Steeds minder mensen willen pleegouder worden. Vorig jaar kwamen er ruim 1.400 nieuwe pleegouders bij, tegen bijna 1.800 een jaar eerder. Volgens Jeugdzorg Nederland haken mensen onder meer af doordat pleegzorg veel tijd vraagt, kinderen zwaardere problematiek hebben en het beeld is veranderd door ‘Vlaardingen’.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over jeugdzorg en de toeslagenaffaire.
Ook neemt de belangstelling onder gezinnen flink af om een kind op te nemen dat niet thuis kan wonen. Vorig jaar vroegen zo’n 5.500 potentiële pleegouders informatie op; een jaar daarvoor waren er nog 7.700 belangstellenden, zo blijkt uit de maandag gepubliceerde Monitor Pleegzorg van branchevereniging Jeugdzorg Nederland.
Het past in een ontwikkeling die zich alleen maar lijkt te versnellen. Het aantal pleegouders en de belangstelling ervoor daalt al meer dan tien jaar. In 2015 kwamen er nog ruim 2.900 nieuwe pleegouders bij. Sindsdien is het aantal pleegouders gedaald van ruim 18 duizend naar een kleine 14 duizend. Bij hen wonen 15 duizend kinderen.
‘Zorgwekkend’, noemt een woordvoerder van Jeugdzorg Nederland de afnemende belangstelling. ‘Als een kind uit huis wordt geplaatst, is het wenselijk dat het zo ‘thuis’ mogelijk opgroeit, en dat is in een pleeggezin.’ Vanwege de tekorten wachten nu bijna negenhonderd kinderen op een geschikt pleeggezin. Door een gebrek aan pleeggezinnen is het bovendien lastiger om een passende plek voor een kind te vinden.
Bijna de helft van het aantal pleegkinderen woont, al dan niet tijdelijk, bij een gezin uit hun netwerk, bijvoorbeeld bij een oom en tante. Dat heeft de voorkeur boven een zogenoemd bestandspleeggezin, een gezin dat zich heeft aangemeld bij een van 29 pleegzorgorganisaties om voor hen onbekende kinderen op te vangen als het nodig is.
De overheid kan kinderen bij hun ouders weghalen als wordt geoordeeld dat het daar niet veilig voor hen is of als ze daar in hun ontwikkeling worden bedreigd. De laatste jaren is de overheid terughoudender geworden met het ingrijpen in gezinnen, blijkt uit recent onderzoek. Dit komt onder meer doordat steeds duidelijker is geworden dat een uithuisplaatsing al kwetsbare kinderen extra kan beschadigen. In de praktijk betekent dit dat de kinderen die uit huis worden geplaatst gemiddeld zwaardere problemen hebben.
Pleegouders worden gezien als de supervrijwilligers in de jeugdzorg; zij vangen kinderen op voor een onkostenvergoeding. Ondertussen wordt er steeds meer van hen gevraagd, bijvoorbeeld ook dat zij goed contact onderhouden met de biologische ouders van de pleegkinderen.
Pleegzorg Nederland noemt daarnaast ook maatschappelijke ontwikkelingen die leiden tot minder pleegouders. ‘Pleegouder zijn kost meer tijd, terwijl veel mensen juist minder tijd hebben, bijvoorbeeld omdat ouders meer uren werken’, zegt de woordvoerder. ‘Daarbij is de samenleving individualistischer geworden.’
Ook denkt de woordvoerder dat de publiciteit rond het Vlaardingse pleegmeisje kan meespelen – zij werd zo ernstig mishandeld door haar pleegouders dat zij de rest van haar leven afhankelijk is van zorg. ‘Daarvoor oogstten pleegouders louter lof, nu is er toch een ander beeld van pleegouders ontstaan.’
Daarbij beginnen steeds meer pleegouders een gezinshuis. Gezinshuisouders zijn, in tegenstelling tot pleegouders, betaalde professionals die meerdere kinderen in hun huis opvangen. Eerder was er kritiek op het gebrek aan controle op zulke gezinshuizen. De verdenking is dat sommige gezinshuisouders het vooral om het geld doen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant