Kojo Peprah Oppong (22) is de eerste international van Ghana afkomstig van de voetbalschool van Piet de Visser. Morgenavond speelt hij mogelijk tegen Engeland. Joshua, zoon van verslaggever Willem Vissers, trainde tien jaar geleden een week met de ontluikende ster. Hoe was dat?
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Op de foto tussen al die jongens van een jaar of 11 staat één wit, schriel ventje. Het is onze zoon Joshua, destijds 9 jaar. Hij is trainingsgenootje voor een week op de Attram De Visser Soccer Academy in Accra, en een van de andere jongens is Kojo Peprah Oppong, nu international van Ghana op het WK. In de gewonnen wedstrijd tegen Panama bleef hij op de bank, maar dinsdag krijgt de centrale verdediger mogelijk een rol in het afstoppen van Harry Kane van Engeland.
‘Wat een mooie foto’s’, zegt Oppong aan de telefoon, vanuit het trainingskamp van Ghana in Rhode Island, als hij beelden van rond de jaarwisseling 2015-2016 via de app krijgt toegestuurd. Hij heeft weinig foto’s uit zijn jeugd. ‘Ja, ik weet nog dat dat jongetje uit Nederland met ons trainde.’ Dit is het verhaal over de reis van een Ghanese jongen, vanuit het niets naar de top van het voetbal, over de voetbalschool van de 91-jarige scout Piet de Visser in Accra, en over hoe tal van lijnen leiden naar het WK.
Toen Oppong in 2023 zijn eerste stappen buiten Ghana zette en arriveerde in zijn appartement in Zweden, als aanwinst van Norrköping, zag hij een stalen machine staan op de badkamer, en in de kast stond een apparaat met een slang. Hij belde met zijn zaakwaarnemer, de Nederlander Rens Meijer. ‘Laten we even videobellen’, zei Meijer, ‘dan kan ik het misschien uitleggen.’ Dat kon hij. ‘O, dat witte ding is een wasmachine. En dat andere een stofzuiger.’
‘Ja, het was wennen, die eerste tijd in Zweden. Sneeuw, het weer, alles was anders. Gelukkig was ik met Stephen (Bolma), ook van de voetbalschool.’
Het mogen verblijven op de academie is de droom van menig Ghanese jongen, maar ook van Piet de Visser. De oud-trainer en scout is na ontelbare operaties bezig aan zijn pakweg zevende leven. Hij houdt vol, al mag hij van de dokter niet meer naar Afrika. Te warm. ‘Mijn geest is scherp, maar mijn lichaam wil niet meer.’
Een jaar of twaalf geleden begon hij de opleiding met de Ghanese oud-prof Godwin Attram, om kinderen via voetbal kansen te bieden. Op de academie zitten ongeveer zeventig kinderen, die intern naar school gaan. Toen Norrköping Oppong een jaar geleden voor bijna 3 miljoen euro aan Nice verkocht, leverde dat tonnen op voor de opleiding.
Hoofdtrainer Godwin Attram ontdekte Oppong op een pleintje buiten Accra, waar ook Mohammed Kudus en andere toppers voetbalden. Attram: ‘Dertig minuten rijden van Accra. Een snelle jongen, taakbewust. Tweebenig, snel, nietsontziend in de duels.’ Oppong: ‘Ik wilde alleen voetballen.’
Hij was dolgelukkig toen de school hem aannam, voor een verblijf intern, met de strenge Attram als hoofdtrainer. ‘Als je iets niet begreep, kon hij boos zijn. Maar hij hielp ons overal mee.’ Het ritme: drie keer per dag trainen, school, eten, slapen. Met twee jongens op een kamer. Oppong: ‘Hoogstens één keer in de maand ging ik naar mijn ouders.’ De Visser: ‘Sommigen gaan in de vakantie niet eens naar huis. Op de academie kunnen ze voetballen, krijgen ze drie keer per dag te eten en hebben ze een eigen kamer.’
Attram: ‘Oppong, dat is tackelen, tweebenigheid, snelheid.’
Piet de Visser: ‘Hij was vanaf het begin de beste, mijn oogappel. Voetballen met links en rechts. Altijd serieus. Een echte karakterjongen.’
Meijer: ‘Hij heeft een vast ritme. Hij staat op, eet, gaat trainen, slaapt, eet.’
