is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Laten we eerlijk zijn. We vinden Gianni Infantino bijna allemaal een gladjakker, zo’n gewiekst, sluw persoon met onbetrouwbare trekjes. Maar hij heeft een lekker WK’tje georganiseerd met zijn Fifa-vrienden.
Ja, de wedstrijden zijn op ridicule tijden in Nederland, maar wie volhoudt, krijgt ook wat: snel voetbal, veel doelpunten, zinderende ontknopingen. En de toneelschool is opeens gesloten, nu over de grond rollende spelers na behandeling een minuut aan de kant moeten blijven. Voetballers zijn weer voetballers, geen derderangs acteurs. Dat daaraan niet eerder is gedacht. Het had ons jarenlang irritatie kunnen besparen.
De boeiende laatste dans van Lionel Messi en Cristiano Ronaldo loopt als een rode staalkabel door het toernooi. Ik weet wel wie beter is, maar daar gaat het nu even niet om. Ronaldo is soms het blok aan het been van Portugal, terwijl Messi het elixer is van Argentijns leven. Ronaldo wil liefst elke minuut voetballen om alle statistieken te verpulveren. De eenling en het team. Messi is helemaal niet bezig met cijfers. Hij is de eenling in het team.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De Amerikanen in de straat genieten volop, zeker van Oranje. Ze sluiten zich aan bij lange marsen en verstaan niets van Yves Berendse cum suis, en dat is maar goed ook. De uitbreiding naar 48 landen is folklore. Als u vooraf de beste 32 had mogen invullen, had u er zelfs na een avondje stappen zeker 28 goed voorspeld. De uitschakeling van Turkije en Uruguay is verrassend. Kaapverdië, Zuid-Afrika en Democratische Republiek Congo vallen positief op, als teken van groei van het Afrikaanse voetbal. Maar daarvoor zijn 72 duels gespeeld. Het is als in de supermarkt. Je hoeft pas iets te hebben in de laatste twee rijen. Maar verdorie, wat is dat lekker in rij één tot en met zes. Gooi de kar maar vol.
Dan nog een paar tips voor ons aller gladjakker. Weg met die drinkpauzes, tenzij het echt warm is, zoals maandag tijdens Nederland - Marokko. Telkens de strijd onderbreken doen Amerikanen maar in hun eigen sporten, maar niet in die van ons. Nederlanders, die sowieso niet houden van drinkpauzes, floten van afkeuring en dat gebeurt nu bijna voortdurend, zeker bij normaal weer.
De nummers drie vergelijken om van 48 landen op onnatuurlijke wijze naar 32 te komen, slaat nergens op. Terug naar 32 of door naar 64, dan 128 en tenslotte 256. O nee, zo veel leden zijn er niet bij de Fifa. De scheidsrechters lijken de grote landen te bevoordelen en laten soms te veel toe. De ontluistering van Marcelo Bielsa, god van het gilde voor menig trainer, ging gepaard met de afgang van Uruguay, dat schopte naar alle Spaanse benen die bewogen.
Uitgerekend Iran, dat twee doelpunten zag afgekeurd met zo’n minimaal buitenspel dat het bitter was, diende het toernooi te verlaten. Sneu dat Infantino, ondanks het feit dat de schoot van Trump zijn favoriete zitplaats is, geen fatsoenlijke behandeling voor de Iraanse ploeg kon regelen.
Op naar Nederland - Marokko, maandagnacht (bij u). Een mevrouw, onderweg naar speelstad Monterrey, droeg op haar T-shirt de tekst dat ze voetbal alleen leuk vindt als beide teams plezier hebben. Zo is het precies. Voetbal is een spel. Dat vergeten we soms met zijn allen, mede door al die fratsen van onze gladjakker.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.