Mensen die illegaal in de EU verblijven en uit derde landen komen, moeten met de autoriteiten meewerken en het grondgebied van de EU verlaten. Als er een risico is dat ze onderduiken of als ze een veiligheidsrisico zijn, kunnen ze worden vastgezet en vervolgens naar hun land van herkomst worden teruggebracht. Dat staat in de terugkeerwet die het Europees Parlement heeft aangenomen.
Binnen de regels van de goedgekeurde wet worden grondrechten en het internationaal recht, waaronder het beginsel van non-refoulement en het verbod op collectieve uitzettingen, volledig gerespecteerd. Het nieuwe beleid bepaalt dat een niet-EU-burger die zich illegaal in een EU-land bevindt en waarvan de autoriteiten hebben beslist dat die terug moet keren, verplicht is om onmiddellijk of binnen bepaalde tijd te vertrekken.
Wie niet zelf meewerkt aan terugkeer kan worden vastgezet om vervolgens onder dwang terug te gaan naar het land van herkomst, aldus de Europarlementariërs. Ook illegale personen met het risico op onderduiken of met een veiligheidsrisicokunnen worden vastgezet. Deze hechtenis moet worden bevolen door een administratieve of gerechtelijke instantie en kan maximaal 24 maanden duren.
Een verlenging van maximaal zes maanden is mogelijk als de situatie verandert, er nieuwe informatie aan het licht komt of de samenwerking met een derde land verbetert. Als een illegale persoon naar een ander EU-land verhuist, kan daar een nieuwe detentieperiode volgen. Lidstaten mogen ook eisen dat de persoon zich geregeld meldt of op één plek verblijft. Ook mogen alternatieven worden ingezet, zoals elektronische monitoring of financiële druk.
Om snellere terugkeer te bevorderen mogen EU-landen zelf onderzoek doen. Het kan gaan om huiszoekingen of het doorzoeken en in beslag nemen van persoonlijke bezittingen en elektronische apparaten. Uiteraard moet er dan een gerechtelijke of administratieve machtiging zijn. In alle gevallen moeten de grondrechten worden nageleefd. Ook gelden altijd de waarborgen en rechtsmiddelen volgens EU-recht en nationaal recht.
Om het beleid mede mogelijk te maken, moeten er ook afspraken met derde landen worden gemaakt. Het aangenomen pakket voorziet in het sluiten van akkoorden met landen over ‘terugkeerhubs’. Dit zijn plekken in niet-EU-landen waar illegalen worden opgevangen voordat ze teruggaan naar hun land van herkomst. EU-landen mogen zelf akkoorden met derde landen over terugkeerhubs sluiten.
Voor minderjarigen zonder ouders of begeleiders geldt een uitzondering: zij mogen niet naar terugkeerhubs worden gestuurd. Overeenkomsten met derde landen mogen alleen worden gesloten als die landen de mensenrechten, het internationaal recht en het beginsel van non-refoulement eerbiedigen. Voordat een dergelijk akkoord in werking treedt, moet een EU-lidstaat de Europese Commissie en de andere EU-lidstaten ervan op de hoogte stellen.
‘Mensen verwachten terecht dat wie geen recht heeft om hier te blijven, terugkeert naar zijn land van herkomst,’ zegt Europarlementariër en rapporteur Malik Azmani (VVD), ‘Daarom had ik één duidelijke prioriteit: Europa moet effectieve, realistische oplossingen leveren om weer grip te krijgen op migratie. Hier heb ik me hard voor gemaakt. En vandaag, na bijna twintig jaar stilstand, is het gelukt. Terugkeer is het sluitstuk van het Europese migratiesysteem: het laatste puzzelstukje is gelegd. Europa levert.’
Europees Parlement akkoord met terugkeerwet(@Gemini-AI-impressie)
Source: Fok frontpage