De lezersbrieven! Over plaknachten en smeerpalen, tips tegen de hitte, zelfhulpliedjes, moeite om rond te komen, solidariteit, de stilterevolutie, misinformatie en alcohol.
Onwillekeurig kijk ik naar de bovenkant van mijn tablet: 33 graden. Een klik verder: ‘gevoelstemperatuur 40 graden’. Een normale dag hier in de Filipijnen, waar ik inmiddels al meer dan tien jaar woon. Vaak is het nog warmer, zelden koeler.
Ik keek omdat ik bij een foto-onderschrift las: ‘Voor twee stratenmakers is het shirt uittrekken het hoogst haalbare’. Ik heb hier al veel gezien, maar nog nooit dat bouwvakkers met ontbloot bovenlijf op het heetst van de dag straten bestraten of daken leggen. Integendeel, er is vrijwel geen stukje blote huid zichtbaar. Lange mouwen, lange broeken, gezichtsbedekking en hoofddeksels zijn de norm: de enige manier om dag in, dag uit ongeschonden onder een tropenzon te werken.
Het staat een beetje model voor het verschil tussen Nederlanders, die af en toe een paar dagen tropische temperaturen meemaken, en de inwoners hier, die daar 365 dagen per jaar mee omgaan. Misschien zouden overheden er verstandig aan doen hun hitteadviezen niet alleen op theoretische modellen te baseren, maar ook eens te kijken naar de praktijk in werkelijk tropische gebieden.
De ervaring van een beleidsambtenaar tijdens een drieweekse vakantie in het Thaise Pattaya lijkt daarvoor een wat te magere basis.
Jan Eikenboom, Cebu City (Filipijnen)
In het AD lees ik dat Angela de Jong ‘plaknacht’ het goorste woord uit de Nederlandse taal vindt. In het artikel ‘Weren, kleren en gratis smeren’ lees ik een woord dat plaknacht op de hielen zit: ‘smeerpaal’.
Gerard Mensink, Zeist
Mijn tip voor individuele verkoeling is de volgende: sluit je op in het toilet met een boek, laptop of tablet. Ga rustig zitten (met de broek aan) en trek ieder half uur het toilet door. Het water in de stortbak is wel 10 graden koeler dan de omgeving en functioneert precies als het water in een radiator van de verwarming, maar dan omgekeerd. Het kost wat (drink)water, maar minder dan de kosten van een airconditioner.
Jan van Maanen, Lent
Code Rood. Blijf binnen. Veel activiteiten afgelast. Scholen dicht. Meer ziekenhuisopnames. Risico voor ouderen, baby’s en kwetsbaren. Werk thuis. Protocollen. Waar doet me dat ook weer aan denken?
Arjan de Roon, Elst
Bij alle berichtgeving over wat te doen tegen de extreme hitte valt me één ding op. Het gaat alleen maar over lapmiddelen: airco’s, ventilatie, binnenblijven. Het gaat niet over de oorzaken van de klimaatverandering die deze hittegolf met zich meebrengt: vervuilende industrie, benzine-auto’s, vliegverkeer. Laten we daar wat meer aandacht aan schenken. Zodat het niet nog erger wordt.
Hans Metz, Haarlem
In ons huishouden zijn egocentrische songteksten vaak onderwerp van gesprek. Of vooruit, een voortdurende ergernis. Liedjes gaan tegenwoordig nagenoeg altijd over het – veelal getormenteerde – ik. Onderzoek bevestigt deze observatie.
Het onderzoek had dan wel geen betrekking op Nederland, ook Hollandse liedjes bevatten veel ‘ik’, ‘mij’ en ‘mijzelf’ en gaan over gevoelens, trauma en zelfonderzoek. Wij noemen ze ook wel zelfhulpliedjes. Zo is Froukje ‘bang voor een nieuwe dag’ en danst ‘tot de pijn verzacht’. Meau gaf iemand ‘een stukje van mij’ tot een onverlaat het kwijtraakte. Joost Klein komt ‘het liefst nooit (...) meer neer’, want ‘het verleden doet zeer’.
Je zou denken dat het huidig tijdsgewricht voldoende inspiratie geeft voor een vurig protestlied in de traditie van Boudewijn de Groot of Robert Long. Hoe dan ook, wij raken verveeld door al dat ge-ik. We willen weer eens een Over de muur van Klein Orkest. Ja, zelfs Zwart wit van Frank Boeijen, ook al verstaan we niet wat hij zingt. Tot die tijd gaat de volumeknop bij elk zelfhulpliedje omlaag.
Martje Blom, Arnhem
Volgens het Nibud hebben steeds meer Nederlanders moeite om rond te komen. Maar wat bedoelen we daar precies mee?
Vroeger vergeleek je jezelf met de buren. Als de buurman een nieuwe fiets kocht, wilde jij ook een nieuwe fiets. Dat heette in Engeland Keeping up with the Joneses.
Tegenwoordig zijn de Joneses vervangen door influencers. Je vergelijkt je badkamer niet meer met die van de buren, maar met een villa op Bali. Je vakantie niet meer met die van je collega, maar met iemand die permanent in businessclass lijkt te wonen. Dat is een wedstrijd die niemand kan winnen.
Natuurlijk is er stille armoede, maar loop op een zonnige dag langs het strand. Terrassen vol. Boten vol. Mensen met ijsjes, kinderen die spelen. Niemand lijkt bezig met een Nibud-rapport. Misschien maken meer mensen zich zorgen. Maar misschien komt dat ook doordat we zijn gestopt met het bijhouden van de buren en zijn begonnen met het bijhouden van uitzonderingen.
En uitzonderingen zijn per definitie moeilijk bij te houden.
Piet Post, Arnhem
De Fifa heeft voetbalclubs verplicht om bij een internationale verkoop van een speler 5 procent van de transfersom als solidariteitsbijdrage te bestemmen voor de clubs waar de voetballer voor zijn 23ste actief was. Ook voor de kleine amateurclubs die de speler vanaf zijn 12de begeleid en opgeleid hebben. Een eerlijke regel die leidt tot een beetje nivellering van het grote geld.
Wat zou het mooi zijn als dit initiatief werd overgenomen op meer terreinen van onze maatschappij. Alle mensen die op een hoge positie veel verdienen hebben dat immers ook te danken aan hun opleiding.
Stel dat bijvoorbeeld invloedrijke werkgeversbonden als VNO-NCW bedrijven serieus zouden stimuleren om een bepaald percentage van de hoge bonus aan een CEO te storten in een solidariteitsfonds voor het onderwijs dat met name bestemd is voor scholen in achterstandswijken.
Het zou kunnen helpen om de kloof tussen arm en rijk iets te verkleinen, en wie weet welke talenten het gaat opleveren. En niet alleen voetbaltalent.
Det van Gils, Kwadijk
Een nooit genoemd aspect van het exponentieel oprukken van groene stroom is de toenemende rust die elektrificatie realiseert in de openbare ruimte. Elektrische auto’s en scooters maken nauwelijks lawaai. En nu maar hopen dat die elektrificatie zich ook gaat uitstrekken tot al die apparaten die met hun decibelkolereherrie de dagelijkse rust in de openbare ruimte nog grondig bederven: motormaaiers, strimmers, bladblazers, motorzagen, bushmasters.
Het geluid van al die verbrandingsmotoren produceert zoveel decibel dat de gebruikers van die apparaten gehoorbescherming moeten dragen. De omgeving krijgt al die herrie gratis, ongevraagd.
Ludo Grégoire, Leiden
De negatieve reactie van Rutger Pontzen over de jubileumtentoonstelling in het Van Abbemuseum roept in mij een groot verlangen op naar de tentoonstelling te gaan kijken. Eindelijk weer eens een tentoonstelling zonder samenhangend ‘verhaal’, geen kunstwerken die een ‘dialoog’ met elkaar aangaan, geen tentoonstelling die allerlei waan- van- de-dagproblemen ‘bevraagt’.
Curatoren moderne kunst die zich veel te veel macht hebben toegeëigend en doen alsof zij de kunstenaars en de kunstwerken hun materiaal zijn, recensenten die daar klakkeloos in meegaan zijn er al veel te veel. Toen aan Degas ooit gevraagd werd waaraan een goede tentoonstellingsmaker moest voldoen, antwoordde hij: ‘Soyez bon tapissiers’ (‘Blijf bij je eigen leest’). Knoop dat in uw oren, curatoren en recensenten.
Frank Tarenskeen, beeldend kunstenaar, Nijmegen
Deze week zag ik The Imitation Game, over het breken van de Enigma-code. Toen viel mij op dat er een jongetje kranten staat te verkopen en daarbij luidkeels roept: ‘laatste nieuws’, ‘vers van de pers’. Daar kwam het interview met onderzoeker Dian van Huijstee bij over misinformatie. Kan dit baantje opnieuw in het leven worden geroepen, nu roepend: ‘Nieuws van verschillende kanten belicht’, ‘experts aan het woord’, ‘politiek gefactcheckt’.
Jochem Borst, Dordrecht
‘Alcohol is niet meer normaal’, kopt de Volkskrant vrijdag. Na de krant helemaal doorgelezen te hebben, kun je ook gewoon concluderen: wat is hier eigenlijk nog wel normaal?
Jaap Cornelissen, Ermelo
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant