is tv-recensent voor de Volkskrant.
Een adembenemend shot van eeltige tenen in leren sandalen. Monotoon gezang. Een trillende hand vol levervlekken houdt een loep boven een gebedsboekje.
Vlak voor de voetbalprogrammering de NPO in zijn wurggreep neemt, dompelt Eus zich in Kloostergasten onder in het leven van de Vlaamse karmelieten. Acht kloosterbroeders die vrijwel onafgebroken op hun tong bijten om hun zielenroerselen rechtstreeks bij de Schepper te parkeren. ‘Geen gemakkelijk bestaan’, zegt een 94-jarige broeder, die na zeventig jaar zwijgen weet waarover hij spreekt.
Aan de steiger onder mijn raamkozijn meert een bootlading Britse lads af in de bloedhitte. Engeland-Panama vanavond. De hemel kleurt Snollebollekes-oranje, een onweersbui kondigt zich grommend aan. De lads joelen, stompen de lucht met hun vuisten. Tijd voor ontlading.
Hoe raak je spanning kwijt? Eus vertelt broeder Martin dat hij op ramkoers ligt met een midlifecrisis. Door een jeugd vol tegenslag kan hij zich niet verenigen met het geluk dat hem als volwassene is toebedeeld. ‘Onrust is een kompaan van mij.’
Na afloop van Kloostergasten sprint ik in het knetterende onweer naar The Old Bell, een Engelse pub op het plein achter mijn huis. Ik hoop mee te liften op de decharge van kletsnatte Britten voor een beamer, mijn hittefrustratie te lozen bij een voetbalwedstrijd die wél op een christelijk tijdstip aftrapt.
Als schrijver jaagt Eus zijn emoties het toetsenbord in. Als broeder wendt Martin zich tot gebed, waarna God zijn zorgen uit handen neemt. Als voetbalsupporter van middelbare leeftijd kiepert een Brit met een tribal in zijn nek zijn tafelgenoot met stoel en al omver.
Voor me zit een gen Z-lad in een Engels voetbalshirt. In een geknakte houding waar hij over twintig jaar spijt van krijgt, kijkt hij onafgebroken voetbalfilmpjes op TikTok, het scherm voor zijn neus negerend. Het gros van de toeschouwers ouwehoert dwars door de wedstrijd heen. Pas als hun team eindelijk scoort, schieten ze als één man omhoog. ‘We love you England, we do!’
Ik denk aan broeder Martin, die vertelde over de heilige Teresa van Avila. Zij raakte tijdens haar gebed zo in extase dat ze begon te zweven. Toen Eus de broeder vroeg of hij dit zelf ook heeft ervaren, lachte hij zenuwachtig: ‘Extase, dat is niet voor iedereen.’
Na afloop van de wedstrijd dwarsboomt mijn irritatie elk gevoel van verlichting. Broeder Martin die zijn leven in dienst stelt van gebed, zonder een ultiem hoogtepunt te verwachten. En dan deze Britten, die voor het thuisfront op Snapchat vastleggen hoe ze een paar keer ‘World Cup olé olé’ loeien, om nog voor het fluitsignaal naar buiten te lopen.
Extase kent geen afsnijroute, zo blijkt maar weer.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant