De Britse premier Keir Starmer heeft aangekondigd dat hij vertrekt. Zijn waarschijnlijk opvolger is burgemeester Andy Burnham van Manchester, die afgelopen week in het parlement werd verkozen en zo een leiderschapsstrijd had kunnen ontketenen. Die wachtte Starmer niet af.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Labour-leider Starmer is twee jaar premier geweest en in korte tijd historisch impopulair geworden. Net als zijn directe voorgangers van de Conservatieve Partij, die hij ruim versloeg bij de verkiezingen in 2024, wist hij geen adequate manier te vinden om migratie over Het Kanaal te beperken en de economie te repareren, die door Brexit flinke schade heeft opgelopen.
‘De vraag was of ik de beste persoon ben om de partij te blijven leiden’, aldus Starmer vanochtend bij 10 Downing Street, nadat hij had opgesomd wat hij in twee jaar allemaal zegt te hebben bereikt. ‘De partij heeft het antwoord gegeven.’ Starmer blijft aan tot er een nieuwe leider is verkozen, hij hoopt dat dat voor het einde van de zomer het geval is.
Zeker de laatste maanden werd Starmers premierschap geplaagd door schandalen. Hij haalde Labour-mastodont Peter Mandelson terug in de politiek door hem als ambassadeur naar Washington te sturen, maar dat was een ernstige misrekening. Mandelson bleek hechte banden te hebben gehad met de veroordeelde Amerikaanse zedendelinquent Jeffrey Epstein.
Sinds begin dit jaar werd er door partijgenoten openlijk aan zijn stoelpoten gezaagd vanwege de Mandelson-affaire. In mei kwamen er desastreus verlopen lokale verkiezingen overheen, waarbij Labour geen antwoord bleek te hebben op de opmars van Reform UK op rechts en de Green Party op links. In de afgelopen maanden zijn tien ministers opgestapt uit onvrede met Starmer.
Zelf wilde Starmer lange tijd van vertrek niets weten. Ook ontbrak het Labour aan een serieus alternatief als premier, waardoor een strijd om het leiderschap uitbleef. De gedoodverfde concurrent was Andy Burnham, de burgemeester van Manchester, maar die was nog geen lid van het Lagerhuis, een voorwaarde om premier te kunnen worden.
Dat probleem is inmiddels opgelost. Parlementariër Josh Simons leverde in mei zijn zetel voor het Noord-Engelse kiesdistrict Makerfield in en Burnham stelde zich kandidaat. Vorig week won Burnham de verkiezing, vandaag treedt hij aan als parlementslid.
Als Starmer zelf niet zou opstappen, zou Burnham een leiderschapsverkiezing kunnen afdwingen als 20 procent van de Labour-parlementariërs zich achter hem zou scharen. Die verkiezing zou hij vrijwel zeker hebben gewonnen.
Het is alsnog mogelijk dat zo’n verkiezing er komt als zich nog tegenkandidaten melden. Dat Burnham de kandidaat van Reform UK in Makerfield met 20 procentpunt voorbleef, deed het geloof bij veel Labour-leden stijgen dat hij het antwoord is om de opkomst van de radicaal-rechtse partij van Nigel Farage te stoppen.
Of dat echt het geval is, zal moeten blijken. De iconische voordeur van 10 Downing Street heeft het afgelopen decennium meer weg van een draaideur: het enige antwoord van zowel Labour als de Tories op politieke tegenslag lijkt het wisselen van leider. Na het vertrek van Starmer is het Verenigd Koninkrijk toe aan de zevende premier in tien jaar tijd.
Die politieke chaos is grotendeels het gevolg van Brexit, waar de Britten dinsdag precies 10 jaar geleden voor kozen. De erfenis daarvan is niet opeens weg. Als Burnham premier wordt, zal hij moeten bewijzen dat de leiderschapswissel rond die symbolische datum ook tot echte verandering kan leiden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant