Argentinië-Algerije Voor een carrière die na de wereldtitel in 2022 als volmaakt kan worden gezien, geldt dit WK in Noord-Amerika als een toegift voor Lionel Messi. Toch produceerde hij tegen Algerije een van zijn meest speciale optredens.
Lionel Messi (midden) viert het tweede doelpunt tegen Algerije met zijn teamgenoten.
Als de avond langzaam valt in Kansas City, is de rondo in de hoek van het Arrowhead Stadium het voorspel op al dat moois wat nog zal volgen. Om 19.23 uur lokale tijd is Lionel Messi het veld opgekomen voor de warming-up, toeschouwers boven de spelerstunnel dringen om een foto te maken. Op het veld zwaait hij naar de ene lange zijde – dan naar de andere. De tribunes zitten vol Argentijnse fans voor hun eerste WK-duel tegen Algerije, op deze dinsdag.
Hier begint hij aan wat waarschijnlijk zijn laatste dans op het mondiale podium zal zijn. Het positiespelletje – ‘rondo’ in jargon – is al een demonstratie op zich. De razendsnelle voetbewegingen, de hakballetjes, de lichte tikjes – al springt er soms ook wel een bal bij hem weg. Maar hij hoeft niet in het midden te staan, hij hoeft niet op de bal te jagen. Gejuich klinkt als hij bij het inschieten een vrije trap hard op de kruising mikt.
Voor een carrière die na de wereldtitel in 2022 in Qatar als volmaakt kan worden gezien, geldt dit WK in Noord-Amerika als een toegift. Zijn verhouding met de nationale ploeg van Argentinië is niet eenvoudig geweest – tót 2022 althans. Altijd was er de vergelijking met Diego Maradona die het land in 1986 naar de wereldtitel leidde. Messi ging gebukt onder de hoge verwachtingen, zodanig dat hij na de verloren WK-finale in 2014 en het verlies in de finales van de Copa América in 2015 en 2016 besloot te stoppen bij het nationale team. Maar lang duurde dat niet.
Het WK in Qatar zorgde voor verlossing – na een waanzinnige finale tegen Frankrijk (3-3, winst via strafschoppen). Het leek het perfecte einde van zijn interlandcarrière, de wereldtitel die ontegenzeggelijk niet kon ontbreken gezien de grootsheid van zijn loopbaan. Dat moment nog overtreffen – het leek ondenkbaar.
Maar een week voor zijn 39ste verjaardag is hij er weer bij. In het land waar Messi, bij Inter Miami, een tweede leven heeft opgebouwd na twee decennia FC Barcelona. Hij kan blijkbaar nog niet zonder het voetbal – en andersom. Er bestond twijfel of hij wel naar het WK zou gaan, had last van spiervermoeidheid. Net op tijd was hij fit.
„Het belangrijkste voor hem is om geen verwachtingen te hebben”, zei bondscoach Lionel Scaloni in aanloop. „Hij moet gewoon spelen en plezier hebben.” De ploeg is, net als in Qatar, rond hem als aanvoerder gebouwd. Het is ook nog grotendeels hetzelfde team, met goede vrienden van hem.
Messi is meteen alert. Na twee minuten verdedigt hij helemaal mee terug, verovert de bal. Gejuich klinkt. Bij zijn eerste kans, na vijf minuten, werkt hij onberispelijk af in de korte hoek. Maar het doelpunt wordt afgekeurd vanwege buitenspel. Hij lacht een beetje ondeugend, de spanning is er na 2022 ogenschijnlijk af bij hem.
Het is de opmaat die typisch is te noemen voor Messi. Eerst zondert hij zich af, na ruim een kwartier. Hij loopt in zijn eentje, zo’n tien meter achter de laatste lijn van Algerije. Om dan helemaal terug te zakken naar zijn eigen verdediging.
Het is zijn spel met de ruimte, met zijn bewakers. Elementaire voetbalprincipes als ‘linies’ lijken niet te bestaan voor Messi. Het gevaarlijkst is hij op dit soort momenten, als hij zich schijnbaar onzichtbaar maakt.
Dan sluipt hij naar voren. De pass door de as van Rodrigo de Paul is strak, snijdt langs twee Algerijnen. Precies op maat voor Messi. En weg is hij, met even een paar meter ruimte. Een dribbel is het niet te noemen, met vier, vijf tikjes tegen de bal. Hij schiet van een meter of twintig, beheerst geplaatst met binnenkant voet, hoog in de hoek.
Het is een vrij opportunistische poging – al is dat geen typering die je makkelijk op Messi kan plakken. De realiteit is wel dat hij geluk heeft. Keeper Luca Zidane, zoon van de Franse legende Zinédine Zidane die op de tribune toekijkt, tast mis: 1-0. Hartstochtelijk gebrul klinkt. Door de akoestiek – de open structuur is vergelijkbaar met het oude Nou Camp van FC Barcelona – heeft Kansas een van de luidste stadions in de VS.
Het is soms alsof hij weer de Messi uit zijn hoogtijjaren is. Hoe hij een aanval van achteruit opzet, met opeens de versnelling, de passing. De subtiele stiftjes, de korte balletjes, de briljante timing van dit alles. Hoe hij de doelman probeert te verrassen met een vrije trap.
Minder fraai is zijn trap op de kuit van de Algerijnse aanvoerder Aissa Mandi. Daar had hij geel voor kunnen krijgen – het gebeurt niet, zoals hij in zijn carrière wel vaker goed wegkomt met overtredingen. Zijn status aparte is ook onmiskenbaar bij een tactische bespreking van Scaloni tijdens de waterpauze, als Messi rustig met een ploeggenoot staat te praten.
Het beste komt dan nog. Een schot van Alexis Mac Allister wordt slecht verwerkt door doelman Zidane, Messi tikt in de rebound binnen met rechts, rustig binnenkant voet. Hoewel opnieuw gelukkig, staat hij toch maar op de goede plek. 2-0 na zestig minuten – en een Argentijns volksfeest op de tribunes.
Keer op keer wordt Messi gezocht door zijn ploeggenoten. Alsof ze hem pushen WK-topscorer aller tijden te worden. Nicolás González komt door over de linkerflank, bedient Messi in de as. Hij krijgt veel ruimte, maar de afwerking is technisch zo volmaakt, voluit swingend met binnenkant linkervoet: 3-0. Zijn eerste hattrick op een WK. En belangrijker: met zestien WK-goals is hij nu gedeeld topscorer aller tijden met Klose.
Zijn haar is door en door bezweet, bij het vieren na die goal. Het pure plezier zo goed zichtbaar. Als Messi tien minuten voor tijd wordt gewisseld, klinkt in de persruimte hoog in het Arrowhead Stadium applaus van het Argentijnse journaille. Hij heeft het nog altijd in zich, dit soort magische avonden. Het publiek eert hem met de armen zwevend in de lucht.