Bij het opstellen van de plannen voor dit jaar stond de 24 uur van Le Mans weer hoog op mijn lijstje. Na uitnodigingen van Alpine in 2024 en Peugeot in 2025 zou het ondergetekende leuk lijken om het evenement volledig te ervaren vanuit journalistiek perspectief – dat betekent dus al vroeg in de week aanwezig zijn en niet pas vanaf richting het weekend.
Hoewel er opnieuw een uitnodiging van Peugeot op de deurmat viel, werd besloten om deze links te laten liggen om de hierboven genoemde reden. Uiteindelijk kwam er wel een compromis: Peugeot was aardig genoeg om een persauto mee te geven, de ruime 5008 in GT-uitvoering. Op die manier kon ik in ieder geval genoeg collega's in comfort en stilte meenemen, van en naar het circuit.
Foto door: Laurens Stade
Dat is overigens een zeer korte rit, zo blijkt: een behoorlijk optrekje op slechts een kwartier van het circuit – of in ieder geval de parkeerplaats voor media. Nog nooit heeft ondergetekende zo dichtbij een circuit geslapen, iets wat bij een 24-uursrace meer dan welkom is voor een snelle pitstop voor nachtrust.
Voordat ik daar aankom, moet ik eerst langs het Stade Marie-Marvingt voor het ophalen van de accreditatie. Het is daar vanwege de achternaam van ondergetekende toch altijd de vraag of er niet om die naam gelachen wordt, maar gelukkig valt dat nu mee in tegenstelling tot mijn eerste bezoek.
Op woensdag trek ik dan samen met twee collega's naar het circuit voor de eerste werkzaamheden van de week - tijd om mijn verjaardag te vieren, is er eigenlijk niet. Wie dan in het mediacentrum van Le Mans rondloopt, zal snel denken dat de accreditatie aan bijna iedereen uitgedeeld wordt. Het is zoals altijd heel druk en het is zoeken naar plek, al heeft een Duitse collega dan al gelukkig een plek vrijgehouden.
Foto door: Laurens Stade
Ik weet echter ook al te goed dat die accreditatie een bijzonder pasje is, zeker in Le Mans. Bij eerdere WEC-races in Imola en Spa konden ook fans – door iets meer te betalen – de paddock bezoeken, in Le Mans is de toegangsprijs voor de paddock een stuk hoger en zo voelt het al heel wat exclusiever – zelfs al is het zo druk in het mediacentrum. En voor zo'n accreditatie is ook hard gewerkt achter de schermen, van het aanvragen tot aan het organiseren en plannen van de reis – laat staan al het werk dat verricht moet zijn voordat de aanvraag überhaupt overwogen wordt.
De woensdag begint met een bezoek aan Corvette en Cadillac. Als Amerikaanse teams is daar een traditie die door velen gewaardeerd wordt: burgers en milkshakes – en natuurlijk de mogelijkheid om coureurs te interviewen, niet te vergeten. Bij Corvette hoeven ze al niet meer te vragen wie ik wil spreken voor een interview: Nicky Catsburg. Gelukkig komt hij al meteen zelf op mij afstappen en praten we wat over het evenement en de aanloop, alvorens het tijd is voor het interview zelf.
Hij klinkt dan erg positief over de kansen van Corvette in de LMGT3-kwalificatie, ook nu Ben Keating is teruggekeerd van zijn blessure. Die avond vindt de kwalificatie plaats en daarin zou blijken dat de snelheid toch niet helemaal naar wens is: het team valt af in de kwalificatie en bereikt de Hyperpole niet.
Eerder die dag is het tijd voor de eerste vrije training, een goede kans om langs het circuit te lopen, wat van de sfeer te proeven en hier en daar wat foto's te maken. Wie als fan langs de baan wandelt, heeft genoeg ruimte om op het gras te zitten, of uiteraard op de tribune. Ook zijn er alleen al in de eerste sector veel plekken waar je als amateurfotograaf prachtige – al zeg ik het zelf – plaatjes kunt schieten.
Van de Dunlop-chicane (met Goodyear-branding) tot aan Tertre Rouge en uiteindelijk de Ford-chicane: er zijn veel plekken op ooghoogte waar de auto's haast op je af lijken te komen, perfecte locaties voor foto's.
Foto door: Laurens Stade
Wat ook al opvalt op woensdag, is hoe druk het is. Op de tribunes is het af en aan, maar rond het circuit is er al de hele tijd een sliert aan autosportfans te vinden. Ook op de campings is het dan al heel druk – en zoeken naar een gratis parkeerplaats in de blauwe zone? Succes daarmee, want de wegen staan al vroeg in de ochtend vast.
De kwalificatie op Le Mans levert enkele verrassingen op. Zo haalt de winnaar van vorig jaar, de #83 Ferrari, de Hyperpole niet en dat geldt ook voor Peugeot. De Franse fabrikant oogde op Imola en Spa nog sterk, maar is op Le Mans – net als voorgaande jaren – nergens te bekennen. Het leidt dan ook tot een veelzeggende mediasessie met teambaas Emmanuel Esnault, die het bij korte antwoorden houdt en een ijzige blik toont.
De woensdagavond is traditioneel gezien wel een van de mooiste van de week: kort na de kwalificatie is het namelijk tijd voor de tweede vrije training, de eerste nachtsessie van de week. Het is dan flink afgekoeld langs het circuit, maar nog altijd vrij aangenaam.
Foto door: Laurens Stade
In plaats van de eerste bochten opzoeken, besluit ik nu richting de Ford-chicane te gaan. Het is daar vooral oppassen dat je niet verblindt wordt door de felle koplampen, maar de snelheid waarmee de auto's over de kerbs vliegen, is ontzagwekkend.
Een dag later is het qua mediasessies een stuk rustiger. Alleen BMW heeft dan iets gepland staan als open sessie – er zijn meer mogelijkheden bij teams, maar alleen op verzoek – en er is een persconferentie van de FIA Sustainable Innovation Series. Ondergetekende slaat beide sessies over om zich op andere zaken te kunnen richten met betrekking tot het raceweekend.
De actie begint dan opnieuw vrij laat – als we puur naar de sessies van de 24 uur van Le Mans kijken – met om 14.45 uur de derde vrije training. Niet veel later begint de Hyperpole-sessie voor de LMP2's en LMGT3's, gevolgd door de Hypercars. Met name die laatste klasse zorgt voor de nodige verrassingen. Zo weet Genesis beide auto's naar Hyperpole 2 te loodsen, wat op genoeg verbazing in het mediacentrum kan rekenen. Beide Toyota's eindigen in Hyperpole 1 juist achteraan en zo is voor die fabrikant de "tweedeling" tussen LMDh's en LMH's bevestigd.
De grootste verrassing komt echter pas in Hyperpole 2. Dries Vanthoor lijkt BMW de pole-position te bezorgen, maar Jack Aitken steekt daar met slecht vijf duizendsten van een seconde een stokje voor. Het levert veel applaus op in het mediacentrum, want zo vaak heeft het niet zo dicht bij elkaar gezeten op dit 13,626 kilometer lange circuit.
Het is feest bij Cadillac in de pitstraat, maar dan merk ik ineens iets op de tijdenschermen in het mediacentrum: de #38 Cadillac is naar P10 verwezen en de #15 BMW staat weer bovenaan. Ik vraag het aan een Duitse collega tegenover mij, waarna het hele "eiland" aan journalisten ineens omkijkt en hetzelfde ziet: de BMW heeft P1, niet Cadillac.
Foto door: Laurens Stade
Het is dan snel duidelijk dat er een straf is gekomen omdat de Cadillac te vroeg naar de fast lane ging voor de sessie. Er wordt flink gezucht in het mediacentrum: het verslag dat net live is gegaan, kan meteen weer aangepast worden - iets wat ook voor mij geldt.
Op voorhand wordt de vrijdag op Le Mans door enkele collega's als "horror day" omschreven. De dag is volgepland met mediasessies, alvorens de coureurs en teams zich naar het centrum van Le Mans begeven voor de traditionele parade. Als Motorsport Network is het voordeel dat er collega's van verschillende landen fysiek aanwezig zijn om mediasessies bij te wonen. Op die manier zijn we dus van alle teams en coureurs weer op de hoogte.
De vrijdag begint met een mediasessie bij Motul, waar de samenwerking met het McLaren Hypercar-team nader toegelicht wordt. Bij die sessie is ook een speciale gast aanwezig: McLaren Racing-CEO Zak Brown. De Formule 1 is dat weekend in Barcelona, maar de 24 uur van Le Mans geniet dan toch even voorrang voor de Amerikaan.
Foto door: Laurens Stade
Het merk stapt in 2027 in de Hypercar-klasse en Brown en James Barkley, directeur van McLaren Endurance Racing, gaan onder meer in op het ontwikkelingstraject van de LMDh, de MCL-HY, en de coureursline-ups. "James heeft de line-ups samengesteld, dus het is allemaal zijn schuld als het mislukt!", grapt Brown nog.
Er zijn vlak daarna andere mediasessies bij Genesis en Ferrari, maar kort daarop volgt weer de persconferentie van de Automobile Club de l'Ouest, altijd een van de grootste mediamomenten van het jaar voor WEC en Le Mans. Daar wordt als eerste aangekondigd dat het pitgebouw een flinke upgrade moet krijgen.
Ook wordt daar gedeeld dat Silverstone in 2027 terugkeert op de kalender, iets waar de fans waarschijnlijk positief op zullen reageren omdat hier al langer vraag naar was. Tevens is het contract met Bahrein verlengd en blijft deze nog zeker tien jaar op de WEC-kalender staan - haast F1-achtige cijfers voor een contractverlenging.
Het is na een korte lunchpauze tijd voor het volgende bezoek: Ford. Bij de bescheiden hospitality van Proton Competition - waar het benauwend heet is - zijn onder meer Ford Performance-directeur Mark Rushbrook en projectmanager Dan Sayers van de partij om groot nieuws te delen: Matt Campbell, Nick Yelloly en Tom Blomqvist completeren de Hypercar-bezetting voor 2027. Ook Mike Rockenfeller, Seb Priaulx en Logan Sargeant - eerder bevestigd als coureurs - zijn van de partij.
Foto door: Laurens Stade
Na een interview met Sayers, die aangeeft dat Ford de coureursline-ups later dit jaar zal bevestigen en al weet dat hij "niet iedereen tevreden zal stellen", ga ik snel naar de heel andere kant van de paddock, of eigenlijk nog daarbuiten. In bocht 1 wacht bij de Lion's Hospitality van Peugeot namelijk een interviewmoment. Op de planning staan Vandoorne, Pourchaire en teambaas Emmanuel Esnault.
Het resultaat: een soort dubbelinterview met Vandoorne en Paul di Resta. Geen Esnault, geen Pourchaire. Ik heb beide coureurs voor mezelf, dus van die mogelijkheid maak ik dan graag gebruik en dat loopt flink uit, mede doordat Di Resta zich weer van zijn typisch uitgesproken kant laat zien. Zo laat hij duidelijk blijken niet blij te zijn met de performance van de 9X8 LMH, maar staat volgens hem en Vandoorne vast dat de coureurs echt alles uit de auto gehaald hebben in de kwalificatie, wat dan weer suggereert dat er ergens in de Balance of Performance zit maar dat mogen zij uiteraard niet zo benoemen.
Foto door: Laurens Stade
Daarnaast gaat Di Resta in op enkele duels tijdens de 6 uur van Spa, want veel van die momenten vond hij te ver gaan. "Het lijkt alsof er een soort F1-gevoel heerst. Dat kun je in endurance-racen niet toepassen, want je kunt niet elk duel op die manier beoordelen", oordeelt hij, waarna hij ook nog even doorgaat over de strijd tussen George Russell en Andrea Kimi Antonelli bij de sprintrace en Grand Prix van Canada.
"Zelfs in de Formule 1 vond ik het volledig verkeerd, als ik het bijvoorbeeld heb over dat moment tussen Russell en Antonelli in Canada", zegt hij. "De eerste, toen hij hem over het gras duwde. De eerste in de sprintrace. Voor mijn gevoel had hij daar meer dan genoeg ruimte verdiend. En ik denk dat elk ander team daarvoor een straf had gekregen."
Het interview, dat al veel langer is doorgegaan dan verwacht, wordt dan afgekapt, want Di Resta heeft andere verplichtingen - maar het was een voorbeeld van hoe de interviews met hem verlopen: hij neemt geen blad voor de mond en spreekt uit het hart.
Het is ook meteen een goed moment om terug te keren naar het mediacentrum, waar ik het interview met Di Resta uitwerk en vervolgens al relatief vroeg kan uitklokken voor een diner met enkele collega's. De 24 uur van Le Mans moet nog komen, dus het is van belang om niet meteen alle energie in te zetten en veel te lange dagen te draaien - dat komt nog wel.
Na een snelle pitstop bij een bakkerij in de buurt van het verblijf, is het tijd om naar het Circuit de la Sarthe te trekken voor dé grote dag: de start van de 94ste editie van de 24 uur van Le Mans. Op de weg is het opvallend rustig, zelfs nu het al 09.00 uur is geweest. Wel zijn er al veel mensen te been of met de fiets onderweg naar het circuit. Het is in ieder geval schitterend weer en dat belooft het ook te blijven voor het hele weekend.
Aangezien er in de aanloop naar de racestart om 16.00 uur niet veel te doen is, besluit ik met een collega het vernieuwde museum, M24 – Musée du Sport Automobile, te bezoeken. De ruimte is een stuk groter én er wordt beloofd dat er naast focus op Le Mans ook aandacht is voor andere takken van autosport, waaronder de Formule 1.
Ondergetekende is in 2024 al in het museum geweest en moet ook erkennen dat het in de hernieuwde vorm amper te herkennen is. Ja, veel auto's zijn hetzelfde, maar kennen een andere locatie. Ook de schaalmodellen ontbreken niet, maar die zijn pas aan het einde van de tour te vinden.
Foto door: Laurens Stade
Wat opvalt, is dat er meer ingezet is op 'interactieve' ruimtes. Zo is er ook een soort simulatie van een nachtstint op Le Mans, waarbij ook de zonsopkomst uiteindelijk gesimuleerd wordt in een ruimte met drie verschillende auto's - waaronder een Porsche 963 LMDh.
Daarnaast zijn de wassenbeelden van de coureurs en andere prominenten - waaronder Enzo Ferrari - zeer realistisch, haast alsof Night at the Museum zich hier zou kunnen afspelen. Daarna volgt dan de ruimte met meer focus op Formule 1 en rallysport. Het museum is wat completer en er valt genoeg te zien.
Foto door: Laurens Stade
Doordat de rij voor het museum, tijdens het raceweekend gratis voor iedereen met een toegangskaartje, zo lang is, begint de warm-up al zodra mijn collega en ik weer door de ingang naar binnen gaan. Het geeft al exact aan hoe druk het vandaag gaat worden: overal staat het wel zeven rijen dik en veel mogelijkheden om mooie foto's te maken zijn er niet meer, dus ik ben op dat moment heel blij dat ik die kansen al in de vrije trainingen heb gegrepen.
Toch komt er, redelijk onverwacht, een nieuwe kans om op de eerste rij foto's te maken in de Dunlop-chicane. Dankzij Peugeot mag ik namelijk in de Lion's Hospitality aanwezig zijn bij de start en dat biedt goed zicht op de actie in de eerste paar bochten, en niet te vergeten dat dit ook toegang biedt tot drankjes en dat is gezien de hitte geen overbodige luxe.
Vanaf die plek kan ondergetekende genieten van toch wel een van de mooiste momenten van het autosportjaar: de start van de 24 uur van Le Mans. Het is voor de coureurs niet het moment om risico's te nemen, maar het blijft altijd indrukwekkend om het volledige veld voor het eerst losgelaten te worden.
Veel tijd om ervan te genieten is er niet, want er moet ook nog gewerkt worden: verslagen schrijven en de paddock in om wat achtergrondinformatie in te winnen over zaken die zich tijdens de race afspelen. Om middernacht begint de gebruikelijke drone- en vuurwerkshow en die mogen we uiteraard niet missen. Gelukkig hoef ik niet ver te lopen voor goed zicht: loop de deur uit van het mediacentrum en het spektakel is meteen te aanschouwen. Harde knallen, drones in de vorm van de trofee en het logo van de race: het is weer even genieten geblazen.
Foto door: Laurens Stade
De tijd vliegt op die manier voorbij en zo is het al 01.00 uur als mijn collega's en ik besluiten om heel even terug te keren naar ons verblijf, om een paar uurtjes - uiteindelijk drie - de oogjes te sluiten en nog redelijk fit terug te keren op het circuit. Het is dan wel behoorlijk druk op de weg: de route die vijftien minuten zou moeten duren, kost nu veertig minuten.
Vanaf dat verblijf zijn de Hypercars, LMP2's en LMGT3's goed te horen. De vogels klinken luid bij het ochtendgloren, maar de auto's nóg luider. Het is het begin van een bijzondere dag, en dat op meerdere vlakken.
Bij aankomst op het circuit is er even tijd om naar de actie op de baan te kijken op start/finish. Omdat we zo vroeg waren vertrokken, was er geen ontbijt bij het verblijf maar gelukkig was er een uitnodiging gekomen van Rolex om langs te komen voor wat chocoladebroodjes en jus d'orange. De lounge biedt fraai zicht op de pitstraat, waar de ene na de andere pitstop plaatsvindt en de auto's op het circuit voorbijvliegen.
Foto door: Laurens Stade
De rest van de dag staat in het teken van de race volgen en verslagen schrijven. Met enkele uren te gaan liggen er drie Nederlanders aan kop in de drie klassen: Robin Frijns in de Hypercars, Richard Verschoor in de LMP2 en Catsburg in de LMGT3. Het is dan nog erg vroeg om al te denken aan zo'n groot Nederlands feest - ik herinner mezelf nog even aan de 24 uur van de Nürburgring met Max Verstappen - maar er moet dan wel al nagedacht worden over het schema na de race en het bijwonen van de mixed zone voor interviews.
Aangezien ik ook nog aan mijn blog moet werken en de tijd beperkt is - en er een overvloed aan collega's aanwezig is - wordt dat lastig, maar al snel wordt duidelijk dat het in ieder geval geen succesverhaal wordt voor Verschoor, wiens remmen het plots begeven. Wel komt er een zege voor De Vries: een historische, want het is de eerste Nederlandse overall-zege sinds Jan Lammers in 1988. Catsburg pakt op zijn beurt de zege bij de LMGT3's, zijn tweede zege op Le Mans na de LMGTE Am-overwinning van 2023.
Foto door: Laurens Stade
Iets na 16.00 uur staat het eindverslag van de 24 uur van Le Mans klaar en publiceer ik deze op de website. Het is dan nog een kwestie van de persconferentie en mixed zone bijwonen voor een reactie van De Vries en mijn blog afronden, waarna de laptop dichtgeklapt kan worden en ik samen met mijn collega's naar de uitgang ga, die een aantal uur na de finish rustig te noemen is. Nog één keer neem ik het circuit tot me, nu de rust is wedergekerd.
Op dat moment hoor ik toch weer de woorden in mijn hoofd die ik vaker hoor van vrienden en familie: "Je hebt van je hobby je werk gemaakt, dat kan niet iedereen zeggen." En inderdaad, zulke momenten herinneren mij eraan dat slechts een zeer beperkt aantal mensen kan zeggen dat zij betaald krijgen om verslag te doen van dit soort evenementen - en ik ben daar één van. Daar blijf ik altijd trots op.
Werken in een paddock als die van de 24 uur van Le Mans is en blijft magisch. Het is een voorrecht waar ondergetekende zich maar al te goed van bewust is, dus vanzelfsprekend is een volgend bezoek nooit. Au revoir, Le Mans, of liever: à bientôt.
Foto door: Laurens Stade
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport