Tv-recensie Onze recensent valt bij een tweede avond WK voetbal-tv kijken van de ene verbazing in de andere. Waarom gaat verslaggever Joep Schreuder naar de gevangenis?
Joep Schreuder met sombrero bij het ‘Joep’-bord.
„Joep”, zei Gert van ’t Hof: „waar ben je?” In de studio van de NOS WK Avond klonk enkel het gekuch van een voetbalfan. Joep gaf geen antwoord, want hij was er niet. Om toch op te helderen waar sportverslaggever Joep Schreuder uithing werd er een filmpje ingestart, dat begon met een reeks weinig samenhangende beelden.
Daar: een stel mannenvoeten. Een verkeersbord met de naam van Joep Schreuder erop. Joep Schreuder met een sombrero. Een voetbalstadion, van bovenaf gezien. De Golden Gate Bridge, van onderaf gezien. Joep Schreuder in een auto. Joep Schreuder met wat schapen. Joep Schreuder met een cowboyhoed. Weer Joep Schreuder in een auto. Nog eens dat bord: „JOEP”.
Ieder beeld duurde ongeveer een seconde en kwam met een eigen geluid. Gejuich, een muziekje, een mannenstem; alles smolt lawaaiig samen. De leader voor het item van Joep Schreuder voelde niet zozeer als een leader, maar eerder als een fascinerende tocht door het onderbewuste van Joep Schreuder. Zou dit zijn wat Joep Schreuder ziet en hoort als hij in slaap valt: zichzelf, met verschillende modellen hoedjes op en twee liedjes tegelijk op de achtergrond?
Het beeld werd wat rustiger. Joep Schreuder legde uit dat hij vandaag 75 kilometer ging rijden in een auto, in noordelijke richting, naar Monterrey. Blijkbaar had de NOS Joep Schreuder in de aanloop naar het WK op een vliegtuig naar Mexico gezet. Dat was me even ontgaan. Er gebeurt ook zo veel. Langs de snelweg zag Joep Schreuder intussen „dieren en kalmte, en toch ook heel veel controles van talrijke trucks. Dit is de route natuurlijk hè, tussen Mexico en Amerika. Hier en daar moeten we dus wel een beetje oppassen. Maar: prima”, vond Joep Schreuder. „We gaan naar de WK-stad Monterrey.” Tenminste: straks. Nu ging hij even koffie halen.
Terug naar presentator Gert van ’t Hof in de sportstudio. „Joep”, zei die nog maar eens. „Onderweg gaat-ie op bezoek bij een gevangenis. Het verslag van Joep zien we na de wedstrijd tussen België en Egypte.” Dit was dus slechts het voorproefje geweest.
Gevangenis? De kijker bleef met prangende vragen en een flinke wachttijd achter. Tijdens de zoveelste Oranje-reclame las ik op mijn telefoon Joep Schreuders bio op de NOS-site. De eerste zin ging zo: „Ik ben Joep Schreuder, ik heb geen enkele journalistieke opleiding gevolgd, toch werk ik bij NOS Studio Sport als verslaggever/presentator, waarbij ik de eredivisie nauw vanuit de catacomben en de diepste krochten volg.”
Ik was nog steeds met halfopen mond die zin aan het overdenken toen het uiteindelijk tijd was voor het daadwerkelijke item van Joep Schreuder. In een gebouw omringd door prikkeldraad sprak hij „twee personen die in de fout zijn gegaan”. Dicky en Bianca namen beiden deel aan een project met de naam ‘Volver a empezar’: opnieuw beginnen. Dat doe je „met studie, sport en veel voetbal”, legde Joep Schreuder uit. In de twee minuten die het item duurde was er geen tijd om in te gaan op de redenen dat Bianca en Dicky vastzaten, of de omstandigheden in de gevangenis. Ze waren er gewoon en ze speelden voetbal. „Onze vriend Dicky moet nog vijfendertig jaar brommen”, zei Joep Schreuder afrondend. „Maar dat hoorde ik pas later.”
In de studio werd netjes geklapt. Aan tafel zaten vier mannen die voetbal moesten analyseren zich nu af te vragen wat Dicky op zijn kerfstok had. Ze dachten aan één à twee moorden, eventueel met sadistische inslag. „Hahaha”, zei Gert van ’t Hof, en toen richtte hij zich tot de voetballer die tegenover hem zat om in dezelfde adem te vervolgen: „wanneer is je eerste training bij Ajax?” Ik voelde geen verbazing meer. Misschien heb ik deze voetbalavonden zelf bij elkaar gedroomd.