Maar hoe kwamen wij als gezin Vissers in Ghana terecht? Onze reis was een uitvloeisel van het boek Voetbal als medicijn, de door mij geschreven biografie over voormalig trainer en scout Piet de Visser. Het plan was dat ik mijn redelijk getalenteerde zoon Joshua eens wilde laten trainen in moeilijke omstandigheden. De week maakte een onuitwisbare indruk op hem. Ruim tien jaar later zegt Joshua: ‘Het bijzonderst aan trainen met die jongens was hun totale toewijding. Als ik thuiskwam van school ging ik Playstation spelen of stomme filmpjes kijken. Daar waren ze de hele dag aan het trainen, ook omdat voetbal het enige is dat ze hebben. Het is de makkelijkste uitweg uit de arme realiteit.’
Het contact met de school bleef intact. Soms met een vraag, of bij een bezoek aan een toernooi in Nederland waaraan een team meedeed. De nieuwsgierigheid groeide toen een van de spelers van de academie onlangs in een oefenduel tegen Duitsland speelde. Oersterk, harde tackles, snel, links en rechts. Hij viel uit, omdat spits Nick Woltemade zijn knie raakte. Even was daar de vrees dat hij het WK zou missen, maar hij was op tijd fit. De vraag luidde: was Kojo Peprah Oppong al op de voetbalschool toen wij er waren? Staat hij dan ergens op de foto?
Ja dus. Hij zat er destijds pas net. Mijn echtgenote Bernique en onze oudste zoon David waren mee op reis. David fotografeerde, Bernique deed af en toe een klusje en ik zat meestal naast Piet de Visser naar voetballers te kijken. ‘Piet is erg belangrijk voor me’, aldus Oppong. ‘Zonder hem was ik nu nooit op het WK geweest. Ik hoop dat hij nog heel lang leeft, zodat hij kan meemaken hoe zijn jongens doorbreken in het betaald voetbal.’
Het was een onvergetelijke week voor ons. We bezochten Elmina Castle, van waar slaafgemaakten naar Amerika werden vervoerd. Als Joshua de zee inging, keken jongens uit de buurt benauwd toe. Kon die kleine zwemmen?
Onze jongens lachten inwendig als Piet het over ‘Sjelski’ had, de club waarvoor hij scoutte (Chelsea), of als hij in de Humber (Hummer) van Attram stapte. De spelers lachten naar hun tijdelijke teamgenoot en zagen dat hij in partijtjes makkelijk een doelpunt maakte. Joshua was invaller tijdens een wedstrijd op een ongelijk veld met vrij hoog gras, waar de gieren achter het doel pas verdwenen als de bal ging rollen. Het was indrukwekkend om hem bedeesd te zien staan tussen al die na de training biddende jongens en jonge mannen, wier gezang tegen de muren weerkaatste.
Of het dan moeilijk is dat ze dan op een dag naar Zweden gaan, of naar een ander land waarvan ze niets weten? Attram: ‘Dit is wat ze willen, waar ze hun hele leven voor trainen. Als ze naar Europa kunnen gaan, gaan ze.’ Het lukte, nadat Oppong eerst was verhuurd aan Sundsvall. Bolma scheurde zijn knieband toen hij een keer terug was in Ghana. Een aantal anderen speelt al her en der in profliga’s, onder wie Kwadwo ‘Mahala’ Opoku, via Los Angeles FC naar CF Montréal.
Oppong was als jeugdspeler op proef bij PSV, maar de landskampioen wilde hem niet houden. Attram zelf was in de jaren negentig jeugdspeler bij PSV, maar hij kreeg op een gegeven moment geen vergunning meer omdat de autoriteiten dachten dat hij ouder was. ‘After rain always comes sunshine’, zei zaakwaarnemer Ger Lagendijk destijds, waarna Attram bij menig club speelde en het schopte tot international van Ghana. Nu is hij de directeur van de voetbalschool. Als alles goed gaat, bezoekt hij deze week het WK, om Oppong te aanschouwen.
Oppong heeft goede perspectieven. Op transfermarkt.com is zijn waarde inmiddels 10 miljoen euro. Volgens Meijer kon hij naar Manchester City en Chelsea, die hem dan ergens zouden ‘stallen’. Hij was vorig jaar vrijwel rond met Rode Ster Belgrado, totdat Nice zich meldde.
De kans is aanwezig dat Oppong speelt tegen de Engelsen. Hij had een beetje pech. Nice stond in de Franse bekerfinale en speelde twee duels om in Ligue 1 te blijven. Oppong arriveerde later in het trainingskamp, terwijl bondscoach Otto Addo net was vervangen door de Portugees Carlos Queiroz. Het hart van de defensie functioneerde goed onder de nieuwe trainer, die de opstelling handhaafde. Maar Oppongs tijd komt wel, misschien dinsdag al, als Ghana overweegt met drie centrale verdedigers te spelen om de Engelse aanvalskracht te stoppen.
Oppong: ‘Ik moet gewoon zorgen dat ik klaar ben als de trainer me nodig heeft.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant