Onlineplatform Letterboxd, al jaren geliefd onder filmfanaten, heeft sinds kort ook een eigen videotheek. En dat is méér dan een leuke gimmick, zo bewijst bijvoorbeeld de onvergetelijke Canadese thriller Red Rooms.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Weinig dingen zo frustrerend als een film die lovende recensies krijgt, maar waarbij het jaren duurt voordat je die in Nederland (legaal) kunt zien. De Canadese thriller Red Rooms ging al in 2023 in première op enkele filmfestivals en werd door Amerikaanse filmcritici in 2024 lovend onthaald. Maar in Nederland kwam de film maar niet uit: niet in de bioscopen en niet op de streamingdiensten.
Maar ineens is daar hulp uit onverwachte hoek, van onlinefilmplatform Letterboxd. Deze app en website is al jaren een geliefd toevluchtsoord voor cinefielen, waar ze onder meer een filmdagboek kunnen bijhouden, recensies kunnen schrijven en talloze (kijk)lijstjes kunnen samenstellen.
Het platform heeft inmiddels miljoenen gebruikers en, volgens entertainmentvakblad Variety, een geschatte waarde van tientallen miljoenen dollars.
Sinds afgelopen november heeft Letterboxd een nieuw lokkertje voor de fanatieke cinefiel: een heuse digitale videotheek die beschikbaar is in ruim twintig landen, waaronder Nederland. Nu is het nog te vroeg om te spreken van een daadwerkelijke terugkeer van de videotheek, maar dat er afgelopen jaar in onder meer Amsterdam en Utrecht zowaar weer twee van dit soort zaken zijn geopend, toont aan dat er wel degelijk een (vooralsnog bescheiden) behoefte is aan iets anders dan het onoverzichtelijke aanbod van de streamingdiensten.
Letterboxd Video Store is vooralsnog alleen digitaal en mikt vooral op strenge curatie. Het platform heeft het zelf over specifieke aanbevelingen, zoals die van de videotheekmedewerkers van weleer. Uit de aankondiging: ‘Zie het als een verzameling zorgvuldig samengestelde films, in plaats van eindeloos door lijstjes te scrollen zonder te kunnen kiezen wat je wilt kijken.’
De digitale videotheek biedt daarom slechts een twintigtal titels aan, met enkele oude klassiekers (zoals Les quatre cents coups (1959)), een paar recente, goed ontvangen arthousefilms (zoals The Voice of Hind Rajab (2025)) én vooral veel tot voor kort onontdekte pareltjes van boeiende nieuwe regisseurs (zoals de absurdistische animatiekomedie Lesbian Space Princess en de sterke tragikomedie Pools).
Het is vooralsnog een bescheiden maar sympathiek initiatief, omdat de videotheek vooral grotendeels onontdekte films aanbiedt van onafhankelijke makers.
De Video Store bleek bovendien direct een meerwaarde te hebben: de geweldige horrorfilm It Ends (over een groep tieners die vast komt te zitten op een eindeloze weg) werd eind 2025 een paar weken lang exclusief gedistribueerd door Letterboxd en krijgt nu alsnog een bioscooprelease; studio Neon kocht de film aan nadat die op Letterboxd succesvol was geweest. Dat betekent helaas wel dat It Ends weer uit het digitale schap werd gehaald, maar de film stond in ieder geval op de kaart.
Gelukkig heeft de videotheek sinds kort wel de Canadese thriller Red Rooms in het aanbod, te huur voor een paar euro. Dat niemand deze film in Nederland heeft uitgebracht, valt op het eerste gezicht best te begrijpen. Red Rooms is, zeker in het eerste deel, een wat ongrijpbare film, met een ongrijpbare hoofdpersoon.
Deze Kelly-Anne (een verbluffende rol van Juliette Gariépy) werkt parttime als model in Montreal en vult haar nachten met het spelen van onlinepokerspelletjes. Die wint ze absurd vaak, omdat ze een feilloos oog heeft voor andermans emoties. Zelf heeft ze die niet (of heeft ze die volledig uitgeschakeld), en zo sleept ze bakken met geld binnen. Maar ze oogt vooral eenzaam, in haar dure maar kille appartement.
En toch heeft Kelly-Anne wel degelijk iets waardoor ze ‘aan’ lijkt te gaan: de rechtszaak tegen een man die mogelijk drie jonge vrouwen heeft gemarteld en vermoord. Die gruweldaden zijn vastgelegd en uitgezonden op het darkweb, waar mensen er krankzinnige bedragen voor overhebben om daar getuige van te zijn (de zogenoemde ‘red rooms’ uit de titel).
De mogelijke moordenaar staat nu terecht voor een jury, en Kelly-Anne zit in de zaal elke minuut van de zaak onbewogen te observeren.
Wat begint als een rechtbankthriller, ontvouwt zich gaandeweg steeds meer als een angstaanjagend portret van een sociopaat, die helemaal vastzit in haar eigen internetrealiteit.
Maar Red Rooms is óók een sterke aanklacht tegen de algehele obsessie met waargebeurde misdaden, waarbij het publiek door middel van series, films en eindeloze rechtbankverslagen vol details álles wil meekrijgen over de gruwelijkste zaken. Gruweldaden worden daarmee haast een gewild publiek bezit; ze worden door sommige film- en seriemakers bijna verheerlijkt (wat bijvoorbeeld een veelgehoorde kritiek was op de Monster-series van Ryan Murphy over seriemoordenaars als Ed Gein en Jeffrey Dahmer).
Red Rooms, met een Kelly-Anne die zich steeds gekker lijkt te gaan gedragen, laat perfect zien wat er gebeurt als dit soort obsessies met waargebeurde misdaden te ver doorslaan. Het is geen film vol gemakzuchtige schrikmomenten, maar een akelige, die steeds dieper onder de huid kruipt. Geen standaard bloederige horror, maar sluimerhorror: een nachtmerrie die zich angstaanjagend langzaam ontvouwt. Wat we níét zien in Red Rooms, maakt alles eigenlijk alleen nog maar enger.
Het is een huiveringwekkende film die lang nadreunt, maar wél helemaal van deze tijd is. Dat het niet de makkelijkst te verkopen titel is, valt te begrijpen, maar dat we twee jaar moesten wachten tot hij in Nederland uitkwam, is doodzonde.
Gelukkig is er dan toch weer die good old videotheek, zij het in een nieuw jasje. Laat de Letterboxd Video Store daarom maar de opmaat zijn naar meer: hup, zo snel mogelijk terug met die ouderwetse videotheken!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant