het is dus de wedstrijd van de afsprong. Van de mislukte, niet meer te herstellen sprong, of van de prachtige afstand die het vertrouwen en de rust geeft voor verbetering in verdere pogingen. Verbetering is het toverwoord van de selectie, die de vrijwel ideale combinatie is van jeugd en ervaring. Het zelfvertrouwen is aanwezig bij de ploeg. Aanvoerder Virgil van Dijk weet dat de eventuele WK-finale op 19 juli zijn honderdste interland zal zijn. Niet dat Nederland per se de finale bereikt, maar hij weet het wel. Het zit in zijn achterhoofd, het geeft hem kracht.
Denzel Dumfries tikt op een zilveren schaal, in een door de KNVB gedistribueerd filmpje na het duel met Tunesië. Zijn beloning van de bond voor 75 interlands. Dumfries vertelt over zijn droom. Hij geeft met de vingers aan hoe dicht de ploeg bij succes is. Een klein stukje. Dumfries is meer dan wie ook de vleesgeworden droom in het voetbal, door altijd te geloven in een loopbaan als prof, zelfs toen hij de enige was die dat kon geloven. Naast hem in de kleedkamer is nog net Frenkie de Jong te zien, die meer aangeboren talent had, voor wie die droom veel realistischer was.
Samen vormen ze die ene collectieve droom, een legpuzzel van individuele wensen. Het applaus volgt na de toespraak van Dumfries. Af en toe verschijnen filmpjes uit de bubbel van Oranje. Ze zijn een grote familie. Ze steunen elkaar, in vreugde en verdriet. En uiteindelijk moet dat leiden tot succes. Waarbij één concrete vraag sowieso interessant is: wat gebeurt er met het vijfde schot van Brian Brobbey tijdens het WK?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant